- weps Erikkie-

De foto's van Addis Abeba staan online. Ik heb ze op My Space van MSN gezet, met korte bijschriften.

Klik hier om ze te bekijken.
En nu ga ik snel weer naar onze jongens, die wakker zijn geworden. Voorlopig (de eerstkomende dagen) schrijf ik in verband met de drukte even geen weps, tenzij er iets bijzonders te melden valt. Ofwel: geen nieuws is goed nieuws.

Geplaatst op woensdag 31 januari 2007 om 14:51 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Koi. Dat is Amhaars voor wachten. Een woord dat ik veelvuldig gebruik tegenover Getu, evenals een paar andere cruciale opvoedwoorden als Auw (ja), Tauw (nee) en Na (kom).

Voor de rest is het bij ons in huis Nederlands wat de klok slaat en Getu leert het razendsnel. Hij vertrouwt ons volledig, laat zich troosten, laat merken dat hij blij is ons te zien en durft ook boos en verdrietig te zijn. Ook Abel vertrouwt ons steeds meer toe. Hij is nog wel ziekig, maar je merkt aan hem dat ie er bovenop komt.

Gisteren heb ik samen met een buurman een groot hek op onze oprijlaan gemaakt, onder het toeziend oog van Getu. Die met zijn vingertje naar het hek en naar zichzelf wees en dus drommels goed doorhad wat de bedoeling er van is.
Toen wij het hek na de nodige zweetdruppels en technische hoogstandjes (voor mijn doen dan) aan het eind van de middag eindelijk geplaatst hadden, deed Getu in al zijn behulpzaamheid droogjes voor hoe het hek open moet. Ja dat weten we wel Getu, maar het was niet de bedoeling dat jij dat zou weten.

Afijn, vanmiddag maar even een hangslotje kopen. En een sleutelkastje op grote hoogte aan de muur hangen. En de ladder verstoppen. En ...


... goed. We zien wel.


Koi. Ik schrijf het woordje nog even weer, omdat ik momenteel druk bezig ben met het selecteren en bewerken van de foto's van Addis. Beide jongens slapen nu, het kan nu even. Ik hoop de foto's straks online te kunnen zetten. Nog even wachten dus. Koi.

Geplaatst op om 13:07 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Voor iedereen die begaan is met het wel en wee van het kersverse gezin Riensema: het gaat hier prima, hoor! Maar net als gisteren is het wat mij betreft nog steeds 'pfieuw'. Door het feit dat ik 's avonds als de jongens slapen (zo rond een uur of 7) ook weer aan het werk ben gegaan, kom ik nog even niet toe aan het plaatsen van de foto's van Addis Abeba. Ik hoop dat het morgen wel lukt.

We zijn vandaag voor het eerst met het tweetal op pad geweest, naar de dokter en naar de winkel. Vooral dat laatste gaf een onbeschrijflijk gelukzalig gevoel, al wandelend door het dorp met Abel in de wandelwagen en Getu zittend op mijn schouders. Mensen die je aanspreken, aandoenlijke blikken: heerlijk. En al die andere reacties, visites, cadeaus: ze blijven binnenstromen.

Het gaat allemaal iets gemakkelijker dan gisteren. Getu leert verbluffend snel Nederlands, maar voelt zich ook verbluffend snel op zijn gemak. En wel dusdanig dat ik hem tot twee keer toe van de straat heb moeten plukken en dat er inmiddels drie forse builen op zijn hoofd zitten. Ook vindt hij dat hij ons net zo goed een cursus Amhaars moet geven als wij hem een cursus Nederlands geven en krijgen we bij elke omschrijving van boom, huis, straat, auto, fiets, ook de Amhaarse equivalent te horen. Nee, sterker nog: hij is ons voor.

Abel staat ook niet stil, verkeert in permanente staat van oorlog met de box en andere vrijheidsbeperkende-maar-soms-o-zo-noodzakelijke-maatregelen en geeft mij in navolging van zijn grote broer inmiddels regelmatig een hi-5. Hij is nog niet helemaal gezond, maar de dokter denkt dat het allemaal wel meevalt. Het wordt nog wel even op het lab gecheckt en daarnaast krijgen we via de dokter voedingsadviezen van de thuiszorg.

De mooiste belevenis van vandaag: twee jonge meisjes uit de buurt die we verder niet zo goed kennen, staan vanmiddag onverwacht voor de deur. Ze willen graag weten wanneer Getu naar school gaat. Heel Odoorn heeft vanochtend gezien hoe hij vanuit ons huis de schoolgaande kinderen op straat bestudeerde (we wonen schuin tegenover de basisschool) en uiteraard is hij samen met zijn kleine broertje het gesprek van de dag.
Getu maakt op zijn onnavolgbare charmante wijze en in het Engels ('My name is Getu') kennis met onze kandidaat-schoondochters. Waarna de dames hem een zelfgemaakte cursus Nederlands overhandigden. Een groot vel met plakplaatjes, met bij elk plaatje een omschrijving. Opdat hij zo snel mogelijk naar school kan, melden de meiskes. Is dat niet aandoenlijk? We gaan er morgen meteen mee aan de slag. En noteren de eerste twee vrouwelijke bezoekers voor Getu's verjaardagsfeestje op 19 februari.

Geplaatst op maandag 29 januari 2007 om 22:03 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Pfieuw...

... Het is zondagavond, 6 uur. De jongens liggen te slapen. Doodop. En wij: doodop.

We hebben onze eerste fulltime gezinsdag achter de rug. En wat voor een dag. Je kon het al van Weps Tjitske lezen (die ons vanochtend vroeg met een big smile stond op te wachten op Schiphol), de natuurlijke behoeften van onze jongste zoon Abel hielden ons de hele nacht bezig.

Ik heb sinds gisterochtend 8 uur niet meer geslapen en heb sindsdien alle denkbare jongeouder-stress meegemaakt. Ik heb ongeveer 12 luiers verschoond, en niet alleen luiers, maar in de meeste gevallen meteen alle kleren, ook nog in een vliegtuigtoilet. Ik zal verder maar niet op details ingaan, wie weet lees je dit tijdens het eten.

Nu even onze belevenissen van gisteren en vandaag in vogelvlucht en geen verhaal met een kop en een staart. Foto's van onze avonturen van de afgelopen week volgen hopelijk morgenavond.

...Gisterochtend om 10 uur de jongens voorgoed opgehaald van het weeshuis. De stress begon meteen goed, want door de komst van ministers en presidenten naar de Afrika-top in Addis Abeba zat het verkeer zaterdag volkomen vast...

...En dan het afscheid nemen van het weeshuis en de lieve mensen daar...

...Nog wat zand scheppen om later voor de jongens in een potje te doen...

...Getu en Abel duidelijk maken dat ze met ons mee gaan...

...In een 4-wheel-drive door het hectische Addis Abeba-verkeer met 2 gespannen kinderen en een net zo gespannen chauffeur, alsmede duizenden gespannen soldaten agenten op elke straathoek...

...Tussen Afrikaanse vips eten in een hotel-buffetrestaurant met 2 jonge kinderen die je op dat gebied (voeren) nog moeten gaan vertrouwen...

...Serveersters die voor Getu en Abel smelten en alle aandacht van onze charmeur Getu opeisen...

