- weps Erikkie-

Ik ben sinds gisteravond weer helemaal in de ban van De Top 2000. Ik heb er gisteravond tijdens het klussen naar geluisterd, ben er vannacht mee in slaap gevallen en werd er vanochtend weer mee wakker. En blijf er de komende tijd naar luisteren, dat staat vast.

Ik heb er tot nu toe bijna elk jaar naar geluisterd, maar vreemd genoeg dit jaar nog niet. Tot iemand mij er gisteravond op wees. Meteen online opgezocht en samen geluisterd. Heerlijk. Ik ben weer meteen helemaal in de ban. Wat zijn het toch allemaal stuk voor stuk goede nummers.

En wat voor mij ook telt, zijn de vele jeugdherinneringen die omhoog komen. En de emoties. Bijvoorbeeld gisteravond The Elephant Song van Kamahl. Het was een van mijn eerste singles, volgens mij zelfs de allereerste, die ik als 8-jarig jongetje kocht en gijs draaide op de kofferplatenspeler (je weet wel, met de luidspreker in de deksel) die ik bij het grof vuil op straat had gevonden en die nog bleek te werken ook. Behalve Kamahl, draaide ik er ook mijn eerste LP's op. Queen 1, Queen 2 en A day at the races van Queen, ik was er echt fan van, eind jaren zeventig. Die eerste lp's zijn ook lekker heftig, ik was en ben bijvoorbeeld helemaal weg van het nummer Seven seas of Rhye. En als Queen-liefhebber kom je zeker wel aan je trekken met de Top 2000.

Heftig zijn ook de vele nummers uit de jaren tachtig, uit mijn pubertijd, met alle emoties van dien (liefdesverdriet en zo). Maar ook de nummers die mijn moeder meezong, enzovoorts. Ik heb nog even gezocht naar When will I see you again van The Three Degrees, maar die is gisterochtend om 10.00 uur al geweest en heb ik dus helaas gemist. Dat nummer is voor mij sinds twee jaar heel speciaal, het was het nummer dat op de radio was toen mijn moeder haar laatste adem uitblies en ik haar hand vasthield. Heel speciaal, dat kun je je voorstellen.

Terwijl ik dit blogje afsluit, staat Elvis op. Weliswaar met een nummer van voor mijn tijd (Devil in disguise -1963), maar toch ook weer een artiest die in mijn leven een bepaalde rol speelde en speelt. Daar vertel ik nog wel een keer over. Ik ga nu lekker verder luisteren.

Geplaatst op donderdag 28 december 2006 om 09:11 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-


Ja, het komt beetje bij beetje. Maar hier alvast een foto van mij in het vrouwenhuis tussen links Raihana en rechts Shima met kinderen. Zie ook www.nahid.nl

Geplaatst op woensdag 27 december 2006 om 21:38 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

In afwachting van Tjitske die met allerlei spannende verhalen uit Afghanistan bezig is en die eerdaags op Weps zullen verschijnen, neem ik nog snel even het toetsenbord ter hand. Om de foto te plaatsen die ik eigenlijk tijdens de kerstdagen wilde laten prijken, maar niet even gepast vond in verband met het wepsje over de spannende situatie in Ethiopie. De rust lijkt nu iets te zijn weergekeerd en ook van de Stichting Afrika vernamen we vanochtend dat de reis op 20 januari vooralsnog gewoon doorgaat.

En dus hierbij de vrolijke kerstfoto, die ik vorige week voor de krant Typisch Emmen maakte (en lees dan op het bord 'Erik' in plaats van 'Typisch Emmen'). Voor mij een spannende gebeurtenis, modelfotografie had ik nog niet zo veel ervaring mee. Gelukkig was het betreffende model, Rianne uit Emmen, dat wel en konden we er samen wat moois van maken, in de gluhwein-tent bij de ijsbaan in het Emmer centrum.
De uitgever koos voor een andere foto, waarop Rianne iets minder verleidelijk kijkt. Helaas is de foto niet goed uitgekomen in de krant, door een rommelige opmaak en een slechte drukkwaliteit. Daarom hierbij de foto van de shoot die ik zelf het mooist vond en ook nog eens zoals ie er volgens mij uit hoort te zien. Ik probeerde eerst met opmerkingen Rianne op een bepaalde manier te laten kijken, maar gezien mijn gemurmel achter de camera leverde dat alleen maar een plaatje op waarbij ze haar hand achter haar oor hield en niet-begrijpend keek. Daarna probeerde ik het met grimassen. Het uit de mond steken van mijn tong leverde een stralende lach op (die foto kwam uiteindelijk in de krant) en een bepaalde niet nader te duiden blik van mij in haar ogen, leverde de foto hiernaast op. Leuk werk toch, modelfotografie. Al valt het niet mee, want naast de communicatie met het model, moet je als fotograaf om een heleboel dingen meer denken. Het licht, de scherpte, de achtergrond (de twee mensen op de achtergrond moesten ook net de juiste blik hebben), de sluitertijd en dan te bedenken dat ik voor deze foto op de grond lag (bibberdebibber) en dat het model met blote voeten op diezelfde grond lag (nog meer bibberdebibber). Maar de warme koffie (voor gluhwein was het nog iets te vroeg, die zaterdagochtend) en de warme gesprekken nadien maakten veel goed. Ik teken er weer voor!

