- weps Erikkie-

Hebben ze daar in de hemel inmiddels internet? Ik hoop het. Want dan weet ik zeker dat je met je lieve glimlach elke dag deze blog volgt en nu ook als eerste het goede nieuws verneemt: je krijgt er twee kleinkinderen bij!

Ze heten Getu en Abel en zijn respectievelijk bijna 4 en bijna 1. Jaaaaaa, het is zo ver! We zien na twaalf jaar wachten eindelijk onze kinderwens in vervulling gaan en in Ethiopie zien twee kindertjes hun pappa- en mamma-wens in vervulling gaan. The perfect match.

We kunnen niet wachten, maar zullen dat nog wel even moeten, want we mogen pas in het voorjaar naar Ethiopie reizen om onze jochies voor eeuwig in onze armen te mogen sluiten. Wat zal dat een fantastisch moment zijn. Wat zal alle ellende die we hebben gehad dan snel vergeten zijn. Eindelijk lijkt het geluk voor ons te zijn weggelegd.

Lijkt, inderdaad, want we moeten nog even een slag om de arm houden. Het spookbeeld van een stel voor ons, dat ook twee kindertjes kreeg voorgesteld die vervolgens vrij snel beide overleden nog voordat ze ze konden ophalen, staat op ons netvlies gegrift. Niets is zeker, totdat we met onze jochies op Schiphol uit het vliegtuig stappen en wat er dan allemaal gebeurt laten we dan maar over ons heen komen. Als niemand maar aan onze kindjes komt.

Aan ons de taak om Getu en Abel klaar te stomen voor een gelukkige toekomst, want ze hebben daar wel wat voor hun kiezen gehad, ze zijn aan hun lot overgelaten na het overlijden van hun ouders. Ze zijn wel gezond en Getu is heel lief voor zijn kleine broertje, hij rent steeds naar Abel toe om hem te troosten als hij huilt, zo hebben we vernomen van de zusters in het weeshuis in Addis Abeba.

Jammer dat je het allemaal niet meer in het echte leven kunt meemaken ma, maar ik voel je virtuele warmte, je lieve glimlach, je stralende ogen. Ik weet dat je met ons meeleeft, ma, en ik zal onze kindjes vertellen wat voor een lieve oma je was.

Liefs, Erik.



Getu

Abel

Geplaatst op woensdag 29 november 2006 om 13:01 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Behalve de X-factor (voor wie niet weet wat dit is: het is een talentenjacht op tv, de opvolger van Idols), is er ook de Ei-factor. In elke aflevering van de X-factor of welke talentenjacht dan ook, heb je mafkezen die 'het' echt niet hebben en terecht worden afgekraakt door de jury... om vervolgens grote roem te verwerven.


Bij het duo Roef en Marian uit Stadskanaal is het gelukt. De twee werden compleet afgebrand door de X-factor jury, maar weten de aandacht die ze daardoor kregen, handig uit te buiten.


Zet er maar een manager op, gooi een website online, zorg dat je bij Robert Jensen op tv en bij Giel Beelen op de radio komt, laat je daar ook nog eens voor gek zetten, huur Neerlands Grootste Mafkees in (Johan Vlemmix) om ook even mee te bleren op een singeltje, zorg dat je een breed in de krant uitgemeten rel ontketent als er een satirische website over je online is en je bereikt veel meer dat menig echt talent ooit zal bereiken.

Niet eerlijk misschien, maar zo werkt het in deze entertainmentmaatschappij. Het is echter de vraag hoe gelukkig je er mee zult worden, met die Ei-factor.



filmpje X-factor auditie

officiele website

satirische website


Geplaatst op om 09:26 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Beetje moe, de laatste tijd. Marjan ook. Wij steeds maar denken dat dat komt van de inentingen die we onlangs hebben gehad voor onze aanstaande reis naar Ethiopie. Maar vandaag, terugfietsend van de winkel bij ons in het dorp en constaterend dat iedereen lekker in de tuin bezig is en alles weer begint te groeien en bloeien, wordt het me opeens duidelijk: voorjaarsmoeheid!