...Met de jongens naar een chique speeltuin, waar iedereen met ze praat behalve wij en waar al duidelijk wordt hoe Getu met andere kinderen heeft leren omgaan (nogal fysiek gericht zeg maar)...

...'s Avonds de jongens proberen wakker te houden in de hoop dat ze dan in het vliegtuig gaan slapen, ijdele hoop voor wat betreft Abel...

...Drie uur lang op een vreemd vliegveld vertoeven met half-slapende kinderen, veel bagage (waaronder 5 kilo Teff-meel) en allerlei procedures...

...Tien uur in het vliegtuig, in de hoop wat slaap te kunnen vatten, maar nee dus...

...Gelukkig wel mijn mp3-speler bij mij, met mijn eigen Top 100...

...Emoties, emoties en nog eens emoties...

...Op het moment van uitstappen op Schiphol lukt het Abel om zowel een vliegtuigstoel als mij te raken, zodat ook ik nieuwe kleren kan gaan aantrekken...

...En dan Tjitske met een big smile zien (wat overigens wel veel vergoedt hoor!)...

...Nog eens 2,5 uur in de auto, terwijl Getu zich langzamerhand gaat beseffen dat er iets heel erg definitiefs gaat gebeuren...

...Een compleet versierde tuin en twintig man familie en dorpsgenoten thuis aantreffen, allerlei emoties (ik hoorde ook nog eens dat mijn tante is overleden en inmiddels is gecremeerd) en allerlei cadeaus...

...Getu die zich in het paradijs waant met al dat speelgoed zonder weeskinderen die het van hem afpakken...

...Ontbijt met champagne...

...Koffie, koffie en nog eens koffie...

...Vrienden die langs komen met twee kinderen, Getu gaat nu helemaal los...

...Razendsnel elkaars taal en gebaren leren kennen...

...Getu die ontzettend energiek is, het is maar goed dat ik in mijn derde of vierde (ik ben de tel kwijt) jeugd zit en altijd aan mijn conditie ben blijven werken...

...Een ziekige Abel, die tussen de middag niet wil slapen...

...Getu die aan het eind van de middag in huilen uitbarst als we zijn pyama aantrekken en hij pas dan goed beseft dat het een definitief afscheid is van zijn vorige bestaan (tot nu toe zag hij ons dagelijks, maar gingen we ook steeds weer weg, nu niet dus)...

...Abel die met hem mee gaat huilen...

...Twee jongens die met traantjes op hun wangen op Marjan's schoot in slaap vallen vlak voordat ik het eten opdien...

...Marjan en Erik die honger voor vier hebben en dus alles opeten, met de babyfoon op de eettafel...

...Erik die na het eten met halfopen ogen een Weps zit te typen en zich afvraagt of het morgen weer zo'n dag zal zijn...

...

...En toch, beste mensen: Marjan en ik zijn dolgelukkig! Tussen de drukke bedrijven door huilen we kleine traantjes van geluk.

PS: Iedereen bedankt voor het warme welkom vandaag en ook voor alle leuke reacties op de wepsjes vanuit Addis Abeba.

PS2: Hierbij toch nog wat foto's (bedankt, Yvonne!) van de thuiskomst en het champagneontbijt (even voor de duidelijkheid, Getu en Abel drinken geen champagne mee):






Geplaatst op zondag 28 januari 2007 om 17:44 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Erik kan het het best zelf vertellen, maar aangezien hij 1: gaar is (Abel had de hele nacht overgegeven en diarree), 2: bezoek heeft en last but not least 3: twee Odoorn-vreemde kindjes thuis heeft doe ik alvast een poging om een einde aan de vorige serie en een begin van nieuwe verhalen (hoop ik?) op te schrijven.

Erik en Marjan kwamen vanochtend om 5.36 uur aan op Schiphol met hun twee kleintjes. Ik had het geluk dat ik in Delft was EN de nieuwe auto van de vriend van mijn zus mocht lenen. I: bedankt!! Dus deed ik een poging er op tijd te zijn. 10 kilometer voor Schiphol kreeg ik het SMS-bericht dat ze geland waren, dus het was even doortiefelen. Auto verkeerd geparkeerd en naar de aankomsthal. Ik durfde niet meer weg voor een ballon of bosjes bloemen, maar had gelukkig wel mijn camera mee. (geen kabel helaas, dus die foto's komen morgen). En jawel, om ongeveer kwart over zes komt er een lijkbleke en totaal verbaasde Marjan om de hoek kijken, en achter een babyhoofd herken ik Erik. Samen met een heel klein, mooi mensje aan zijn zij.
Getu leek in het echt kleiner dan op de foto, en tegelijk meer volwassen. Hij vroeg later zelfs al aan Marjan of ik ook met Makasa (?) was. Dat betekent auto. Tjee, wat een wakker ventje! Ik kreeg al een glimlach van hem en smolt natuurlijk meteen. Erik en Marjan gingen direct de bus in naar de parkeerplaats en eindelijk, eindelijk op weg naar hun eigen huisje. Daar wachtten familie en vrienden, een tuin en huis vol versiering en spandoeken. Als Getu en Abel zich nu nog niet thuis voelen! Erik vertelde net al dat de kinderen al met andere kinderen aan het spelen zijn. "Het maakt niet uit voor een kind waar hij is, maar er MOET gespeeld worden", aldus een trotse vader.

Vanuit Delft: Veel geluk samen! En ik zal een poging doen om niet iedere dag op de stoep te staan ;-)

Geplaatst op om 12:25 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Vrijdag 26 januari

Alles is OK in het bloedhete Addis Abeba. Het heeft hier even geregend en meteen ruik je de natuur boven de stof- en dieseldampen uit. Zo ruik je datgene dat de vrouw van keizer Menelik de Tweede ruim honderd jaar geleden rook: de heerlijke zoete geur van onbekende bloemen. Destijds ging het om de Mimosa, een voor de keizerin nieuwe bloem. Ze wist haar man te overhalen om hier de nieuwe hoofdstad van Ethiopie op te richten: Addis Abeba (nieuwe bloem).

In die nieuwe bloem dartelen we als twee vrolijke vlinders rond, met ‘s middags in onze kielzog twee kleine vlindertjes die ons al helemaal vertrouwen en waarvan we telkens weer genieten. Natuurlijk zullen we het nodige met hen beleven, maar het genieten van elkaar en van het heerlijke gezinsleven overheerst (nu al).

Verder geen noemenswaardige belevenissen, geen raketten in onze hotelkamer, geen zelfmoordaanslagen, zelfs niet door extremistische muggen gestoken: kortom: don’t worry. We gaan ook niet echt meer op avontuur uit (we gaan later achter de voorgeschiedenis van Getu en Abel aan, daarover later meer) we slapen zo veel mogelijk, om straks goed uitgerust te zijn voor de vlucht.

Want ook al is het een nachtvlucht, van slapen zal niet veel terechtkomen. Van Abel weten we nu al zeker dat ie gaat huilen. Hij doet dat namelijk elke seconde dat ik hem niet op mijn arm neem. En vanaf de eerste seconde dat ik hem optil is ie stil. Nu zou ik tien uur lang met hem in het vliegtuig op mijn arm kunnen rondlopen, maar mijn armspieren zijn in 39 jaar tijd nog niet zo ver ontwikkeld dat ze dat gaan redden. En dus zal ik hem toch even af en toe in zijn maxi cosi moeten leggen (er
zijn ook reisbedjes van de KLM, bedankt voor de tip, Ingrid, maar onze Abel is daar te groot en te zwaar voor, zo hebben we vernomen) en moeten we met zijn allen het gehuil voor lief nemen, hopende dat ie ook eens in slaap zal vallen. Om daaraan te werken gaan we hem morgenmiddag zo moe mogelijk maken (ik heb een uitvoerig fitness-programma samengesteld).

