'Oortjes!'- weps Erikkie- Getu rolt van de ene spannende traditie in de andere, momenteel. Zijn de voor hem inmiddels magische sint maarten-, sinterklaas- en kerstfestiviteiten nog maar net achter de rug, is daar opeens oudjaarsdag. Waarop hij met zijn pappie het in ons dorp traditionele carbidschieten mag bezoeken. Hij heeft de tent en andere attributen al een tijdje zien staan in het weiland aan de rand van het dorp en weet wat er gaat gebeuren. Het is een prachtige dag. De ochtendnevel is opgetrokken en de zon schijnt volop. Aanvankelijk raast Getu in volle vaart op zijn fietsje over de zandweg richting het geknal, maar hoe dichterbij hij komt, hoe vaker hij even stilstaat, z'n handen voor z'n oren doet en pappie angstvallig aankijkt. En uiteindelijk toch maar keurig en stilletjes naast mij fietst. Wat dat betreft mogen ze van mij elke dag knallen ... Samen lopen we het schietterrein op en treffen familie en bekende dorpelingen. Biertjes in de hand, plastic kommetjes met snert op gammele tafeltjes, witte carbidgvegen op de kleren, melkbusdeksels en vlammenwerpers in de hand, kriskras door elkaar heen lopend en gezellig keuvelend tussen de salvo's door. Het nieuwjaarsfeest is in Odoorn vroeg in de ochtend al begonnen. 'Oortjes!' hoor je af en toe, waarna de één een zwaar kaliber koptelefoon opzet en de ander z'n handen snel naar z'n oren brengt. En terecht, want de grond dreunt onder je voeten bij elke knal. En hop, daar gaan weer tien melkbusdeksels achter elkaar aan hoog de lucht in, om tientallen meters verder in het weiland te ploffen, waar ze worden verzameld door de wat jongere jeugd. Getu vindt het fascinerend. Hij ziet z'n neef Gerard en andere bekenden, krijgt een heuse koptelefoon op z'n hoofd gedrukt van Marchien, de vriendin van neef Lucas, en begint zich al snel op zijn gemak te voelen. Hij herwint dan ook zijn bravoure. En ja: al snel staat meneer carbid in de melkbussen te proppen en als pappie niet in had gegrepen had hij ze nog aangestoken ook...  Hij mag veel van pappie, maar er zijn grenzen. En niet voor niets. Thuis lees ik het bericht over het 9-jarig jongetje uit Kampen dat zwaar gewond naar het ziekenhuis is overgebracht nadat hij een melkbusdeksel recht in het gezicht kreeg. Gelukkig is het in Odoorn allemaal meegevallen en maakt iedereen zich nu op voor het echte knalfeest, waarvoor het carbidschieten nog maar de prelude was. Getu en Abel slapen inmiddels. Om half twaalf halen we ze uit bed, om te proosten met kinderchampagne en ... het volgende magische moment: om de sterretjes aan te steken. Sterretjes. Sputterkeersies noemden we ze vroeger in Nieuw-Buinen. Ze zien er nog net zo uit als toen, die dunne ijzeren staafjes met grijs kruitomhulsel. Getu en Abel mogen ze straks vasthouden, pappie steekt ze aan en de hummeltjes zullen zich opnieuw verwonderen over de magie van het leven in het voor hen nog steeds vreemde en vooral koude kikkerlandje. Maar ze duiken overal met veel enthousiasme in en ik weet zeker dat onze oudste over een jaar of 10, 15 z'n eerste melkbusdeksel richting de maan schiet. 