Maar natuurlijk. Dat is het. Mijn lijf en leden zijn alweer in de ban van het voorjaar. Compleet in de war, maar das niet erg. Laten we zeggen: prettig gestoord. Kom maar op met die terrasjes en met die luchtig geklede vrouwen. Laat de kerstversiering maar op zolder liggen, we gaan meteen voor de gele eieren en kuikentjes. Geen snert maar walnoten. Geen Gluhwein maar witbier. Mijmeren over de komende zomer. Genieten van de oplopende temperaturen, lekker de tuin in om alles voorjaarsklaar te hebben, terrasstoelen weer naar buiten en het zwembad weer vol laten lopen ..... oke, we hebben geen zwembad. Maar het gaat even om het idee. Ik ga meteen een nieuwe zwembroek halen. En nog wat zomerse broeken en shirts kopen. Zou de voorjaarsmode al in de winkel hangen? Ik huppel er snel naar toe!

Geplaatst op maandag 27 november 2006 om 16:29 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Dat je er alles aan moet doen om je kindje aan je te laten hechten, dat wisten we al. Door de instellingen die ons sinds een jaar of drie begeleiden bij de aanstaande adoptie is ons dat uit en te na duidelijk gemaakt. Het vrijwel zeker onthechte kindje moet het vertrouwen in jou winnen en het duurt wel even voordat het vol overgave papa of mama tegen je zegt en alles van je aanneemt (nou ja 'alles' ... het zijn en blijven kinderen, natuurlijk, die je ook wel eens achter het behang wil plakken). Goed, daar zijn we op voorbereid.

Waar we nog niet op voorbereid waren, maar sinds vrijdagavond wel, is dat het ook mogelijk is dat een van de ouders moeite moet doen om zich aan het kind te hechten. Dat die onvoorwaardelijke hemelbestormende liefde die je van plan bent aan het kind te geven, niet zomaar vanzelf komt. Sterker nog: nergens is te bekennen. Daar ben je dan mooi klaar mee. Zit je daar met een kind dat enorm veel liefde nodig heeft en jij kunt het (nog) niet geven. Het komt voor.


We waren gisteravond op een bijeenkomst van de FIOM van en voor adoptieouders. Een aantal ouders deed hun verhaal. Onder wie Marleen, moeder van twee meisjes uit Zuid-China. Bij haar tweede dochter gebeurde het. Samen met de eerste opgehaald uit China, dolgelukkig met elkaar, maar dan zit ze thuis bij je op de bank op schoot en .... geen moederliefde. Nope, nada. 'Ik gaf haar kusjes zoals ik kusjes aan kinderen van anderen gaf. Meer was er niet.' Het overkwam Marleen en volgens haar overkomt het meer mensen (ook moeders van biologische eigen kinderen), maar durft niemand het hardop te zeggen omdat het taboe is. En dat is het ook. De zaal was er stil van, vrijdagavond. Al die blauwe en roze wolken leken ineens doorgeprikt en iedereen stond met beide benen op aarde. En zowaar: een enkeling durfde te vertellen dat het haar ook was overkomen.

Ik vond het wel goed om even te horen. Ook ik ben van plan enorm veel liefde te geven aan ons kindje, maar als ik straks merk dat dat niet zomaar gaat, dan weet ik dat dat dus kan gebeuren. En ik weet dan ook dat het wel weer goed zal komen, al kan het wel 2,5 jaar (!) duren, zoals bij Marleen. Mocht het mij overkomen, dan hoop ik wel dat ik in de tussentijd die onvoorwaardelijke liefde kan faken, want het kind heeft die ouderliefde nu eenmaal hard nodig.

Leuke anekdotes
Marleen had ook nog wat leuke anekdotes, vrijdagavond. Over hoe ze met haar oudste dochter in China rondliep en overal op straat groepen vrouwen rondom hen samendromden. En aan de kleren van het meisje begonnen te plukken om te voelen of ze wel drie of vier lagen aan had. In China is dat normaal, omdat er geen verwarming is.
Overigens is de grote hausse uit China voorbij, er kwamen tot voor kort veel Chinese meisjes voor buitenlandse adoptie in aanmerking, maar ze worden nu steeds vaker in het land zelf geadopteerd. Het gaat beter met China. Goed voor de meisjes, goed voor het land, maar voor de wachtende adoptieouders is het wel even slikken. Die moeten nu naar andere landen gaan uitzien waar kindjes staan te schreeuwen om een papa of mama.