Abel zal niet de enige zijn die huilt. Ook Getu pruilt af en toe wel eens met zijn lippen als er rare dingen gebeuren (zoals een ballon die knapt), dus kan ik me voorstellen dat een turbulentie op ruim 10 kilometer hoogte gedurende anderhalf uur (zoals we op de heenreis meemaakten boven Soedan) hem bepaald niet aan het lachen zal brengen. En mocht Getu niet overmand raken door die eerste vliegreis, dan zal het Joshua zijn die hem wakker, bezig en druk houdt, vice versa.

Joshua is het geadopteerde Ethiopische zoontje van een Iers stel en is iets jonger dan Getu. Hij mocht met zijn ouders mee om zijn jongere zusje op te halen, uit hetzelfde weeshuis als dat van Getu en Abel. Gedurende onze middagbezoekjes ontstond er een hechte band tussen Getu en Joshua (geheel conform de Ethiopische weeskinderen-normen- en waarden, dus hard om hard) en aangezien we hetzelfde vliegtuig terug nemen (de Ieren vliegen via Amsterdam) zal die band in de lucht niet minder hecht zijn.

We hopen dat we een beetje bij elkaar in de buurt zitten, anders ziet het er naar uit dat de mede-passagiers de hele nacht over-en-weer-Amhaars-peutergeschreeuw aan moeten horen. Alsmede verwoede Hollandse en Ierse pogingen om ze stil te krijgen. Mochten de Ierse pogingen succesvoller zijn, zo hebben we afgesproken, schakelen we meteen over op het Iers.

Van Addis Abeba hebben we wel genoeg gezien nu. De belangrijkste musea, het straatleven en last but not least de mensen met hun vrolijke levenshouding. Mooie mensen, ook. Die hier laverend tussen de bedelaars en het kamikaze-verkeer de dagelijkse dingen doen die wij ook doen: boodschappen, eten, drinken, de kroeg in, dromen, flirten, kortom: leven.

Wij maken dit mooie leven nog ruim 24 uur mee, om vervolgens op het vliegtuig te stappen naar een ander mooi leven, waar onze vlindertjes op hun beurt naar veel nieuwe bloemen zullen fladderen. Ten eerste de ijsbloemen op de ruit van onze auto op de parkeerplaats van Schiphol. IJs- en weder dienende (we hebben hier geen flauw idee van het weer in Nederland, maar bereiden ons zekerheidshalve voor op winters weer).

Geplaatst op vrijdag 26 januari 2007 om 16:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Donderdag 25 januari

We komen het hotel sinds gisteravond niet meer in zonder uitvoerig te zijn gefouilleerd door zwaarbewapende agenten. Met een man of twintig staan ze dag en nacht bij alle ingangen van het hotel, automatische wapens in de aanslag. 'Hoe komt dat zo ineens', vragen we onze chauffeur.

'Met dank aan George Bush', luidt het antwoord. De boel staat op scherp door wat onze grote Amerikaanse vriend in zijn State of the Union verkondigde: namelijk nog meer oorlogje te gaan spelen met zijn extreme moslimvriendjes en nog wat soldaatjes naar Irak te sturen.

Dat, zo legt onze chauffeur uit, werkt als olie op het vuur bij Al Qaeda. En laat Ethiopie nu net niet zo populair zijn in de extremistische moslimwereld (ook al wonen er in het land zelf heel veel moslims vreedzaam samen met christenen), omdat de regering aan de hand van de VS de Al Qaedianen uit Somalie probeert te verdrijven.

Daarbij komt dat in Addis Abeba momenteel een top gaande is van de Afrikaanse Unie en in ons hotel –evenals in vele andere hotels in de stad- deelnemers aan die top verblijven en ook bijeenkomsten worden gehouden.

Wij kijken dus constant uit het raam momenteel, om op tijd te kunnen bukken als er een Al Qaeda raket aan komt vliegen. Tussen het uit het raam kijken door, doen we allemaal leuke dingen hier. Veel foto’s maken, musea bezoeken, de stad bekijken (blijft fascinerend), leuke dingetjes kopen voor Getu en Abel en natuurlijk wepsjes
schrijven. Bijvoorbeeld over onze twee kleine vriendjes, die we vandaag voor het eerst alleen hebben ontmoet. In die zin dat er geen andere families bij waren.

Nu waren we echt voor het eerst met ons gezinnetje bij elkaar. Een heerlijk gevoel. De tijd vloog voorbij. Getu voelde zich op zijn gemak, Abel na verloop van tijd ook. Dat laatste wil zeggen dat hij rustig is zodra ik (of Marjan) hem op mijn arm neem en hij over mijn schouder de wereld kan bekijken.

Ik vrees dat dat in het vliegtuig ook het geval zal zijn en dat hij geen genoegen zal nemen met de maxi-cosi die we hier voor hem hebben geregeld (wat overigens ook een fantastisch proces is, iedereen is druk in de weer om het voor ons te regelen dat we Abel op een prettige manier kunnen meenemen in het vliegtuig).

Ik zie het echter niet zitten om hem tien uur lang op mijn arm te houden en heb een trucje ontdekt om hem rustig te houden: Marjans haar. Dat is voor hem een soort wonder. Hij kan er niet van af blijven. Ik heb het daarom als volgt uitgedacht: Marjan gaat in het vliegtuig in het gangpad zitten, ik hou Abel in de maxi-cosi op mijn schoot in een dusdanige houding dat hij met zijn grijpgrage vingertjes bij Marjans haar kan.

Ik heb alleen Marjan nog niet zo ver gekregen dat ze dat gaat doen, ik heb nog twee dagen om iets te verzinnen. Ik probeer het vanavond met een romantisch dineetje in een traditioneel Ethiopisch restaurant.

Geplaatst op om 10:54 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Woensdag 24 januari

Vanaf nu kijken we toch met iets andere ogen naar de bedelaars in Addis. Kinderarts Debele heeft ons vanavond in het hotel bezocht om de medische gegevens van Getu en Abel door te nemen (ze zijn kerngezond!) en sprak tevens met ons over het dagelijkse leven in zijn woonplaats Addis.

De bedelaars, tsja, daar moeten we ons niet al te druk om maken, zegt ie. De meesten willen simpelweg niet werken en proberen door te bedelen gemakkelijk aan geld te komen. Wat … sommigen hebben geld zat op hun bankrekening en komen zo aan hun cash.

Is dat echt zo? Of is het een manier van de dokter en alle andere rijkere inwoners van Addis om de kop in het zand te steken.

Debele is het wel met ons eens dat er ook echte bedelaars zijn, want om nou te zeggen dat een jochie van 5 het doet om niet te hoeven werken (hoewel kinderarbeid in Addis ook voorkomt, ik heb een zwoegend jochie van een jaar of 5 op de foto staan), gaat er bij ons niet in.

Maar goed, genoeg over de bedelaars. Ethiopiers zullen ook niet de hele tijd over zwervers schrijven als ze in Amsterdam zijn.