Geplaatst op om 14:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik ben er weer! Heelhuids terug uit Afghanistan. Nu maar hopen dat dat over vier weken ook voor Erik en marjan geldt! Verhalen volgen, ben druk bezig met uitwerken.

Geplaatst op dinsdag 26 december 2006 om 12:16 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Het leven speelt zich altijd af tussen hoop en vrees. Ook nu weer. Op het moment dat ik er even voor ga zitten om een leuk kerstblogje te schrijven, komt er een nieuws-popup van nu.nl met het volgende bericht:


Ethiopie bombardeert Somalische stad

24 december 2006 12:58

Ethiopie heeft een grote aanval geopend op militante islamisten en buitenlandse terroristen in buurland Somalie. Zondag bombardeerde het leger met gevechtsvliegtuigen de stad Belet Weyne.

"Na al te lang geduldig te hebben afgewacht, gaat de regering van Ethiopie nu in de tegenaanval", zegt een woordvoerder van de regering.

Bij de aanval zijn zeker vijf straaljagers ingezet, verklaarden ooggetuigen. Gevreesd wordt dat de aanval uitloopt op een regionale oorlog in de Hoorn van Afrika, in het oosten.

In Belet Weyne, in handen van de Somalische militante islamisten, werden een weg en een opleidingskamp voor militante islamieten geraakt. Tegelijkertijd vochten de islamisten zondagochtend met troepen die de uit de hoofdstad Mogadishu verdreven Somalische Federale Overgangsregering steunen. Daarbij werden tanks en mortieren ingezet. De recente gevechten duiden op een escalatie van het conflict.

De militanten willen Somalie regeren volgens streng islamitische wetten. Zaterdag riepen ze moslims op de heilige oorlog tegen de Ethiopische troepen te steunen. Ethiopie is een overwegend christelijk land dat de regering van Somalie steunt. Ook de Verenigde Naties staan achter de Somalische regering. Eritrea steunt de militanten.

En daar gaan wij over vier weken naar toe. Tenminste, als we er nog naar toe gaan. Alles wordt onzeker opeens. Voor ons, voor iedereen in Ethiopie en niet in de laatste plaats voor onze kinderen, Getu en Abel.

En waar gaat het allemaal om? Hebben Ethiopie en Somalie nu echt zo'n hekel aan elkaar? Natuurlijk niet. De regeringslegers worden gesteund door Amerika. En raad eens door wie de militante extremisten worden gesteund? Ik weet het nog niet zeker, maar ik heb een zeer sterk vermoeden dat baardmans daar achter zit.

Kortom: het is de strijd tussen Bush en Bin Laden, tussen een stel extremistische moslimhaters in het Pentagon en een stel extremistische Amerikahaters in de grotten van Haatistan.
Het is weer de eeuwigdurende waanzin, voortkomend uit vrees voor het onbekende, uitgevochten op een strijdtoneel dat zich voortdurend verplaatst over de hele wereld, maar altijd ver van het bed van de maniakken zelf.

Wij zullen een spannende kerst beleven en Getu en Abel ook. Maar helaas niet samen rond de kerstboom. Ik plaats de leuke kerstfoto die ik had willen plaatsen bij deze blog daarom maar even niet. En hoop met heel mijn hart dat ik volgend jaar met kerst een leuke foto van ons gezinnetje rond de kerstboom kan plaatsen.

