Alles ok 


- weps Erikkie-

We hebben het momenteel zo druk met de jongens en daarnaast het werk, dat ik even niet aan het schrijven van nieuwe wepsjes toekom. Inspiratie is er wel genoeg. Zoals gisteravond, toen we voor het eerst met Getu en Abel in de kroeg zaten (Markant in Emmen). De twee vonden het fantastisch: Abel stond op tafel te dansen en Getu ontdekte wat je zoal met bierviltjes kunt doen.
Of wat te denken van de opmerkelijke voorkeuren van Getu. Voor tekenfilms komt ie z'n bed niet uit, maar hij zit wel gebiologeerd naar een film als Amelie te kijken. En op Pippi Langkous is ie ook gek. Verder grijpt hij tijdens het winkelen naar poppen en vrouwenkleren en speelt hij het liefst met meisjes. We beginnen maar alvast met sparen voor De Operatie.

Maar goed, bottomline: alles is ok hier!


Geplaatst op zaterdag 24 februari 2007 om 10:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.


Hieperdepiep 


- weps Erikkie-


En weer zorgt dat loopfietsje van 'Tante' Tjitske en 'Oom' Job voor een aandoenlijke foto. Deze keer is het Getu en Abel gelukt om beide op het fietsje plaats te nemen, zonder om te vallen. Dolle pret natuurlijk. Helemaal omdat het vandaag Getu's verjaardag is.


Ons boefje is vandaag vier geworden. Hij beseft het zich nog niet helemaal, maar hij heeft drommels goed in de gaten dat er iets aan de hand is waardoor hij in het middelpunt van de belangstelling staat. Slingers en ballonnen in huis, een taart met vier kaarsjes, visite (zij het beperkt tot opa en oma) en natuurlijk cadeautjes. Ook zit het hieperdepiep hoera er inmiddels in.


Volgend jaar zal hij het ongetwijfeld een stuk bewuster meemaken. En zullen wij ongetwijfeld een stuk harder moeten rennen dan vandaag, om al die familieleden en vriendjes en vriendinnetjes van een natje en een droogje te voorzien. We genieten daarom vandaag nog even van de betrekkelijke rust. En van de mooie momenten, zoals die beide boefjes samen op de fiets door het huis te zien racen.


We gaan de laatste tijd veel op pad met de twee, achterin de fietskar. Dat gaat uitstekend. Naar de dierentuin, waar de fietskar in een handomdraai omgetoverd wordt tot een wandelwagen. Dat grote geel-blauwe geval heeft steevast veel bekijks, ik heb tot drie keer toe meegemaakt dat een meisje er in wilde klimmen. Maar of dat nou om de kar ging of om de grijnzende Abel ...
Jaja, niet alleen Getu is een charmeurtje. Zijn broertje kan er ook al wat van. Getu zelf dacht dat de meisjes er in wilden klimmen om zijn drinkbeker te pakken en stelde deze dus iedere keer maar snel veilig. Om even later zelf achter het meisje aan te zitten.
En ik ... ik sta opeens met een grijnzende moeder van het meisje te praten. Tsja: de heren krijgen volop aandacht van het vrouwvolk als ze met zijn drieen naar de dierentuin gaan. Marjan gaat in het vervolg voor de zekerheid maar weer mee...


Geplaatst op maandag 19 februari 2007 om 13:16 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.