De dokter maakte aan het eind van het gesprek duidelijk dat God het allemaal zo had gewild, onze 12 jaar durende kinderwens, want Getu en Abel mogen volgens hem wel heel blij zijn met ons.

Hij smolt helemaal weg toen Marjan vertelde hoe Getu haar meetroonde naar de wc om te plassen. En toen ik vertelde dat ik Getu’s praatjes (die heeft ie) in het Amhaars op mijn mp3-speler opneem om het hem later te laten horen. En hem met zijn vriendjes op de foto heb gezet. En nog Ethiopische grond mee ga nemen om in een potje te doen voor later.

Ook vond de dokter het erg grappig dat we steeds meer Amhaarse woordjes leren. Sinte is plassen, Kakka is poepen, Dabo is brood (Marjan dacht eerst dat het dorst betekende en gaf een verbaasd kijkende Getu water toen hij om brood vroeg), en ….. Getu betekent zoiets als Sir, zo heeft onze chauffeur Getahun ons uitgelegd. Daaruit moet volgens hem blijken dat de biologische ouders heel veel respect voor hun eerste (?) kind hadden.

Wij nemen dat respect over, al betekent dat niet dat Getu alles van ons gedaan krijgt. Daar is ie inmiddels wel achter, want wij weten nu ook wat NEE in het Amhaars is (Tauw). Helaas voor Getu. Desalniettemin is ie iedere keer weer blij dat ie ons ziet. Hij heeft zelfs aan de dokter laten weten dat ie heel erg blij is met die nieuwe blanke mensen (vrij vertaald) die hij papa en mama mag noemen.

Marjan heeft ook eindelijk de klik met Abel. Net op het moment waarop ze een facelift overwoog, begon ons jongste zoontje haar nadrukkelijk te bewonderen. Zodat ik met een gerust hart met Getu kon gaan ravotten. En dat vond ie prachtig. Ik ook, al besefte ik meteen dat ik meer dan ooit mijn conditie moet gaan bijhouden.

PS: Pa, als ik je vanavond niet aan de telefoon krijg (dat is hier ook altijd maar de vraag) en je dit wel leest: gefeliciteerd met je verjaardag! Mede namens Marjan en je twee jongste kleinkinderen Getu en Abel.

Geplaatst op donderdag 25 januari 2007 om 12:47 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Dinsdag 23 januari (3)

We genieten vandaag een traditionele lunch in een echt Ethiopisch restaurant. We zouden weer naar een van de chique hotels, maar dat wilden we zelf niet. Op ons verzoek gaan we nu echt Ethiopisch eten, ergens midden in Addis Abeba.

We zitten op lage komvormige krukjes, rond een lage ronde tafel. Beeldschone serveersters staan met z’n drieen om je heen. De een schenkt water om je handen schoon te maken (Ethiopiers eten met hun handen, maar zijn hygienischer dan wij), de ander staat met een mand vol opgerolde handdoekjes, de derde serveert het eten. Op de ronde tafel komt een grote injerra (pannenkoek van teff-meel) te liggen, waarop de wot (stoofpotje) wordt geschept. Vervolgens krijg je een paar opgerolde injerras, waarvan je reepjes af moet scheuren. Daarmee schep je de wot op.

Onze verrichtingen worden nauwgezet gevolgd door de Ethiopische gasten. Ze kijken echter tevreden toe, als ze zien hoe wij bijna geroutineerd de injerra afscheuren en als een schepje gebruiken om de wot naar binnen te schuiven. En er met een smakelijk gezicht van te eten. Natuurlijk giert het pittige eten door onze keel, maar wij zijn het al gewend en schreeuwen niet met rode wangen om water.

Met een heerlijk voldaan gevoel verlaten we het restaurant dan ook weer, om voor de derde keer Getu en Abel te bezoeken. Het gaat allemaal als vanzelf. Abel huilt in het begin, maar is stil als ik hem oppak en door de gang loop. En evenals zondag valt ie uiteindelijk op mijn schoot in slaap (is ook weer een mooie foto van, volgt later).

Getu probeert ons steeds uit en doet alles wat niet mag, maar luistert goed en accepteert dat wij de baas zijn.

We mogen ook even met Getu naar buiten, als alle kinderen op het plein spelen. Hij laat ons zien wie zijn vriendjes zijn. En sleept ze naar me toe. ‘ Foto! Foto!’ Om vervolgens zijn arm om telkens een ander vriendje te slaan en met een big smile in de lens te kijken. Dat zijn leuke foto’s voor later, bedenk ik me tijdens het klikken.

De andere kinderen hebben het snel in de gaten en stormen op me af. Ik word nu belaagd door tientallen weeskinderen die op de foto willen. Ik kan het niet weigeren en knip ze er allemaal op. Al vraag ik me wel af naar wie ik die foto’s straks toe moet sturen als ik thuis ben en het desbetreffende kindje inmiddels ook een definitief thuis gevonden heeft, waar ook ter wereld. Misschien moet ik straks wel een foto naar Angelina Jolie sturen. Heeft iemand haar adres?

Geplaatst op woensdag 24 januari 2007 om 12:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Dinsdag 23 januari (2)

Jullie moeten allemaal de groeten hebben van jullie bet-bet-bet-overgroottante. Inderdaad, van Lucy. Die 3,2 miljoen jaar geleden leefde en wiens fossiele botten in het nationale museum van Ethiopie liggen. Daar waren we vanochtend en verbaasden ons over het feit dat we er zonder enige begeleiding bij stonden, er was zelfs geen camera te bekennen. Terwijl op de hoofdstraten van Addis tientallen politieagenten met automatische geweren in de aanslag staan omdat er een conferentie van de Afrikaanse Unie in de stad is, worden de belangrijkste botten ter wereld met nog geen gummiknuppel bewaard. We hadden ze zo mee kunnen nemen, echt, maar we hebben het maar niet gedaan, we zitten al aan de twintig kilo per persoon.
Oh ja, waarom tante? Volgens het bordje bij de onbewaakte botten is dat omdat Lucy niet de oermens is, maar de missing link tussen de apen en de mensen. De oermens leefde zo’n 160.000 jaar geleden, en ook diens fossiele resten zijn in Ethiopie gevonden. De oorsprong van de mens en van de intelligentie liggen in Ethiopie. Gek eigenlijk dat de Ethiopiers veel respect hebben voor alle buitenlanders (waar ook vandaan), terwijl de hele wereld eigenlijk respect zou moeten hebben voor ons daadwerkelijke moederland. We praten er verder over met Getahun, onze chauffeur. ‘ Weten wij welke kleur Adam had’, legt hij ons voor. Gezien de prehistorische vondsten waarschijnlijk zwart. Maar dat zegt Getahun er niet achteraan. Hij laat de kleur in het midden.
Lucy is trouwens niet de eerste naam die het oudje meekreeg. De Ethiopiers noemden haar aanvankelijk Deknesh. Maar uit pr-oogpunt moest het maar Lucy worden, vrij naar Lucy in the sky with diamonds van de destijds zo populaire Beatles. Ik noem haar voortaan tante Deknesh.
Na het bezoek aan het museum belanden we bij de universiteit in een van de voormalige keizerlijke optrekjes (Ethiopie kende tot voor kort een keizerlijke dynastie, met als laatste representant de overbekende Haile Selassie). De schitterende paleistuin is nu een campus, waar het een levendige boel is. Studenten zitten er te leren in de schaduw van de prachtigste bomen. We raken aan de praat met een student Frans. Als hij hoort wat wij hier komen doen, verschijnt een brede grijns op zijn gezicht. Ethiopiers, zo maakt hij ons duidelijk, vinden het fantastisch dat er buitenlanders zijn die hun kansloze kinderen een betere toekomst geven dan een hard en onzeker bestaan langs de straten van Addis.