Geplaatst op zondag 24 december 2006 om 13:25 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

China laat geen kinderen meer adopteren door buitenlandse ouders die lijden aan ernstig overgewicht. Vanaf 1 mei zijn aspirantouders met een zogeheten BMI-index van meer dan veertig uitgesloten van adoptie. Adoptieorganisatie Wereldkinderen heeft dat bekendgemaakt. De regel is bedoeld om het aantal adoptieaanvragen terug te brengen. De vraag naar Chinese adoptiekinderen is momenteel tweemaal zo groot als het aantal voor adoptie beschikbare kinderen, de wachttijden lopen enorm op. Steeds meer Chinese adoptiekinderen worden opgevangen in eigen land, waar het economisch beter gaat. Goede zaak natuurlijk...

... maar wat een raar selectiecriterium!

Vooral als (aanstaande) adoptieouder kijk je raar tegen zo'n bericht aan. Zo'n twee jaar geleden moesten wij beslissen uit welk land wij een kindje zouden gaan adopteren en China was een van onze drie favorieten (zie het blogje 'Kung Fu, Shakira of Ras Tafari' halverwege november 2004). Het werd om praktische redenen Ethiopie, maar stel dat het China zou zijn geworden en stel dat ik een kilootje of 130 was (geen gekke gedachte, ik was ooit 112 kilo). Hoe zou ik dan reageren?

Nou, dan zou ik dus als een gek afvallen. Echt waar. Een betere motivatie dan het krijgen van een kindje is er niet om jezelf een flinke schop onder de kont te geven en het gebak voortaan te laten staan.
Ik zou ook stoppen met roken, met drinken, met uitgaan, met ... tsja, waar niet mee? Waar ligt de grens? Wat heb je voor een kindje over? Daar ben ik dan wel weer benieuwd naar. Als je een kindje uit Zuid-Afrika wilt adopteren, moet je bijvoorbeeld praktiserend christen zijn. De dominee van Odoorn zal raar opkijken, als ik opeens elke zondag in de kerk verschijn.

Geplaatst op vrijdag 22 december 2006 om 15:24 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Mijn dag van vandaag is met een foto weer te geven.

Geplaatst op donderdag 21 december 2006 om 19:12 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Vandaag over precies een maand stappen we in het vliegtuig naar Ethiopie. Om Getu en Abel op te halen, dat zal de lezer van Weps inmiddels duidelijk zijn. Ons is vandaag nog iets duidelijk geworden, tijdens het zogeheten uitreisgesprek op het kantoor van de Stichting Afrika (die de adoptie voor ons regelt). Namelijk: dat we ook een enerverend weekje in een warm en boeiend land zullen meemaken. Das mooi meegenomen!

We blijven er een week en krijgen Getu en Abel elke dag twee uur te zien. Dat wordt uiteraard het dagelijkse hoogtepunt van onze trip, maar die overige 22 uur mogen er ook zijn. We mogen het programma naar eigen inzicht -en in overleg met onze chauffeur met auto- indelen. En dat is geen probleem. Er is genoeg te bezichtigen in Addis Abeba en wijde omgeving. Rondom het hotel waar we verblijven zijn leuke restaurantjes en andere uitgaansgelegenheden, rondom de stad zijn prachtige natuurgebieden en als het mogelijk is kunnen we ook nog de geboortestad Jimma van Getu en Abel bezoeken. Of de heilige stad Axum in het noordoosten. Ethiopie is het enige Afrikaanse land dat nooit gekoloniseerd is en kent een vrij oorspronkelijke cultuur, waarin het christendom in een vroeg stadium geintegreerd is.

Helemaal ongevaarlijk is het weekje trouwens niet, het rommelt momenteel tussen Ethiopie en Somalie en ook in het land zelf maken moslims en christenen elkaar het leven zuur (...waar niet...). We volgen het nieuws uit Ethiopie dan ook met meer dan gemiddelde belangstelling. En normaal gesproken weerhoudt een bepaald risico mij niet van een fraaie of boeiende reisbestemming, maar nu is het zaak dat we daar heel relaxed rondlopen, want ons hoofddoel is natuurlijk wel om veilig met Getu en Abel op Schiphol te landen.

Dus is het nog even afwachten wat we daar allemaal zullen meemaken. Maar wat we ook meemaken: het komt waarschijnlijk nog dezelfde dag op Weps te staan. Want naast het hotel staat een internetcafe. Ik verheug me nu al op de blogjes die ik er zal schrijven.