Met 2 mannen op 1 dak 


- weps Tjitske-


Je moet van goede komaf zijn om een after-storm avontuurtje met twee mannen op 1 dak te overleven, en ook de twee mannen later nog heelhuids en heelziels terug te vinden op de begane grond. Dat de dakpannen eraf waren had de buurman ons al meermalen verteld, dus de tweede zondag na de storm trok ik J uit bed en nam hem mee het dak op. J heeft een prachtige klim-outfit, dus wij waren even bezig met helm, gordel, lang touw, kort touw, nog korter touw enzovoort, voor we daadwerkelijk het dak opgingen.
Eenmaal boven, met helm, twee touwen en evenzoveel zekeringen, werden we verrast door buurman Dakhaas. "Ik ben niet bang, ik ben niet bang", riep hij triomfantelijk terwijl hij met zijn 100 kilo in de antieke dakgoot een dansje deed, 12 meter boven de grond. Brrr. Mijn gezicht betrok: dat kon hij toch niet menen? En ik probeerde hem alle eer van de wereld te geven, zodat hij gauw zou ophouden met dat afschuwelijke schouwspel. Al deze eer kwam echter precies verkeerd aan bij de andere man op het dak, mijn J. Hij reageerde nogal geërgerd op de buurman, die volop praatte terwijl hij op en neer over het dak liep. Ik probeerde de man van de rand weg te houden en in ruil voor wat aandacht wel wat dakpannen te laten aangeven, zodat we lekker konden opschieten. J probeerde hem vooral zijn mond te snoeren. Na lang diplomatiek maar verkleumd tussen beide heren in te hebben gezeten (van J mocht ik geen vin verroeren, van de buurman mocht ik wel alvast wat nuttig werk doen, maar het leek me beter even naar J te luisteren) besloot ik dat ik er genoeg van had en liet mezelf naar beneden zakken, de dakgoot in. Boven werd de liefde tussen beide heren niet warmer, maar het schoot wel lekker op. En toen de autoritaire bovenbuurman zelf met emmertjes modder ging lopen in plaats van zijn kleinzoon te sturen was mijn dag EN mijn dak uiteindelijk toch weer goed. Ook het dak van J en buurman dakhaas waren weer ok, alleen de zieltjes behoefden nog wat verzorging. Toch wel blij dat ik geen hemmum heb.


Geplaatst op donderdag 15 februari 2007 om 21:26 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.


Kleine wasjes 


- weps Erikkie-

En dan vind je opeens twee kleine wasjes in je wasmand. Schoon en droog (behalve achter de oortjes), maar nog niet opgevouwen. En terwijl 'mammie' zich vertwijfeld afvraagt hoe ze dat eens zal aanpakken, speelt het wasgoed er lustig op los. In de speelhoek staan autootjes, treinen, duplo, puzzels, knuffels-met-geluid, activity centers, muziekinstrumenten, bob-de-bouwer-speelsetjes, ballen, loopfietsjes en-ga-zo-nog-maar-even-door, maar al dat speelgoed haalt het niet bij een wasmand en een beetje fantasie. En zo varen de scheepjes voorbij.

En er varen hier nogal wat scheepjes voorbij op een dag. Het is namelijk een tekstregel uit het befaamde 'klap eens in je handjes' dat we hier zo'n 12 keer per dag zingen op dwingend verzoek van Abel.

Voor Getu hoeven we niets te zingen: hij verrast ons dagelijks met z'n eigen swingende Afrikaanse liederen, waarbij hij vrolijk staat mee te zingen en te klappen en als een wervelwind door de kamer vliegt. Al dan niet met attributen. Zo trok hij laatst opeens al zijn kleren uit, bond z'n riem om beide benen en hopte vervolgens als een soort zakloper door de kamer, onder het slaken van allerlei kreten, eindigend in een welbewuste knal tegen de muur. Dat zie ik de kinderen hier nog niet doen op Koninginnedag, als Beatrix met haar gevolg voorbij schrijdt.

Voorlopig laten we Getu lekker z'n gang gaan en houden we de hoedjes van papier nog maar even voor ons. We vinden zijn repertoire vele malen leuker. Sterker nog: we hopen dat ie alles onthoudt. Leuk voor later, als hij op de versiertoer gaat en origineel uit de hoek wil komen.

Dat versieren gaat hem ook nu al goed af. Elke vrouw die hier in huis komt smelt binnen vijf minuten voor onze flirtende charmeur. Leeftijd speelt geen rol. Ook in de dierentuin was het raak, in no time zie je hem met een big smile tegenover een meisje staan en allerlei spelletjes verzinnen, waar het 'slachtoffertje' met blosjes op de wangen aan mee doet.

We zijn nu dus ook naarstig op zoek naar een boek over seksuele voorlichting aan kleuters in het Amhaars. Weet iemand toevallig waar ze die verkopen?

Abel is ook hard op weg om charmeur te worden, maar vooralsnog staat een lichamelijk ongemak hem daarbij in de weg: de parasiet met de exotische naam Giardia, die zorgt voor volle luiers en dus weinig charme. Gelukkig is daar een kuur voor, maar dan moet hij eerst de kuur die hij nu heeft voor zijn bronchitis goed doorstaan. Dat is nog even afwachten. En wie weet wat er nog meer ontdekt wordt, er komen nog meer onderzoeken. Het arme mannetje, we hebben met hem te doen. Maar als je de foto's van het begin ziet en de foto's van nu, merk je dat hij er beter uit ziet. Hij wordt ook vrolijker.