Geplaatst op maandag 31 december 2007 om 19:50 uur. 0 reactie(s) Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes. Witte kerst- weps Erikkie- Een witte kerst is het niet geworden, dus. Jammer, het leek er wel even op, vorige week. Om toch een beetje het witte kerst gevoel te krijgen, hierbij nog wat foto's van afgelopen zaterdag. Ik doe gewoon net alsof ik ze nu gemaakt heb, en voila: daar is het gevoel weer. De bovenste twee heb ik achter en voor het huis gemaakt, de twee daaronder zijn gemaakt door Roel de Haan uit Emmen, die ik in de mailbox van ons persbureau vond.     Mooi he? Nou, toch nog een witte-kerst-gevoel met deze foto's, terwijl ik binnen zit te typen met het houtkacheltje aan en een pannetje gluhwein er op, met de gordijnen dicht en de kerstverlichting aan. Uitpuffen van twee dagen schransen. Twee kerstdiners achter de knopen, de weegschaal richting de 86 kilo en morgen maar weer met de jongens op de fiets naar de dierentuin of zo, op naar de vertrouwde 84 kilo. Gisteren waren we bij Marjan's ouders, vandaag hadden we het traditionele kerstdiner-in-steeds-weer-een-ander-restaurant van onze familie. Traditiegetrouw had ik de kerstcryptogram van Dr. Denker meegenomen, maar hij bleef vanmiddag in het restaurant (De Tolplaats in Drouwenermond) in mijn binnenzak. Hoewel het gezellig was met mijn vader en zijn vriendin -en voor de gelegenheid was een van haar zoons er ook bij met zijn vriendin, extra gezellig- was het toch niet zoals vroeger, toen mijn moeder tot in het restaurant aan toe (zie ook een heel oud wepsje hierover) de drijvende kracht achter het gezamenlijk oplossen van de cryptogram was. Maar de drijvende kracht was er dit jaar niet bij. Vorig jaar ook niet, het jaar ervoor evenmin. Getu en Abel waren er dit jaar wel bij. En entertainden op hun manier onze tafel en de tafels om ons heen. Glimgelach alom. Wat zou mijn moeder van hen hebben genoten. En ik van de aanblik van een genietende moeder. We zouden niet eens aan het oplossen van de cryptogram zijn toegekomen. En daarom liet ik hem ook maar opgevouwen in de binnenzak van het colbertje zitten. Het zwarte colbertje dat ik op haar crematie droeg. Kerst is voor mij toch nooit meer hetzelfde. Gezellig en knus, dat wel, maar toch anders ... ... ik bewaar de cryptogrammen om ze mee te nemen op mijn laatste reis, dan kan ik ze daar -waar dan ook- alsnog samen met mijn moeder oplossen. Goed, genoeg geschreven. Morgen weer een vrolijke weps, wellicht. En nu een gluhweintje bij het knapperend houtvuur, met op de achtergrond de warme klanken van de beste muziek ooit, alias de top 2000. Proost! Geplaatst op woensdag 26 december 2007 om 20:07 uur. 2 reactie(s)
Hi Erik,
Door
he erik, ja dat kan ik me goed voorstellen, dat je getu en abel met je moeder zou willen delen. hopelijk kan ze dat inderdaad vanuit een andere werkelijkheid.
Door Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes. Zie de maan schijnt op mijn lichaam- weps Erikkie-  Zie de maan schijnt op mijn lichaam ... en geen enkele makker met wild geraas in de buurt. Het wilde geraas dat ik wel hoor komt van het buitenbubbelbad. Het is zaterdagavond, ik bevind mij op het buitenterrein van sauna De Brug in Oosterhesselen, en sta af te koelen van een kwartiertje 90 graden. Moederziel alleen. Om mij heen zie ik een subtiele orgie van licht en stoom. De tientallen kerstlichtjes in dennebomen en coniferen, op dakranden en rondom ijzerdradige rendieren, doen hun best om het in Romeinse stijl opgetrokken badhuis door de hete dampen van zwem- en bubbelbad heen te beschijnen. Met het bevroren witte rijp als finishing touch. Ik sta aan de rand van het zwembad. Net een kwartier baantjes getrokken en ideaal op temperatuur. Op zo'n moment ben je door de wisselwerking van hitte en kou zo sterk, dat het niet uitmaakt dat je bij min 10 graden poedelnaakt buiten staat. Even verderop