Wil je trouwens zien hoe mooi Ethiopie is? Kijk eens naar deze prachtige fotoreportage van collega Geert-Job Sevink.

Geplaatst op woensdag 20 december 2006 om 19:09 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Sinds de aankondiging drie weken geleden dat we papa en mama worden van Getu en Abel, worden we overstelpt met leuke en lieve reacties en cadeautjes. Iedereen is heel creatief met het bedenken van leuke dingen, merk ik. Onze piano is al een soort kraam-altaar geworden met allemaal leuke cadeaus. En heel veel kaartjes. Ook het traditionele kerstkaartje wordt door menig familielid en vriend aangegrepen om er even iets extra's bij te zetten, dit jaar. Kennissen van ons hebben een zoontje in de leeftijd van Getu: die vroeg in het kerstkaartje al of hij snel mocht komen spelen. Lief toch?

Het allerliefste cadeau kregen we zondag van leuke kennissen, die altijd erg begaan zijn met ons wel en wee en bij ons kwamen eten. Ze hadden de foto's die eerder op deze blog stonden uitgeprint in heel klein formaat en in een doorzichtige sleutelhanger geplakt. Aan elke kant een. Klein, maar heel fijn cadeau. Getu en Abel lachen ons nu elke keer toe als we de auto starten. En wij lachen tevreden terug.

Nog een maand jongens, dan draaien we de sleutel om voor het autoritje naar Schiphol ...

... om als het goed is een week later diezelfde sleutel weer in het contact te steken om jullie naar huis te brengen.

Geplaatst op dinsdag 19 december 2006 om 19:28 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Een datum. We hebben een datum. De datum waarop we naar Ethiopie mogen reizen en onze kinderen voor het eerst zien. Over een kleine maand is het al zover: op zaterdag 20 januari stappen we in het vliegtuig en zien we wellicht meteen dezelfde dag Getu en Abel al. Een datum die voor altijd gegrift zal staan in ons geheugen. Dat stond ie al, trouwens, het is tevens de sterfdag van mijn moeder.

Ze doet het er om hoor, dit is haar manier om ons te laten merken dat ze meekijkt en -leeft. Op een of andere manier heeft ze het daarboven zo geregeld, ik weet het zeker.

Wat nog niet geregeld is, zijn de kinderkamers. Daar moet ik nu als een gek mee aan de slag. Donderdag komt de kant-en-klare dakkapel (hoe maak je van een klein bejaardenhuisje een complete gezinswoning-met-kantoor? kom maar eens bij ons kijken) en voor die tijd moet er nog van alles gebeuren natuurlijk. En dus trek ik nu mijn Bob de Bouwer kostuum aan.
Kunnen wij het maken? Nou en of!

Ondertussen is Marjan inspiratie aan het opdoen voor het aankomstkaartje en wordt onze ouwe kat Duvel helemaal leip als het bazinnetje op deze website is aanbeland. Wrijf maar eens met de muis over de tekening. En doe dat vooral met een kat in de buurt. Lachen!

Geplaatst op maandag 18 december 2006 om 19:43 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

De dagelijkse gang met het gft-afval naar het compastvat is sinds enkele dagen een stuk spannender geworden. Regelmatig kijk ik bij het openen van de klep recht in twee kleine zwarte kraaloogjes.

Die oogjes bestuderen mij dan eerst angstvallig, al wachtend op het seintje. Dat seintje is meestal een klein schijnbeweginkje van mij, waarna het steevast van roetsj-roetsj gaat en ik onbezorgd de schillen en stronken kan dumpen.

Inderdaad: een muis heeft ons compostvat als domicilie gekozen. Het moet voor hem of haar een walhalla zijn, al die etensresten. En niet alleen voor hem of haar. Vandaag zag ik er twee. Weldra zal er een hele familie zitten.

Van mij mogen ze. En van onze ouwe kat Duvel tegenwoordig ook. Die vindt het wel best, vanachter het raam bij de warme radiator.