Geplaatst op om 12:03 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Dinsdag 23 januari (1)

Als je het verhaal van maandag leest, lijkt het alsof er louter ellende heerst in Addis Abeba. Maar dat is ook weer niet zo hoor. We hebben gisteren ook wel wat goede indrukken opgedaan:

* De rust die over ons heen komt. We hebben een vakantiegevoel hier in de brandende zon, tijdens de heerlijke lunches onder de palmbomen van het ene na het andere chique hotel of restaurant.

* Ik proef nu ook de ware Ethiopische keuken en doe volop ideeen op voor mijn Ethiopische keukencapriolen thuis.

* Het warme gevoel dat we krijgen als Getu en Abel ons zien en herkennen. En hoe Getu zelfs op ons af komt rennen en zich aan ons vastklampt. Het papa-en-mama-gevoel.

* De relaxte manier waarop iedereen hier met elkaar omgaat, ondanks alle ellende. Ook in het verkeer: ondanks de gigantische verkeerschaos (je ziet hier bijna geen stoplicht of voorrangsteken, wie het hardst toetert krijgt voorrang), hoor je geen onvertogen woord en blijven de automoblisten met elkaar door de open raampjes praten en lachen.

Geplaatst op dinsdag 23 januari 2007 om 17:49 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

De ritjes die we door Addis Abeba maken, zoals vandaag om de terugreis te boeken en de visa voor Getu en Abel te regelen, zijn enorm indrukwekkend. De dagelijkse overlevingsstrijd van het armste deel van de bevolking van een van de armste landen ter wereld speelt zich af langs de hoofdstraten van Addis. Op de kruispunten verdringen de bedelaars zich rond de stilstaande auto’s. En dus kijk ik recht in de smekende ogen van een zwaar gehavende hongerige moeder met een vermagerd kindje op haar arm. Met pijn in mijn hart draai ik op advies van de chauffeur het zijraampje dicht.
Ben ik in twee dagen Addis zo’n bruut geworden? Nee. Het is echt niet te doen om toe te geven aan je gevoel, want als je geld geeft aan iemand, word je binnen no-time omsingeld door tientallen smekende bedelaars en kun je de rit door Addis verder wel vergeten.
De chauffeur laveert dan ook geroutineerd tussen de bedelaars door om ons volgens zijn nauwgezette schema op tijd bij alle instellingen te droppen.
Op en langs de straten van Addis is het een kwestie van leven en dood. De sterksten weten het vol te houden, de zwakkeren sterven in de goot. In het voorbijgaan zien we kinderen op de stoep of zelfs letterlijk in de goot liggen, met een deken om hen heen. Te wachten op een wonder of op de wisse dood.
We hebben het er natuurlijk enorm moeilijk mee. Marjan zegt geen woord en kijkt strak voor zich uit. Haar hart schreeuwt van pijn. Het mijne ook. We troosten ons met de gedachte dat we Getu en Abel in ieder geval voor dit lot behoeden. De chauffeur knikt zwijgend naar ons. Hij weet wat er door ons heen gaat, hij maakt het wekelijks mee.
‘s Middags zien we Getu en Abel voor de tweede keer. Dat vergoedt weer veel. Getu lekker relaxed op de bank, samen met Marjan naar Shrek kijkend, zegt opeens heel zachtjes en lieflijk mamaaaaa tegen Marjan. Getuuuuu, klinkt het net zo lieflijk terug. Hij plukt wat in Marjans lange blonde haren en blijft er met de vingers in steken.
Abel zit de hele tijd bij mij op de schoot, probeert wat te staan. Kijkt moeilijk, maar herkent mij en kijkt dan weer gewoon. Hij is al aan mij gewend, dat is duidelijk. Hij moet zelfs huilen als ik hem af en toe even aan Marjan of een van de zusters overdraag.
Als we de jongens na twee uur spelen en genieten (en ook al opvoeden, Getu is echt een boefje) weer naar hun kamer brengen, waar ze met zo’n twaalf kinderen liggen (een kamer van 5 bij 6), staan de anderen rechtop in hun bedje. Ze plukken allemaal aan ons en reiken hun armen naar ons uit. We zouden ze allemaal mee willen nemen.
Als we het weeshuis verlaten, loopt er een jonge vrouw de trap op. Ze heeft een kindje op haar arm met een deken er omheen en vraagt ons in gebrekkig Engels of het gebouw daarboven het ‘bureau’ is. Het kind is volledig aan het zicht onttrokken door de deken. Koud is het niet, integendeel. Heeft ze die deken om het kind gedaan uit schaamte voor de omgeving? Of durft ze het kind dat ze afstaat letterlijk niet meer onder ogen te komen?

Geplaatst op om 17:46 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Weps Erik uit Addid, maar geplaatst door Tjitske
Onze eerste dag in Addis Abeba zit er op. Hoewel, we zijn hier nog niet eens 24 uur. Maar het voelt alsof we hier al een week zijn. Met als absoluut hoogtepunt de eerste ontmoeting met Getu en Abel, vanochtend in het weeshuis (eerder dan verwacht). Als je het hebt over de mooiste momenten in je leven, dan was dit er zo een. Nee: niet zo een, dit was absoluut het mooiste moment van mijn leven en ik denk ook wel dat van Marjan (ze zit hier naast me met een big smile).
Het was zo mooi, dat ik me op dit moment afvraag of ik het wel in woorden kan omzetten. Ik denk dat de foto’s die ik later op weps zal plaatsen, genoeg zullen zeggen. Vooral het moment waarop Abel tevreden in mijn armen in slaap viel, na eerst angstig te zijn geweest en behoorlijk te hebben gehuild, was fantastisch.
En Getu: die kwam in de visiting room van het weeshuis met een big smile op ons af en begon meteen met mij met autootjes te spelen. Ook wist hij in het engels van 1 tot 10 te tellen en kende hij het alfabet, om daarna nog eens in het Nederlands ‘ Ik heet Getu’ te zeggen. Waarna ik mij voorstelde als papa en Marjan als mama. Woorden die hij direct accepteerde en zelf ook al hardop zei. Kan het nog mooier?
Verder rende hij zich suf op de gang toen we tikkertje speelden, gaf hij mij wel vijf keer een behoorlijk rake hi-5, propte hij het speelgoed in zijn zakken om vervolgens met een brede grijns duidelijk te maken dat hij dat niet zo 1-2-3 weer zou afgeven, verkende hij alle knopjes van de afstandsbediening tot afgrijzen van de rest van de visiting room en deelde hij overal de lakens uit. Toen een van de Ierse vaders (het is een international opererend weeshuis, er waren twee Ierse stellen die ook een kindje kwamen halen) koffie ging halen, kreeg Getu het voor elkaar dat hij een boterham kreeg zodat hij de injerra (Ethiopische pannenkoek) die hij van een van de verzorgsters kreeg, kon laten staan.
Nee, die Getu daar krijgen we het nog druk mee. Little rascal, daar waren de Ierse vaders en ik het snel over eens. En dat terwijl hij zo lieflijk en integer keek op de eerste foto die we van hem toegestuurd kregen.
Toen we vandaag weggingen om morgen weer terug te keren, had Getu dat laatste niet in de gaten. ‘Ubbie, ubbie’, klonk het met een welgemeende snik, terwijl hij aan Marjan’s arm trok.. Ubbie is het Ethiopische woord voor ‘ wil niet’. Getu wilde niet dat we weer weggingen. Het was hem inmiddels duidelijk dat wij zijn papa en mama zijn, hij had ons al in zijn hart gesloten en nu dacht ie dat ie weer in de steek werd gelaten. Gelukkig wist onze chauffeur hem duidelijk te maken dat we morgen weer terug te komen en klaarde zijn gezichtje weer op. We kregen beide een dikke zoen van Getu en Abel begon zowaar ook bijna te lachen. Hij had heerlijk op mijn arm geslapen, al pruttelend (van boven en onder) en vond het aanvankelijk niet zo leuk dat ie weer wakker werd gemaakt, maar lachte toch meteen toen we hem aankeken.
Kortom: we hebben een heerlijke ochtend meegemaakt die we ons leven lang niet zullen vergeten. En dan al die andere blikken van kinderen die smachten naar liefde en aandacht. We konden er maar moeilijk voorbij lopen. Evenals al die bedelaars hier op straat, en al die andere uitingen van de compleet andere wereld die Addis Abeba heet. Maar daarover later meer.
Het is hier warm, het is fascinerend. We doen indruk na indruk op, maar wat nu overheerst, is de gi-gan-tische lading die van ons af valt momenteel. Een lading van 12 jaar waaronder wij gebukt gingen, is in een keer weg, nu een lachend gezichtje ons papa en mama noemt en een huilend gezichtje je dusdanig vertrouwt dat het in slaap valt in je armen. De lading verdwijnt als sneeuw voor de zon, al is dat even een rare vergelijking, nu ik in t-shirtje en puffend van de hitte zit te typen (het is hier een graad of 28).