Geplaatst op zondag 26 november 2006 om 16:02 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Ik blijf even in hogere sferen. Bevalt goed, na dat orgasme-blogje van gisteren. Vandaag is het de beurt aan Deeksha. Wat is Deeksha? Om een lang folderverhaaltje kort te houden: door een gezegende hand van een Deeksha-gever op je hoofd te laten leggen, wordt de weg naar verlichting, eenheid en geluk geopend en verdwijnt de muur om je heen. Lees vooral verder op www.goldenheart.nl als je geïnteresseerd bent.


Ik las het foldertje bij de tandarts. Nu lees ik wel vaker foldertjes bij de tandarts en niet zelden staan ze vol met dingen die je happy maken, maar dit foldertje trok wel heel erg mijn aandacht door het adres dat er onder stond. Zandwijk 4 in Zevenhuizen. Vele tientallen kilometers van de tandarts verwijderd, alsmede mijlenver van mijn huidige woning. Wat doet dat foldertje daar dan, vraag je je af, er van uitgaande dat je met Deeksha nog niet van je kiespijn af bent. De tandarts ziet het meteen: oh dat is een vriendin van een assistente. Vandaar. Leuk. Niks mis mee. Maar toch. Waarom komt dat foldertje met dat adres onder mijn ogen, juist op het moment dat ik al wachtend zit na te denken over het blogje van vandaag? Het antwoord is spiritueel gezien heel logisch...

...Zo'n vijftien jaar geleden woonden we aan de Zandwijk 3 in Zevenhuizen. Wonen aldaar was surrealistisch. Om er te komen moest je ongeveer twee kilometer van de bewoonde wereld een wankel houten bruggetje over, dan nog eens 500 meter over een schier onbegaanbaar zandpad het veld in en dan nog eens een wankel houten bruggetje over. Veel visite kregen we dan ook niet. Maar dat hoefde ook niet, we woonden er heel gezellig met nog twee families in een gigantische boerderij. We hadden er drie jaar lang een gouden tijd en onze katten ook.

Om bij Zandwijk 4 te komen, een lieflijk vrijstaand woninkje met een gigantische lap grond, moest je over een nog onbegaanbaarder zandpad nog eens 500 meter verder. Een huisje om verliefd op te worden. Toen het te koop stond, zaten we dan ook snel met de buren om tafel.
Echter. Ze vroegen omgerekend 40.000 euro. Waaaat? Tegenwoordig lig je in een deuk om zo'n bedrag of geef je de verkoper een klap voor z'n kop omdat je je niet serieus genomen voelt. Toen niet. Dat waren de prijzen destijds en voor ons was het op dat moment figuurlijk een brug te ver.

Man, wat heb ik er nog vaak spijt van gehad dat de koop niet is doorgegaan. Echt. Maar het is in de loop der jaren gesleten. En nu kan ik er definitief een punt onder zetten. Geen spijt meer. Nada. Want: hadden we het wel gekocht, dan hadden wij daar nu waarschijnlijk nog steeds gewoond en niet de Deeksha-mensen. Dan had ik het foldertje bij de tandarts niet gelezen. Dan ging het blogje vandaag niet over dit onderwerp. Dan had ik niet onbedoeld reclame gemaakt voor en was jij er na het lezen van deze blog niet met gezwinde spoed naar toe gegaan (en met iets minder gezwinde spoed over de bruggetjes). En dan was jij dus je verdere leven lang met die muur om je heen blijven zitten.

Nou. Toch maar even gaaf dat we dat huis niet hebben gekocht. Ik bedoel maar.

Geplaatst op donderdag 23 november 2006 om 22:29 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-


Op 22 december moeten we met z'n allen klaarkomen voor de wereldvrede. Dat hebben de Amerikaanse vredesactivisten en geliefden Donna Sheehan (76) en Paul Reffell (55) voor ogen.