Geplaatst op zondag 17 december 2006 om 13:10 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Voor wie hier regelmatig terugkomt en het opgevallen is dat er geen nieuw blogje staat: ik ben er nog wel hoor. Heel druk. Met:
-kleertjes, autokinderzitjes en andere kinderspullen kopen
-uitgaan (kan nou nog even, donderdagnacht in Groningen uit geweest en o.a. leuk bandje gezien: Disco Ensemble)
-werk (films gemonteerd, gisteren hele dag op de rechtbank, vanochtend een modelfotoshoot gedaan -foto volgt later)
-theater (gisteravond Dames Een gezien van Theater te Water met de zeer getalenteerde actrice Nina Boegschoten, ze staat links vooraan op de foto hieronder)
-eten (donderdagavond uit eten geweest, vanavond uit eten en morgen krijgen we eters langs)
-nou en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar zoals je al begrijpt heb ik daar nu even geen tijd voor...

Maandag is het weer rustiger, hoor! (...hoop ik...)



Geplaatst op zaterdag 16 december 2006 om 16:25 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Er staan vier auto's op de oprit, schuin aan de overkant. Zo vaak staan die er niet. Alleen bij verjaardagen, eigenlijk. Dan zijn de kinderen van ver er allemaal. Ik ken ze niet, want ik zie ze bijna nooit.

Bij minder heuglijke feiten zijn ze er ook. Zoals tijdens het sterfbed en het overlijden van de overbuurman, nog geen half jaar geleden. Toen stonden ze er dagenlang. Daarna was het weer erg leeg en stil aan de overkant.

En nu staan er opnieuw vier auto's, zie ik als ik 's ochtends vroeg de krant uit de brievenbus haal. Wat lief van de kinderen, bedenk ik me, dat ze -welke gelegenheid het dan ook is- hun moeder opzoeken in deze voor haar zo moeilijke tijden.

Want de overbuurvrouw slaat zich er weliswaar dapper doorheen -ze sport, zoekt vriendinnen op en gaat er voortdurend op uit- maar haar eenzaamheid en verdriet moeten intens zijn.

Ik bedenk me na het lezen van de krant of en hoe we als buurt iets voor haar kunnen doen in deze decembermaand. En ga naar de buurman. Daar hoor ik dat we niets meer hoeven te doen...

De overbuurvrouw is volkomen onverwacht overleden aan een hersenbloeding. In de auto, onderweg van of naar een vriendin.

Mijn gedachten gaan uit naar de kinderen, die binnen in het schaarse kaarslicht zitten. De kinderen, die zich er ongetwijfeld op hadden voorbereid om hun moeder door de zware kerstdagen heen te slepen. 'Een dag bij ons, een dag bij jullie, een dag met ons allen' ... 'Koop jij iets leuks voor haar?' ... 'Zullen we de kinderen in de kerstvakantie bij haar laten logeren?' ...

... en nu gaan ze zelf een uiterst zware kersttijd tegemoet.

Geplaatst op woensdag 13 december 2006 om 09:01 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

1100 kalfjes die allemaal op je hand willen sabbelen is best veel. Dat vond ook Mohammed Benzakour, schrijver en columnist en lijstduwer bij de Partij voor de Dieren. Hij ging als (voorlopig) eerste lijstduwer akkoord met een discussie op het erf. Ook boeren waren niet in groten getalen te vinden, maar Kees Witteveen uit Brabant ging akkoord. En het was prachtig om te zien hoe hij zijn boordwinning met verve verdedigt, en Benzakour er -vooral in de stal- weinig tegenin brengt. Tuurlijk zijn er dingen voor verbetering vatbaar, maar dat vindt de boer ook. Frisse lucht zou goed zijn voor de dieren, maar om het milieu te sparen zit er een gesloten luchtsysteem op de stal. "Als je ons een week bij elkaar zet, zijn we het helemaal met elkaar eens", zegt Witteveen. En zo lijkt het inderdaad te gaan.
Toch komen achteraf de idealen van dieren- en vooral natuurvriend Benzakour weer naar voren: kalfjes horen toch eigenlijk bij de koe en in de wei. En zolang dat niet kan, zijn spenen toch wel het minst wat we kunnen doen? Daar kon de boer al niet zoveel tegenin brengen, maar volgens hem wordt een kalf niet slechter van drinken uit een gootje. Wie zal zeggen dat hij ongelijk heeft? Misschien moeten we er eens een kalverfluisteraar op loslaten.