Geplaatst op zondag 21 januari 2007 om 19:15 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Of ik niet van de daken moet schreeuwen dat we zaterdag onze jongens gaan ophalen, schreef oom Jan als reactie op mijn vorige wepsje. Iedereen in onze omgeving klampt ons momenteel aan of het niet erg spannend is nu en of we onszelf nog in de hand kunnen houden.

Tsja. Het gaat prima. Wonderwel. We zijn de kalmte zelve.

Marjan is gisteren nog een dagje met een vriendin naar de sauna geweest en zit nu relaxed met iemand te bellen. Ik zit net zo relaxed op de bank te typen, laptopje op schoot, mp3-speler om de hals. Lekker warm en knus binnen, terwijl de storm om ons huisje jaagt. De koffers zijn nog lang niet gepakt, maar dat komt wel goed.

Ik ben muziek aan het downloaden en rippen voor mijn mp3-speler, ik ben nog een beetje aan het werk en aan het klussen en doe leuke dingen. Ook minder leuke dingen trouwens, vanmiddag nog op een crematie geweest. Heel emotioneel, altijd weer, die levensverhalen-in-een-notedop.

Maar ... vreemd genoeg ben ik dus NIET bezig met wat er zaterdag en de week daarna gaat gebeuren.

Tsjongejongejonge. Twaalf jaar lang zijn we bezig met kinderen krijgen en over twee dagen is het zover. Het belangrijkste moment van ons leven staat voor de deur en ik doe nog niet open!!!

Ik heb er met iemand over gepraat die er verstand van heeft en die heeft mij uitgelegd dat het een beschermingsmechanisme is. We zijn in die twaalf jaar namelijk een paar keer flink teleurgesteld geweest (de mislukte ivf-pogingen met name). Uit zelfbescherming maak ik mezelf nu maar niets meer wijs, uit een diepgewortelde onbewuste angst dat het feest weer niet doorgaat.

Ik kan me dan ook voorstellen dat de traantjes wel zullen gaan vloeien als ik Getu en Abel voor het eerst zie. Of als we op Schiphol met hen uit het vliegtuig stappen en we hun Unox-mutsjes opzetten. Of als we thuiskomen, waar we ongetwijfeld warm zullen worden onthaald. Of als we onze jongens voor het eerst in hun bedjes leggen. Of het eerste slaapliedje zingen. Of ... nou ja vul maar in. Ik heb zo'n vermoeden dat er nog menig wepsje zal komen waarin de woorden 'voor het eerst' in voor zullen komen.

Enneh ... dat van die Unox-mutsen, is dat een grap, weps Erik? Nou: ... ik dacht-ut-niet! Kijk maar eens naar de weersverwachting op het kaartje hiernaast. Die is van komende dinsdag. De temperaturen kelderen, beste mensen. En hoe. Als die lijn doorzet, is het -10 graden als we zondag uit het vliegtuig stappen. En kan ik een week later met de jongens naar hun eerste Elfstedentocht. Kijk, dat is nog eens een mooie binnenkomer.

Geplaatst op donderdag 18 januari 2007 om 20:28 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-


Hier is-ie dan eindelijk~! Het lang beloofde artikel over het vrouwenhuis van de stichting Nahid, waarvoor ik in december naar Afghanistan ben gereisd. Het stond dinsdag op het ANP-net, en vandaag o.a. in De Telegraaf! Zie ook www.nahid.nl