vermaakt de Hesselter jeugd zich met wanten en mutsen op de ijsbaan, onder het genot van warme citroen en Super Trooper van Abba. Verversen ze die muziek nou nooit op die ijsbanen? Ach wat geeft het ook, het heeft wel iets. En zo sta ik een paar minuten buiten, handen in mijn zij en omhoog kijkend. Boven het schijnsel van het verdampte kerstlicht, door de kale boomtakken heen, zie ik haar in een strakheldere hemel stralen. In vol ornaat. Het zinnebeeld van melancholische zielen, de koningin van de magisch-realistische sferen: niemand minder dan de volle maan. Zij beschijnt mijn lichaam krachtig en ik voel me mooi. Ik geniet. Na een paar weken vol werk- en gezinsstress heb ik mezelf een sauna-avondje gegund. Vier uur lang afwisselend hitte en kou, scrubben, relaxen: en dat alles in mijn eentje in een toverwereld onder die prachtige magische maan. Op zo'n moment maak je je niet meer druk over je kleine lichamelijke imperfecties. Op zo'n moment glij je met je handen over je tintelende lijf, zie je het blauwe schijnsel van de maan op je lichaam en voel je je een met die krachten die dat verre maar o zo aanwezige hemellichaam in je losmaakt. Ik voel de pijn van het door het ijszakken niet meer (zie mijn wepsje van gisteren, behalve een natte broek hield ik er ook twee kneuzingen aan over door de best wel harde ijsschotsen), ik voel de stress van de afgelopen tijd niet meer en mijn gedachten komen op het niveau van een hogere fantasie, op het niveau van vooruitkijken en van leuke dingen bedenken. Even later komt er een stel naar buiten. Twee verliefde mannen, die in het bubbelbad geanimeerd gaan zitten kletsen over een film waarin Jim Carrey de maan naar zich toe trekt. De maan inspireert iedereen, momenteel. Ik hoor ze aan, fantaseer dat ze naar mij kijken en span mijn billen wat aan, in de wetenschap dat die door vele jaren schaatsen welgevormd zijn geworden en het mooiste deel van mijn lichaam zijn. Ik voel me mooi, ik voel me aantrekkelijk, de maan maakt iets in mij los... ...Voor wie nu allerlei spannende erotische associaties krijgt bij het lezen van deze weps: verder gaat het niet hoor. Na een kort moment van overpeinzing over hetero- en homoseksualiteit, laat ik dat mooie moment voor wat het is, loop weer naar binnen, drink een wijntje bij het houtvuur en rook een sigaretje, ondertussen de Sante lezend, maar nog wel met de knop op standje fantasie. Ik zie een paar mooie modellen in het blad, ik lees een spannend verhaal over heimelijk fantaserende vrouwen en zie ook nog eens een paar mooie vrouwen de rustruimte betreden. Ik krijg het warm, heel warm, en ben blij dat ik een badjas aan heb (een hele mooie zwarte, met capuchon, van H&M). Ik loop snel naar het natte gedeelte, voor een extra noodzakelijke duik in het koude dompelbad. Op naar de volgende saunaronde, op naar de volgende rendez-vous met de maan, deze keer vanuit het bubbelbad, hoofd achterover op de rand en recht omhoog kijkend. Opnieuw mijmerend, nu weer over iets anders. Over het koesteren van maatjes met wie je je diepste gevoelens kunt delen. De maan kijkt terug en knipoogt. Opnieuw voel ik een tinteling. Hemel, lichaam, wat doe jij toch met mij? Geplaatst op zondag 23 december 2007 om 20:40 uur. 0 reactie(s) Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes. Spijkerbroeken zijn niet waterdicht- weps Erikkie-  Rondjes 31 zijn het nog niet, maar het begin is er: Getu en Abel hebben vandaag voor het eerst geschaatst.  