Geplaatst op maandag 11 december 2006 om 22:50 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Ik weet niet van wie dit gedichtje is, maar ik kreeg het doorgestuurd van een moeder (ook van een geadopteerd Ethiopisch kindje) die met ons meeleeft. 't Is heel lief, lees maar:


December thoughts

There are two little boys trembling on a cold December morn
Crying for mama's arms
At an orphanage just outside a little Ethiopian town
Where the forgotten are



But half a world away I hang the stockings by the fire
And dream about the day when I can finally call them mine

It's Christmas time again but you're not home
Your family is here and yet you're somewhere else alone

As I hang the tinsel on the tree and watch the twinkling lights
I'm warmed by the fire's glow
Outside the children tumble in a wonderland of white
And make angels in the snow

But half a world away you try your best to fight the tears
And hope that Heaven's Angels come to carry you here

...

It's Christmas time again and now you're home
Your family is here so you will never be alone
So tonight before you go to sleep, I'll hold you in my arms
And tell you from my heart
I wish you a Merry Christmas

Geplaatst op om 15:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

En dan begeeft je tv het en moet je een nieuwe kopen...

...vroeger hoefde je alleen maar te beslissen of het een zwart-wit of een kleuren zou worden. Maar nu.....

...help!

Een rondje op internet maakt me helemaal gek. Breedbeeld of niet? Plat of niet? 100 Hz of niet? 2 of 3 Scartaansluitingen? Scherm in scherm? Dolby ProLogic? Plasma?

Mijn god, ik zou het allemaal niet weten. Ik ga straks gewoon naar de winkel en leg de verkoper de belangrijkste voorwaarde voor:

...Als onze jongens er straks maar tekenfilms op kunnen zien.



Geplaatst op zaterdag 9 december 2006 om 12:32 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Nou, gisteren schreef ik in een dipbui een nogal dipperig blogje, waarin ik ook schreef dat ik vandaag hopelijk een leuk blogje zal schrijven. Die hoop was gerechtvaardigd!

Terwijl ik net bezig ben met een stukje over lustkapper Hendrik S., die vandaag weer eens voor de rechter moest verschijnen (maar de zaak werd aangehouden), krijg ik een telefoontje van Marjan.

Er zit schot in de adoptieprocedure, en hoe! Over tien dagen doet de rechtbank in Addis Abeba uitspraak in onze zaak en als het volgens verwachting positief zal uitpakken, kunnen we half januari al naar Ethiopie om Getu en Abel op te halen.



Joepieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

Geplaatst op vrijdag 8 december 2006 om 12:58 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Ken je het gevoel van lucht voor iemand zijn? Ja? Erg, he. Nee? Wees blij. Het is uitermate kwetsend en kan bovendien voor onherstelbare schade zorgen. Ik heb het recentelijk meegemaakt, van beide kanten.
Even voor de duidelijkheid: niet met Marjan hoor, de relatie met de aanstaande moeder van Getu en Abel is uitstekend!
Maar iemand anders was laatst lucht voor mij en ik was op mijn beurt ook lucht voor iemand anders. Ik heb van beide kanten ervaren hoe kwetsend dat kan zijn en hoe stom het is om zoiets te doen.

Het is echt zo veel beter om pijn- en strijdpunten tegenover elkaar uit te spreken, met het risico van een knallende ruzie, dan deze te verzwijgen en de ander slechts iets te willen laten voelen door die persoon dood te zwijgen.
Zeg gewoon wat je dwars zit, ook al levert dat ruzie op, want dat versterkt je vriendschap of relatie alleen maar. Dan heb je iets aan elkaar. Dan kun je naar elkaar luisteren, dan kun je je verhaal bij elkaar kwijt. Op wat voor manier dan ook. Dan kun je voortaan ook begrip voor elkaar tonen.
Maar het niet naar elkaar luisteren, het niet je verhaal bij elkaar kwijt kunnen en erger nog: de ander lucht voor je laten zijn: daarmee maak je dat wat je hebt -hoe weinig ook- heel snel kapot. En dat is heel jammer.
Zo. Dat moest ik even kwijt. Aan mezelf, vooral. Morgen weer een leuk blogje, hoor (hopelijk)!

Geplaatst op donderdag 7 december 2006 om 08:05 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Schreef ik vorige week over de Ei-factor (Roef & Marjan), nu weet ik dat het altijd nog weer erger kan. Ik kreeg een aankondiging onder ogen van de Boogie Bar : op zaterdag 9 december doet de 'Anti-helden tour' deze Emmense discotheek aan. Met op het programma -jawel- Roef & Marjan en naast deze 'X-factor-afvallers' niemand minder dan Robert-Jan en Klompen Vincent. Jawel ...