Bewoonsters Nederlands vrouwenhuis Kabul gaan brood bakken

Door Tjitske Ypma

KABUL - Het vrouwenhuis in Kabul, dat de Nederlandse Janny Beekman in april vorig jaar oprichtte, zit nu al overvol. Negen vrouwen en 26 kinderen bevolken het huis. Vier moeders met hun kinderen staan op de wachtlijst.
De meeste bewoners zijn weduwe en hebben hun man verloren bij aanvallen door de Taliban of bij ongelukken. De kinderen gaan naar school, de vrouwen naar cursussen naailes of lezen en schrijven.
Door de rust in het huis kunnen ze zich focussen op de toekomst, zegt Beekman uit Houwerzijl in Groningen. Zij is oprichtster van de stichting Nahid die het vrouwenhuis vanuit Nederland financiert.
Maar Beekmans missie is daarmee nog niet ten einde. Kabul is een overbevolkte stad zonder werkgelegenheid, waar maar weinig mensen hun hoofd boven water kunnen houden. Door de aanwezigheid van de vele buitenlanders wordt het leven bepaald door de dollar. Mensen die de plaatselijke munteenheid Afghani verdienen vallen erbuiten.
Ook met naaien valt weinig te verdienen, aangezien bijna elke Afghaanse vrouw dat doet.
Daarom zoekt Beekman een andere markt voor de bewoonsters van het vrouwenhuis: samen met een van hen en een bevriende teruggekeerde asielzoeker uit Nederland wil ze een bakkerij opzetten.
Ze vloog afgelopen maand naar haar vrouwenhuis in Afghanistan.
,,In Iran, het welvarende buurland van Afghanistan, zijn de machines te koop. Een goede lokatie is te huur en via de stichting 'Hulp aan Afghaanse Vrouwen en Kinderen' moet het geld binnenkomen voor de investeringen'', legt zij uit.
Niet iedere bewoonster van het Nahid-huis kan meteen aan de slag in de bakkerij. Slechts enkelen hebben onderwijs gehad, en velen zitten nog met kleine kinderen. Zoals de 33-jarige Farina met haar zes kinderen. De jongste is nog maar een jaar en heeft haar vader niet gekend: hij kwam op 51-jarige leeftijd met haar oudste zoon door een ongeval om het leven. Farina trouwde door toedoen van haar moeder al op haar veertiende en heeft nooit geleerd een eigen inkomen te verwerven.
Een andere bewoonster van het huis, Raihana (27), is juist wel erg zelfstandig. Ze werkt bij het Afghaanse ministerie voor gehandicapten en heeft een halve kamer in het vrouwenhuis. Maar haar salaris is te laag om een eigen onderkomen te kunnen betalen.
Ze geeft bovendien haar ouders ook nog een beetje geld om hen tevreden te stellen. Haar vader wil dat ze opnieuw trouwt zodat hij meer geld krijgt, maar Raihana is te verdrietig om het verlies van haar zelf uitgekozen echtgenoot. Die kwam door een Taliban-aanval om het leven.
Raihana wil graag studeren, maar vindt het niet veilig genoeg om 's avonds alleen naar de universiteit te gaan. Misschien gaat zij later in de bakkerij werken, net zoals Hamida (30) die een jaar heeft gestudeerd.
De vrouwen hopen allemaal dat hun kinderen het beter krijgen. "Daarom wil iedereen graag aan een betere toekomst werken", aldus Beekman. De Groningse is kortgeleden teruggekeerd uit Afghanistan. Ze wil vanuit Nederland de opbouw van de bakkerij regelen. Beekman hoopt dat ze die tijdens haar volgende reis kan openen.

Geplaatst op dinsdag 16 januari 2007 om 17:59 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Aanstaande papa heeft het laatste weekend voor de reis naar het definitieve vaderschap nog even flink de bloemetjes buiten gezet.

Donderdag en vrijdag traditiegetrouw naar Eurosonic in Groningen geweest en met een muziekvriendenclub een boel leuke bandjes gezien. In tegenstelling tot andere jaren niet gepaard gaand met bier, maar met koffie en cola-light. Want 's nachts weer naar huis in de auto, want overdag nog van alles te doen thuis (klusserdeklus).

Niettemin genoten van een ouderwets gezellig tweedaags festival. Er loopt weer wat talentvol volk rond in Europa. Het bandje dat mij vooral is bijgebleven, is Enter Shikari. Een bizarre band, die op uiterst energieke wijze een oorverdovende liveshow neerzet met een bijzondere mix van dance en metal. Een beetje zoals Linkin Park, maar dan heftiger.

Hun nummers beginnen steevast met een house-deuntje, dat vervolgens wordt vergezeld van een aanstekelijke bak herrie. Echt heerlijk om dat live mee te maken, vooral als je ziet hoe het viertal als een stel bezetenen tekeer gaat. Kijk maar eens naar deze youtube-video van het nummer 'Sorry you're not a winner'. Of kijk op hun site voor meer.

Andere leuke bandjes waren wat mij betreft Goose uit Belgie (Faithless-achtig) en Humanzi uit Ierland (U2-achtig).

En na deze twee heerlijke muziekdagen gisteravond nog even doorgezakt in de dorpskroeg na een geslaagde voorstelling van Marjans jeugdtheatergezelschap, vanavond het decor opgeruimd en wederom nog even in de dorpskroeg nagezeten... en nu is het opeens de 'Week Before'.

Iedereen die ik in de afgelopen dagen in de kroegen sprak vroeg of de spanning inmiddels hoog was opgelopen, maar ik bleef steevast ontkennen. Nee hoor, alles chill hier. Wij gaan gewoon in al onze nuchterheid zaterdag even onze jongens ophalen. Zo zien we dat. Nog even wat klussen en dan gaan we.

De koffers zullen we ongetwijfeld pas vrijdagnacht op het allerlaatste moment pakken en natuurlijk zullen we van alles vergeten. Want wat er ook allemaal gaat veranderen in ons leven, we blijven gewoon onszelf en dus een stel knurften. Daar moeten de jongens het maar mee doen. 't Is niet anders.

Geplaatst op zondag 14 januari 2007 om 21:42 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

We zijn in de afgelopen dagen werkelijk overspoeld met kinderkleding, speelgoed en allerlei praktische kinderspullen.

We zijn nu druk bezig met sorteren en tegelijkertijd met de inrichting van de kinderkamer (Getu en Abel komen eerst samen op een kamer te slapen), in Winnie the Pooh stijl.

De spullen komen ons echt van alle kanten aangewaaid. Gistermiddag zagen we bij thuiskomst een Gamma-tas aan de deur hangen met kinderkleding. We weten nog steeds niet van wie we dit gekregen hebben. Gulle gever, als je dit leest: bedankt!

Op de foto hiernaast zie je dat de klerenkast al uitpuilt met kleren, grotendeels geschonken. Daarvoor zie je het bedje van Abel (van Marjan's ouders, Marjan sliep er vroeger zelf in).

En hier zie je box, kinderstoeltje en eetstoeltje, allemaal gekregen.

Op deze foto nog wat gekregen (buggy's) en gekochte (autostoeltjes) spullen.


Hier zie je Marjan in de kinderkamer tussen alle gekregen spullen. Wat in de vuilniszakken zit moet allemaal nog uitgezocht worden. Achter op de foto het bedje van Getu (die hebben we voor de verandering zelf gekocht, een meegroeibed).

En dan heb ik het nog niet gehad over de spullen in de badkamer en al het speelgoed dat nog boven in dozen ligt, van onszelf van vroeger en van vriendinnen.

Ondertussen blijven de spullen binnenstromen. We mogen er zo langzamerhand wel een huis bijbouwen. Maar wat zijn we blij met al die geschenken, niet zozeer uit materialistisch oogpunt, maar vooral vanwege de warme gevoelens die er mee gepaard gaan. Bedankt allemaal, het doet ons echt goed!

Geplaatst op donderdag 11 januari 2007 om 15:09 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Hieperdepiep ... hoera!

'Heppie burfdee toe joe, heppie burfdee toe joe, heppie burfdee dear Abel, heppie burfdee toe joe.' Zo werd ik vanochtend wakker, Marjan al zingend in mijn oor. Das leuk wakker worden. Ons Abeltje is vandaag 1 jaar geworden!!! Het zou groot feest moeten zijn in huize Riensema, maar ja ... wij zijn hier en Abeltje is daar. En dus nog geen cadeautje voor Abel, nog geen gebak, geen slingers, nog niets van dat alles. En hoogstwaarschijnlijk ook in Ethiopie niets van dat alles. Het schijnt dat ze daar niet eens hun verjaardag vieren.

Een beetje rare dag dus vandaag. Maar ach, we hebben de heerlijke wetenschap dat we Abel en zijn grote broer over een kleine twee weken te zien krijgen. Een mooier cadeau is er voor ons niet denkbaar en voor Abel en Getu zal het waarschijnlijk niet anders zijn, al zullen ze die nieuwe situatie de eerste dag(en) ongetwijfeld nog niet als een geschenk uit de hemel ervaren.

