- weps Tjitske-


Logeren bij het broertje is altijd een feest: in het oude klooster in de binnenstad van Eindhoven, op loopafstand van het station. De grote anti-kraak ruimtes heeft hij sfeervol ingedeeld met grote planten, tafeltennistafel en zithoek. In een hoek staat het logeerbed, een kleinere kamer dient als slaapkamer voor hemzelf. Het enige nadeel aan de grote ruimtes is, dat je einden moet lopen om je spullen bij elkaar te zoeken. Dus liet ik zondagavond uit voorzorg alles bij de deur staan en zakliep met slaapzak in een geleend t-shirt van de bank naar de logeerhoek, zo'n 40 meter.
's Morgens word ik wakker van lawaai, en kijk recht in de ogen van... de schilders! ajaj, hoe nu bij mijn kleren te komen? Gelukkig schaften ze ieder half uur, dus na drie keer omdraaien was het probleem vanzelf opgelost.

Geplaatst op dinsdag 24 oktober 2006 om 12:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Boeren verwijten burgers vaak dat ze oordelen over zaken terwijl ze er geen verstand van hebben. Eén mishandelde koe op de veemarkt in Leeuwarden en de wereld staat op zijn kop. De boer klaagt: het is een incident, de burger weet niet waar hij het over heeft. Inderdaad: menig burger dankt God op zijn blote knietjes dat hij niet verantwoordelijk is voor 15.000 kippen of 100 melkkoeien. Hij weet zich geen raad met dierengedrag en houdt er onbewust zelf misschien nog wel foutere ideeën van dierenwelzijn op na met zijn paard-op-stal of koekjesetende hond.

Komt de burger een dagje op de boerderij helpen dan is hij maar wat blij dat de boer met zijn mestvork de koeien de goede kant op drijft, de varkens in de stal rustig krijgt met voer en de paarden met stevige vuist in en uit de wei haalt. De burger blijkt het op het erf nog maar zelden beter te weten.

Zoals een burger vaak niet weet wat er op het erf gebeurt, zo weet een boer vaak niet wat er in het slachthuis gebeurt. De boer is blij dat hij het doden en slachten van zijn dieren aan de slager kan overlaten en vertrouwt op diens kunde en kennis. Volgens de voorzitter van de noodslagers huiveren boeren bij de gedachte aan een noodslachting op het erf: al dat bloed op het erf, dat is niet goed voor het imago.

Misschien moeten we daar eens wat aan doen: aan de roze bril die we maar niet af willen zetten. Misschien moeten we eens onder ogen durven zien wat we in Nederland met dieren doen. Dat is een kwestie van durven én van mogen, want niet iedere ondernemer staat te springen om pottenkijkers op zijn erf of in zijn slachthuis te laten. Maar pas als we zelf op de hoogte zijn van wat dieren zijn en hoe ze gehouden en geslacht worden, kunnen we oordelen over wat goed en slecht is en samen nuttige regels verzinnen.


PS: tegenwoordig blog ik ook op www.agrarischdagblad.nl onder weblog/voetnoten

Geplaatst op woensdag 11 oktober 2006 om 18:41 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.