... Ik weet niet wie Robert-Jan is, maar op de website van Klompen Vincent kun je ontdekken dat -je kunt het op je klompen aanvoelen- ook de laatste compleet afgebrand is door Henk-Jan Smits en de zijnen en dus geen talent heeft.

Ik neem aan dat de bezoekers aan de Boogie Bar zaterdag geen entree hoeven te betalen. Dat hoop ik toch echt.

Geplaatst op woensdag 6 december 2006 om 15:41 uur.

1 reactie(s)

Prutser

Door  KlompenVincent, op woensdag 22 oktober 2008 19:44:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-


Ik ben snert aan het maken. Misschien dat dan de winter aanbreekt, dacht ik bij mezelf toen ik gisteren de gedroogde erwten in het water legde te weken. En nu heb ik de ossestaart er in gegooid, om aan het eind van de middag nog wat prei, selderie, pastinaak en natuurlijk Unox Rookworst en gehaktballetjes toe te voegen, terwijl het buiten nog steeds (of alweer) lente is.

Voor dit soort gerechten van de oude stempel (appeltaart, snert, noem maar op) maak ik altijd dankbaar gebruik van het 'Kookboek van de Amsterdamse Huishoudschool' door C.J. Wannee. Uit 1910. Goed, het is een herdruk van vlak na de oorlog, maar alsnog superbelegen. Ik lees de recepten soms met een glimlach over het taalgebruik en soms ook met verwondering. Zo lees ik nu in het recept voor erwtensoep: 'Is het vlees te duur, dan vervangt men het door 50 g boter of margarine, die men het laatste ogenblik aan de soep toevoegt.'

Zo'n zin brengt je meteen terug in de tijd. In de tijd waarin het nog niet zo lang geleden was dat de dagelijkse kost bestond uit knollen en droog brood. In een tijd waarin over elke te besteden cent nagedacht moest worden. Toen vader zorgvuldig het vlees sneed (en niet alleen op zondag) en toen moeder in de keuken uitvoerig berekende hoe ze de groenten zou snijden, opdat geen enkel bruikbaar stukje verloren zou gaan.

Ach en zo heb je wat te denken tijdens het koken. Want het duurt wel ff, om echte snert te maken.

Geplaatst op dinsdag 5 december 2006 om 14:22 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Goh wat hebben we veel leuke reacties gekregen, na de mededeling van woensdag dat we papa en mama zijn geworden van Getu en Abel. We zijn er nog beduusd van. Bedankt allemaal!
Juist door al die hartverwarmende reacties zijn we nog meer gaan beseffen hoe prachtig het nieuws is dat we te horen kregen. Want we poogden zelf nog een beetje nuchter te blijven, onder het motto van het voorstel is slechts een stap op weg naar het doel om met onze kinderen veilig op Schiphol te landen, maar we ontkwamen er uiteindelijk niet aan om het te vieren en af en toe een traantje weg te pinken.
Zoals op het moment waarop m'n vader de foto's van Getu en Abel naast die van m'n moeder op de piano zette en daarbij verzuchtte: 'nu zijn ze ook nog een beetje bij elkaar'. Nou, toen hielden we het niet droog natuurlijk. Maar ook de vele lieve woorden in de mailtjes en in de reacties onder de blog van woensdag, de bloemen, de kaartjes, de taart die werd langsgebracht, de kinderkleertjes die we kregen, de knuffels, de telefoontjes (onder meer van een oude vriend die ik anderhalf jaar niet gesproken had en met wie ik even heb kunnen bijpraten), en alle andere geluksuitingen, hebben ons goed gedaan.
We leven nu in een soort roes en denken elke dag aan onze twee jongens: hoe zou het nu met ze zijn? En nu? En nu? Tegelijkertijd pakken we de draad van het leven weer op -ik was donderdag tot diep in de nacht aan het werk om de klussen te klaren die ik woensdag had laten liggen- en proberen we te voorkomen dat we alsnog gek worden van het wachten. Maar we hopen natuurlijk wel dat we zo snel mogelijk naar Ethiopie mogen reizen om Getu en Abel in onze armen te sluiten.

Morgen weer een gewoon blogje, hoor (als het lukt).

Geplaatst op zondag 3 december 2006 om 18:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.