Maar dat komt wel goed. Helemaal als Abel straks bij ons thuis het cadeautje ziet dat hij gisteren alvast voor zijn eerste verjaardag kreeg van tante Tjitske en oom Job. Een schitterend loopfietsje van hout. Lief he? En voor Getu had Tjitske ook iets meegenomen, toen ze bij ons kwam om een middagje mee te helpen klussen: een ophaalbrug voor een houten treinset. Achteraf bedachten we dat we Tjitske hadden moeten trakteren op limonade en taart en haar een zakje snoep mee naar huis hadden moeten geven. Dat houdt ze van ons tegoed!

Geplaatst op maandag 8 januari 2007 om 20:21 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

'Leuk. Beeldig. Ah wat lief. Schattig. Past mooi bij elkaar. Staat hem goed. Ja, zal vast wel passen, anders later wel, hij groeit er wel in joh. Nee niet te duur hoor. Mooie aanbieding. Ja, ik vind het echt leuk. Leuk, die giraf er op. Goh, een echte Mexx? Oh tweedehands. Goede koop zeg. Hee wat lief, dat tuinbroekje. Stoer hee, dat spijkerjasje. Ja leuk, hoor. Leuk. Nee echt, leuk'...



... Na een week of twee Marjan dagelijks te hebben gecomplimenteerd met de buit van de kinderkledingwinkels, dacht ik laatst eens na over de devaluatie van het begrip leuk. Is leuk op een gegeven moment nog wel leuk, als het altijd leuk is? Moet ik ook eens een keer heel eerlijk zeggen dat ik iets niet leuk vind, zodat het leuk van de volgende keer ook weer leuker is?

En dus bedacht ik mij om ook maar eens heel voorzichtig te zeggen of dat bruin-blauwe sweatertje Getu wel zal passen. Of dat het rompertje met een giraf misschien niet zo goed bij Abels ogen kleurt. In gedachten hoorde ik dan opeens grrrrrr..., bespeurde een oplopende woedebui en kreeg er vervolgens flink van langs (nog steeds in gedachten hoor): BAF! KNAL! DREUN! Hoe durf je! Dit is toch leuk! BAF!

Om daarna alles weer heel snel leuk te vinden...

... en ach, al zullen Getu en Abel in gordijnen rondlopen, het blijft een leuk gezicht, twee van die hummeltjes bij ons in huis. Leuk dat ze bij ons zijn. Leuk dat we iets voor hen kunnen betekenen. Leuk dat we kinderen krijgen. Leuk dat we een gezinnetje worden. Echt leuk!

Geplaatst op zondag 7 januari 2007 om 22:53 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Zo langzamerhand beginnen we ons op te maken voor onze nieuwe toekomst als gezinnetje. Vooralsnog ziet het er naar uit dat we zaterdag over twee weken kunnen afreizen, de oorlog in Somalie lijkt voorbij te zijn en in Ethiopie is het volgens allerlei organisaties en ook volgens mensen die daar zitten, rustig. Er is geen negatief reisadvies.
En dus gaan we er maar van uit dat we gaan. Zodat we nu eindelijk druk bezig zijn met de kinderkamers ...

... en dat blijkt zwaar tegen te vallen. We hadden een inrichting in gedachten zoals op de foto hiernaast. Alles al geregeld en uitgetekend, maar wat blijkt: het past niet in onze nieuwe dakkapel. Nou ja zeg. Balen!

We zijn nu maar met een alternatieve inrichting bezig, want om een bij de oorspronkelijk geplande inrichting passende dakkapel te plaatsen, lukt ook niet meer op zo'n korte termijn.

Ach, het komt wel goed, natuurlijk. We vinden wel een wat passender inrichting, met een beetje creativiteit en vindingrijkheid ...

... en dat zullen we nog wel vaker nodig hebben, de komende pak 'm beet twintig jaar, tot onze jongens weer het huis uit zijn. Maar zo ver is het nog lang niet.

Geplaatst op donderdag 4 januari 2007 om 22:34 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Tijdens het beluisteren van de Top 2000 kreeg ik het idee om mijn eigen Top 5 samen te stellen. Een chatmaatje en mede-Top 2000 genieter -die ook veel van gevoelige muziek houdt, maar toch een andere smaak heeft- deed dat ook. We mailden onze Top 5 in mp3's naar elkaar toe. Met bijbehorende persoonlijke verhalen. Dat was een idee met leuke gevolgen. Niet alleen omdat je elkaar zo iets beter leert kennen, maar ook omdat je op deze manier nog eens iets nieuws kunt ontdekken.

Zo luisterde ik voor het eerst van mijn leven heel bewust naar Chi Coltrane. Niet naar het bekende gospelnummer Go Like Elijah, maar naar Turn me around (van dezelfde debuutelpee uit 1972). En het greep me werkelijk vanaf de eerste noot naar mijn strot.
Die Chi (spreek uit als Shy) zingt me daar op 23-jarige leeftijd toch een ontzettend diep gevoel van zich af. Je hoort haar tranen en haar wanhoop als ze zingt over de hulp die ze graag van je wil. Ze trekt je als luisteraar dwars door haar muur heen die ze heeft opgebouwd omdat 'things have happened in my life' en smeekt je om haar 'om te draaien' en naar een 'higher ground' te tillen. Nou ja, luister zelf maar...

Ik luister er sinds ongeveer een week naar, op mijn nieuwe mp3-speler. En vraag me af waarom ik het pas na 35 jaar heb leren kennen. Een gevoelsmens en muziekliefhebber als ik zou een nummer als dit al jaren in zijn toplijstje moeten hebben.

Daarom vraag ik mij nu ook af: zijn er nog meer van die nummers? Kom maar op met je Top 5. Ik ben benieuwd. Een Top 6 is trouwens ook goed. Of Top 7. Zie maar. Op mijn mp3-speler kan een gigabyte.

Geplaatst op woensdag 3 januari 2007 om 17:27 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-


Ik heb besloten oud en nieuw uit te roepen als feest van het jaar. Als tegenwicht tegen al die mopperaars die het een 'opgeklopt gedoe' en een 'sociale verplichting' noemen. Vriendinnen van mij (die het land uitvluchten maar vervolgens wel vragen of er nog eens tijd is om af te spreken), maar ook Aaf in de NRC Next.
Dan vraag ik me af: wat is er erg aan met je vrienden een vrije avond te hebben met als enig vaststaand feit dat je de volgende dag allemaal vrij bent? Een avond vol vuur, lekker eten, champagne, oliebollen en muziek. Alles mag, niks moet. Wat een straf, wat een straf.
De enige fout die wij hebben gemaakt, is dat we vanaf het gezellige feestje bij vriendin D., met zijn allen naar de Melkweg gingen om daar voor 40 euro gehoorbeschadiging op te lopen. J. heeft vanmorgen met een pincet nog de stukjes wc-papier uit mijn trommelvlies gevist. Die had ik erin gedaan tegen de pijn: een knalharde box tegen een reeds in jonge jaren beschadigd trommelvleis is erg onprettig. Gelukkig was er boven wat zachtere en vrolijkere, niet-westerse muziek en liet ons nu net twee Indiasen in ons midden hebben! Daarna een ouderwetse logeerpartij met zijn allen in een klein kamertje en het feest kon niet op.
Wie doet er volgend jaar ook mee?
Enne, nog de beste wensen natuurlijk!

Geplaatst op maandag 1 januari 2007 om 21:54 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.