De bedoeling is dat de hele wereld die dag een gesynchroniseerd orgasme krijgt, want een orgasme is zoiets als meditatie en massameditaties kunnen ook veranderingen in de wereld bewerkstelligen, zo is het idee.

Nou, leuk idee natuurlijk. Ik ben niet te beroerd om er mijn steentje aan bij te dragen, dus aan mij zal het niet liggen als na 22 december iedereen elkaar nog steeds de hersens in slaat.

Nog boeiender vind ik de onderliggende filosofie van het geile stel. Ze hebben evolutionaire biologie gestudeerd en zijn samen -vermoedelijk tijdens een hartstochtelijke vrijpartij in een oerbos- tot de conclusie gekomen dat oorlog voortkomt uit de neiging van mannen om hun apparatuur met elkaar te vergelijken. 'Mijn raket is groter dan de jouwe', dat idee.

Hmm, maar dan zie ik het probleem nog niet opgelost op 22 december. Want ik ben er nu al van overtuigd dat mijn orgasme heftiger zal zijn dan dat van jou...

Geplaatst op woensdag 22 november 2006 om 21:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Het is er een perfect weertje voor. Druilerig, miezerig, winderig, mistroostig, deprimerend ...

... nee, niet voor een terrasje inderdaad. Maar voor een bezoekje aan onze herdenkingsboom.


Nou ja, boom ... boompje. Het sprietje, dat ooit een statige rode beuk zal worden, staat er nog maar een half jaar en stelt nog niet veel voor. We hadden er eerder eentje staan, maar die heeft het niet gered. Hoe symbolisch, het boompje staat er immers om onze niet-geboren kindjes te herdenken. Onze drie vlindertjes, die in maart en augustus 2003 van ons zijn weggefladderd (zie onder meer hier en hier.

Maar goed, genoeg gefladderd: dit boompje blijft gewoon staan. Punt. We spreken hem nog even moed in.

We moeten er voor ons gevoel nog even een bezoekje aan brengen, om symbolisch afscheid te nemen van het verdriet waar we al een jaar of tien mee rondlopen en dat drie jaar geleden nog veel heviger werd.



Afscheid, want onze kinderloosheid zal naar verwachting niet lang meer duren. We kunnen er nog niets concreets over zeggen (dus bel of mail me er svp niet over), maar de signalen zijn dusdanig dat we heel spoedig iets zullen vernemen uit Ethiopie, vanwaar we een kindje willen gaan adopteren.

Uiteraard zullen we in de toekomst nog wel vaker een bezoekje aan het boompje brengen. Maar dan met een huppelend kindje tussen ons in. En dan is het heel ander weer. Dan schijnt de zon, dat weet ik zeker. Voor altijd ...

Geplaatst op dinsdag 21 november 2006 om 19:39 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Afgelopen vrijdag is Nina op 19-jarige leeftijd overleden. Ze had een kwaardaardige hersentumor en heeft het gevecht niet gewonnen. Ondanks haar vechtlust en positieve levenshouding. Mijn gedachten en medeleven gaan uit naar haar nabestaanden, die het ongetwijfeld heel moeilijk zullen hebben nu.

Wie was Nina en hoe ken ik haar? Ik weet het niet. Ik werd geraakt door een profiel op CU2 met de naam rip-nina (www.cu2.nl/rip-nina). Het profiel is twee dagen na haar dood geplaatst, door een onbekende nabestaande. Ik heb geen contact met die nabestaande, dus weet ook niets over het motief om twee dagen na haar dood een profiel te plaatsen met foto's van haar. Misschien was het Nina's wens wel. Misschien heeft ze zelf jarenlang op CU2 of op chatsites met mensen gecommuniceerd, misschien wel onder een andere naam, misschien zelfs wel met mij (je weet soms echt niet met wie je zit te chatten).

Ik vraag me nu af wat ik op mijn beurt zou doen. Ik denk dat ik ook wel een r.i.p.-profiel zou willen. Puur voor de nabestaanden. En met de stiekeme hoop dat er op de eeuwige jachtvelden of waar dan ook een breedbandverbinding is, waarmee ik af en toe even kan inloggen op mijn profiel, om tussen de reacties te neuzen en aldus te weten te komen voor wie ik echt iets betekend heb.