En wel op het nog dunne ijs van de befaamde ijsbaan Schoonmeer in de bossen van Odoorn. Dat het ijs dun was kan pappa beamen, want bij een van zijn pogingen om Abel rechtop te houden ging hij er door ... ... gelukkig wist ik Abel boven het water/ijs te houden en was het vlak bij de kant, zodat behulpzame omstanders hem snel op het droge wisten te trekken. Hij gierde het uit van de schrik. Ook de hele weg terug naar huis achterin de fietskar. Ik vrees dat ik Abel een schaatstrauma heb bezorgd. Getu heeft er gelukkig niets van meegekregen, hij was al volop met zijn vriendjes aan het schaatsen toen het gebeurde. Voor hem geen trauma. Integendeel: hij heeft al iets van een schaatshouding (door de knieen, gewicht van links naar rechts verplaatsen, hand op de rug) en is bovendien zwaar enthousiast: morgen wil hij weer. Nu maar heel veel boterhammen met Calve pindakaas eten, zodat hij ooit de Elfstedentocht zal winnen. Pappa staat dan trots aan de kant van de Bonkevaart om hem eventueel van het ijs te tillen. Niet met een spijkerbroek, want vandaag werd mij op de fiets naar huis pijnlijk duidelijk dat die niet waterdicht zijn. Geplaatst op zaterdag 22 december 2007 om 16:43 uur. 0 reactie(s) Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes. Hoor wie klopt daar kind'ren- weps Erikkie-  ... Een vreemdeling die verdwaald is? Dat eerste klopt niet, dat laatste wel een beetje. Ik ben het, Weps Erik, voor de meeste lezers dezes geen vreemde, mag ik hopen. Verdwaald ben ik wel een beetje. Ik heb namelijk al ruim een half jaar niets meer op deze weblog geschreven. Daar zijn allerlei redenen voor, maar de belangrijkste reden is toch wel de hectiek van alledag hier. Een gerechtvaardigde dwaling, zullen we maar zeggen. Wij -Marjan en ik- kunnen ons niet voorstellen dat het alweer een jaar geleden is dat we samen met Weps Tjitske en andere ons omringende lieve mensen het huis in orde maakten voor de Grote Ethiopische Invasie van eind januari. De tijd is werkelijk heel snel gegaan voor ons. De twee Ethiopische Veroveraars hebben definitief ons hart, onze ziel en zaligheid en ons huis veroverd. We hebben ons daar uiteraard bij neergelegd, want wij tellen dagelijks de zegeningen van de nieuwe heersers. Ik noem bijvoorbeeld het kerstdiner gisteren op school, de laatste dag voor Getu's kerstvakantie van groep 1. In het schaars verlichte en door juf Margriet schitterend aangeklede kerstlokaal zit Getu naast vriendinnetje Floor aan de door de ouders samengestelde kerstdis, terwijl papa en mama buiten met Abel en alle andere ouders op het schoolplein rond een vuurkorfje van de gluhwein staan te genieten. En zo rollen we van het ene nieuwe mooie ouderschapsmoment in het andere, er is een wereld voor ons opengegaan die tot voor een jaar zo ver en onbereikbaar leek , maar nu alweer zo gewoon is en zo snel draait. Supersnel. Langzamerhand komen ook de momenten van rust, bezinning en relativering weer terug. En daarom zit ik nu een wepsje te schrijven -terwijl Abel ligt te slapen, Getu even voor de tv zit en het werk voor vandaag gedaan is- en ga ik vanavond naar de sauna. En over een maand naar Eurosonic. Langzamerhand lukt het mij om the best of three worlds te combineren: het verantwoord genieten en helpen van twee opgroeiende droppies, het verantwoord produceren van lettertjes die er als het goed is toe doen om brood op de vier plankjes te krijgen en het af en toe 'onverantwoord' genieten van het creatieve leven dat ik gewend was. Tot dat creatieve leven behoort ook Weps. Ik merk het nu ik aan het typen ben: ik kan haast niet meer stoppen -en dat terwijl ik nog niets over de foto heb geschreven ... nou ja de foto spreekt ook wel voor zich, dacht ik zo. Rest mij te vertellen dat Abel heel hard 'pappa' riep toen hij zwarte piet zag ... Geplaatst op vrijdag 21 december 2007 om 13:59 uur. 0 reactie(s) Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes. Surprise!- weps Erikkie- Daar ben ik weer. Meer volgt. Hou Weps in de gaten! Geplaatst op om 01:15 uur. 0 reactie(s) Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes. |
 |
Hier vliegen twee wepsen rond: Weps Erik en Weps Tjitske. Zij schrijven af en toe iets nieuws op deze website. Neem dus regelmatig een kijkje en voel je vooral welkom in ons warme wepsennest. Bzzz!