Gisteren was ik voor het eerst alleen met de jongens thuis, de hele dag. Marjan had een galapremiere van een (korte) film waarin ze meespeelt (klik op de link voor een trailer -wmv) en hoewel ze liever thuisbleef, is het mij toch gelukt om haar er naar toe te dirigeren. En hoe vaak ze ook belde, ze trof bij mij geen enkel spoor van paniek aan. Het ging harstikke goed. De drie mannen zaten en lagen de hele dag lekker op de bank tv te kijken, aten wat en dronken wat, ravotten wat, gingen nog even op visite bij opa en oma, om aan het eind van die heerlijke chilldag met een voldaan gevoel naar bed te gaan. Dit tot -bijna- enorme teleurstelling van Marjan, die natuurlijk had verwacht dat de jongens gillend en krijsend met hun nagels aan de deur zouden hangen, maar nee. Gelukkig zei Getu af en toe nog wel met vragende ogen 'mammie' tegen mij en kon ik hem nog zo ver krijgen om iets op papier te krabbelen waar ik 'van Getu, voor mammie' onder kon zetten, zodat ook de dag van onze filmster weer helemaal goed was.


Geplaatst op maandag 12 februari 2007 om 19:15 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.


Ik ga op reis en neem mee... 


- weps Erikkie-

Hallo allemaal. Het tijdperk van aandoenlijke foto's is aangebroken. Zoals deze hiernaast. Abel maakt dankbaar gebruik van het loopfietsje dat ie van 'Tante' Tjitske kreeg en geeft te kennen dat ie van plan is een lange reis te maken, hij neemt in ieder geval eten voor onderweg mee. Lief he?

Het gaat redelijk goed met Getu en Abel. Getu is erg druk en heeft flinke huilbuien gehad in de eerste dagen, we weten niet precies wat de oorzaak is, maar de drukte van de eerste tijd zal ongetwijfeld een rol spelen. Hij is een echt boefje en dat weet ie (hij kan het woord ook opvallend goed uitspreken). We houden hem echter goed in de hand en hij luistert gelukkig goed. We geven hem daarnaast veel liefde en troost en we merken dat ie ons al volledig vertrouwt. Hij leert z'n eerste woordjes Nederlands (en Drents, hij kan al 'moi' en 'dreuge worst' zeggen) en zingt volop mee met de tune van Bob de Bouwer. Getu is een ontzettend druk kereltje, ik moet constant achter hem aan rennen en ravotten, maar dat is goed voor mijn conditie. Ik klaag niet. Integendeel, ik wil al niet meer anders.

Abel is best zielig, want hij heeft allerlei ziektes opgelopen in het weeshuis, zo blijkt nu. Maar de dokter verzekert ons dat ie daar overheen komt, met de juiste hulp. Hij heeft nu onder meer een bronchitiskuur, hopelijk slaat die aan (dat blijkt over een week). En verder is het een kwestie van goed voeden, veel luiers en kleren verschonen (ik zal je de details besparen, net als in het wepsje over de terugreis) en veel liefde geven. Hij heeft in ieder geval levenslust en ook humor (als hij lacht klinkt hij als een kip, waarna wij met z'n drieen in een deuk liggen, waarop hij weer in een deuk ligt, enz.). Komt wel goed!

De jongens moeten natuurlijk ook flink wennen aan ons en aan het weer hier. Ze staan flink te bibberen buiten. En ze vonden de eerste lichte sneeuwvlokjes die hier vandaag even vielen best wel eng. Maar de mutsen die ze voor het eerst van hun leven droegen, vonden ze best wel gaaf.

Goed. Ik kan wel uren doorschrijven hier, maar daarvoor ontbreekt het me echt aan de tijd. Ik ben de hele dag aan het opvoeden en 's avonds aan het werk. Om maar niet van de gebroken nachten te spreken. Marjan heeft het er net zo druk, zo niet nog drukker mee. Want er moet ook nog van alles geregeld worden (zo zaten we met een doodzieke Abel bij de gemeente om hem burger te laten worden). Maar we genieten er van en zijn dolgelukkig!

Hieronder het zogeheten aankomstkaartje dat we in de afgelopen dagen hebben rondgestuurd. Voor iedereen die ons een warm hart toedraagt, voor iedereen die in de afgelopen tijd op weps en/of op e-mail heeft gereageerd en die geen kaartje in de bus heeft gekregen. Bedankt allemaal. Iedereen is echt van harte welkom om te komen 'kraomschudd'n', maar graag wat verderop in het jaar, want voor Getu is al die aandacht nu even te veel van het goede, zo is ons in de eerste week gebleken.






Geplaatst op dinsdag 6 februari 2007 om 21:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.