Voor Nina kan ik niets meer betekenen, voor haar nabestaanden nog wel. Ik heb een reactie op haar profiel geplaatst en hoop dat ik ze er mee kan steunen, al is het maar een heel klein beetje.

Geplaatst op maandag 20 november 2006 om 21:53 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-


Ken je die reclame van Bertolli? Van dat oude mannetje ('Poor Pietro') dat bijna niet meer lopen kan en van iedereen alles gedaan krijgt, tot opeens een kinderwagen over een hellende straat naar beneden rolt en blijkt dat ie wel heel hard kan rennen?

Nou, wij hebben hier een Bertolli-vrouwtje in huis. Een van 19 en met snorharen. Onze lieve oude Duvel. Sinds haar zusje Leffe een half jaar geleden overleed, is ze heel zielig en kreupelt ze mekkerend door het huis heen. Tot voor kort. Tot een jonge buurpoes ons huis bezocht en mij mieuwend en spinnend dusdanig wist in te palmen (ja, ik ben met een beetje charme in te palmen, ik ben een man, immers) dat ik iets lekkers haalde voor haar.

Die wetenschap was too much voor Duvel, die ook bepaald niet vies is van iets lekkers. Met staart en haren recht overeind, schoot ze al blazend en sissend met een noodtempo langs mij heen, om de indringster op uiterst bravourige wijze weg te jagen. En het lukte onze witte Rambo ook nog.

Heel stoer liep ze weer terug. Tot ze mij zag. Opeens begon ze weer zielig te mekkeren en wankelde kreupelend naar haar voederbakje, wachtend op iets lekkers. Alsof er niets was veranderd. Maar er is wel degelijk iets veranderd. Ik geloof er namelijk geen zak meer van dat ze zo zielig is dat ze twaalf keer per dag iets lekkers moet krijgen.

Geplaatst op zondag 19 november 2006 om 23:10 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Etentje bij een bevriend stel. Lang niet gezien. Veel bij te kletsen. Als vanouds: lachen, interessante verhalen, een klein traantje wegslikken over het kruis dat ieder in zijn leven draagt, lekker eten, drinken, sigaartje, likeurtje, koffie, de nieuwe cd van Damien Rice beluisteren (...wow wat klinkt dat mooi, vooral in de kleine uurtjes...), handige weetjes uitwisselen, elkaar lekker teasen, vooral veel van elkaar en van het moment genieten .... en dan, halverwege de avond: TRINNNGGGG.

De buurman staat op de stoep. 'Ja sorry, ik zie dat jullie visite hebben, ik wil niet storen, maar heb je het al gehoord?' Ja ze hadden het al van andere buren gehoord, er is een autokraker actief geweest in de straat.

De buurman moet z'n verhaal kwijt. Ook hij is gedupeerd, ze hebben zijn nieuwe autoradio gejat en tot overmaat van ramp is hij niet goed verzekerd. Zeg maar dag met je handje tegen je autoradio, want om nu marktplaats enzo bij langs te gaan op zoek naar je bezit: begin er niet aan. En natuurlijk zal de schuldige junk wel een keer worden opgepakt, maar krijg dan maar iets terug. Goed, wel aangifte doen natuurlijk, want evenals elke andere overtreding van wat we in deze maatschappij met elkaar hebben afgesproken mogen we zoiets nooit tolereren.

Of het goed is dat buurman even aanschuift. Tuurlijk vinden we dat goed. Even maar hoor, zegt ie. En buurman krijgt een biertje in handen gedrukt om z'n verhaal te doen. Heel even maar. Om al snel deel uit te maken van de goede sfeer waarin we zaten. Hij verhaalt over Rijswijk, waar hij vandaan komt, en al snel gaan de gesprekken over de files die we hier niet hebben, het strand van Scheveningen dat we hier niet hebben, het goede leven dat we hier wel hebben, het bier dat overal hetzelfde smaakt...

Weldra zijn de kleine uurtjes aangebroken en herinner ik bij ons afscheid de buurman nog even aan zijn verdriet door hem nog even sterkte te wensen met het verlies. 'Dat had je nou net niet moeten zeggen Erik', klinkt het in onvervalst plat Haags en het bevriende stel zet de buurman nog maar weer een biertje voor. De uurtjes zullen ongetwijfeld iets minder klein zijn geweest toen hij later een deur verderop strompelde.

...Beter een goede buur dan een verre vriend...

Geplaatst op zaterdag 18 november 2006 om 10:30 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Hee hier ben ik weer. Ik blog op hyves en heb besloten het dagelijkse (zo is de bedoeling) blogje hier ook te plaatsen. Reacties zijn welkom!

Hierbij een blogje over de velomobiel (ligfiets) die ik aan het bouwen ben. Ik ben al op de helft. En het gaat met vallen en opstaan, net zoals het leren fietsen ooit ging. Zo brak deze week de stuurstang af. Die bleef natuurlijk net even stiekem achter het pedaal haken juist toen ik het pedaal bewoog om de ketting strak te spannen (die stuurstangen van tegenwoordig, tsss ...) en zei van KNAP.

Gelukkig heeft het onderdeeltje dat KNAP zei een dusdanig formaat en gewicht dat het in een envelop met daarop slechts twee postzegels van 39 eurocent kan worden verzonden. Aldus geschiedde binnen twee dagen.

En nu even hulde voor beide betrokken bedrijven en het bewijs dat de aloude vete tussen Duitsland en Nederland voorgoed voorbij is. De Duitse leverancier van de ligfiets (www.go-one.de) mailde me dat hij het onderdeel wel had, maar dat ik het beter en sneller bij zijn Nederlandse concurrent (www.velomobiel.nl) kon bestellen, want beide gebruiken precies hetzelfde onderdeel en daar zou ik goedkoper uit zijn qua verzendkosten.

Die Nederlandse concurrent had er op zijn beurt geen moeite mee dat ik een onderdeel nodig had voor een fiets van de Duitse concurrent, had ook alle begrip voor mijn lichtelijke (ahem) paniek en stuurde per omgaande het vurig gewenste onderdeel op. De kosten: 6 euro!

Ik bouw weer vrolijk verder.

Geplaatst op vrijdag 17 november 2006 om 17:39 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Met een nieuwe vriendin naar de sauna: spannend! Nadat we lekker gezweet hebben op de mountainbike en met onze gratis kaarten voor de deur staan, blijkt het badkledingdag. Ohoow, dat wisten we niet. Ik beweer meteen dat mijn ondergoed er hetzelfde uitziet als een bikini, M. is veel eerlijker en wil het wel even laten zien. Gelukkig hoeft dat niet en kunnen we in de kleedkamer elkaars onderkleding beoordelen op kant en andere lingerie-kenmerken. Ik blijk met mijn groene onderbroek en blauwe bh beter af dan in mijn kanten setje. M. heeft gewoon een superstrakke rode bijnabadgoedset bij zich. Dan hopsen we lekker van de kleuren- naar de zoutsteensauna en van ijsgrot naar bubbelbad. Lekker kletsen en lachen, tot we in de muzieksauna voor een bordje 'stilte aub' terecht komen.
We houden het vijf minuten vol. Dan brandt zij haar teen en hoor ik een geluidje in de kachel. En als dan de andere zes vrouwen in de ruimte ook langzaam weer hun natuurlijk gedrag gaan vertonen is het binnen een minuut weer een waar kippenhok.

Geplaatst op woensdag 8 november 2006 om 22:41 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Haantjesgedrag is niet zoals het soms lijkt. Aan tafel met de mannen van de redactie is het algauw stil als opperbaviaan zijn zegje heeft gedaan. Kritiek verstomd, de kleine haantjes knikken gewillig mee met de baas.
Hennetjes daarentegen blijven vechten. Om het beste haantje? Ik zou het niet weten. Wij zijn toch een stuk kritischer, uiteindelijk. Hoe kan het dat dan toch meestal mannen de leiding hebben?

Geplaatst op om 22:36 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.