- weps Tjitske-

Bedje hier, bedje daar, bedje overal. Maar niet meer in Groningen. Boehoe. Ik zal mijn huisje wel missen. Woonde ook op een geliefd plekje. Maar mijn bedden zijn nog steeds geliefd. In welke kamer op de boerderij ik ook huis, altijd is er wel iemand die ook net in mijn bedje wil slapen. Nichtjes, neefjes, zussen, bed en breakfast-gasten en nu mogelijk zelfs huurders. Ik denk dat ik maar een kamer ga kraken, dan heb ik tenminste woonrecht.

Geplaatst op maandag 29 augustus 2005 om 23:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Een teken van leven van een weggevlogen weps, die even teruggekeerd is om jullie te waarschuwen voor de duivel.

Yep, hij is weer onder ons! Zondagavond ontwaakte hij, tijdens de dan bijna voorbije 13e editie van Lowlands. In de gedaante van Nick Cave. The beast inside.

Het concert van de heer Cave (vrijdagavond om half 1 te zien op MTV) was de zinderende apotheose van een in alle opzichten perfect festival. Het was het beste concert dat ik tot nu toe heb gezien. Beter nog dan System of a Down op Pinkpop 2002.

De in Nick Cave gevaren duivel had vanaf het eerste nummer mijn ziel te pakken. Bijna anderhalf uur lang deinde ik mee op een golf van ritme, melodie en gevoel. Ik had na het concert minstens een half uur nodig om uit de trance te ontwaken en miste zodoende de Foo Fighters. Maar ach, die komen bijna elk jaar. De duivel niet. Die komt slechts eens in de dertien jaar voorbij.

Ook ik vlieg weer verder. Laterz!

Geplaatst op woensdag 24 augustus 2005 om 10:17 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik denk dat ik morgen maar een verfkwastje pak. Heb je al een nieuw huis dan? Nee, maar wel een hoop oude rotzooi. Ga je die meenemen dan? Nee. Huh?
Nou, weet je, tegenwoordig moet je tweedehands spullen wel in nieuwstaat afleveren bij kringloopbedrijf Mamamini, anders hoeven, of liever gezegd, MOGEN ze het niet.
Vandaag kwamen twee kerels bij mij thuis discussieren over wat ze wel en niet mooi vonden, en wat ze dus wel of niet mee MOCHTEN nemen. Na lang bakkeleien besloten ze dat ze het bureautje, waar mijn zus en ik tot de dag van gisteren vele uren aan hebben doorgebracht, niet mee MOCHTEN nemen. Omdat er een hengseltje los zat. Mijn mond viel open, maar toen ik hem weer in vorm had gebracht pakte ik een schroef en een schroevedraaier en zette het hengseltje -dat al jaren loshing- weer vast. En toen? MOCHT hij wel mee! Ik dankte de mannen diep.
Even later vergat ik de poetslap mee te nemen naar het fietsenschuurtje, dus het ladenkastje van M, waar enkele spinnen op zaten, MOCHT niet mee. Ik hield nog een verkooppraatje van vijf minuten, maar het mocht niet baten.
Dat wordt dus verf en een kwast kopen morgen. Want het grof vuil MAG maar twee keer per jaar komen, en dat MOET twee weken vantevoren aangemeld. PFFF. Liefhebbers, welke kleur zal het zijn?

Geplaatst op maandag 22 augustus 2005 om 21:02 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-


Mijn vader kreeg van zijn moeder een snoepje, als hij braaf zijn tanden had gepoetst. Het is nooit meer helemaal goedgekomen met zijn gebit, maar het heeft wel humor opgeleverd. Zo dreigt hij in divers gezelschap nogal eens z'n tanden uit z'n mond te halen, waarop mijn moeder braaf: "Nee Koos!" roept.
Als klein kind was ik bang voor de tandarts. In de wachtkamer was het geluid van de boor te horen en het kreunen van de mensen voor ons. Meestal viel het mee. Een vriendelijke mevrouw liet me knarsen op een papiertje. Ze legde me uit, dat ik beter moest poetsen en ik ging naar huis met een appel in mijn hand en het voornemen om heel goed te poetsen.
Ik was een braaf meisje. Ik poetste goed, nog steeds, met een dure elektrische tandenborstel met timer, oftewel drie piepjes na 2 minuten poetsen.
Een vriendje van me poetst nooit zijn tanden. Hij beweert dat de tandplak beschermt tegen gaatjes. Die heeft hij dan ook niet. Ik wel, ik heb in iedere kies wel een gaatje en laatst moest mijn wortelkanaalbehandeling overgedaan worden en had ik drie dagen zeurpijn. Probeer met een verdoofde lip maar eens te werken als telefoniste... De tandarts wil me nu een brug aanmeten. Kost een slordige 700 euro. Heb ik niet. Ik ben braaf geweest, maar het helpt me niets. Ik vertrouw de tandarts niet meer. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Hij heeft me net iets te vaak een poets gebakken.

Geplaatst op vrijdag 19 augustus 2005 om 14:09 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-


Prachtig, zo snel als het afval zijn nieuwe weg weer vindt. Van het weekend Erik of het Klein Insektenboek gekeken, waarin de pier, de mier en de doodgravers ervoor zorgen dat alles weer opgeruimd wordt. Erg makkelijk, maar wat te doen met een oud gasstel dat 100 meter verderop in een schuurtje staat? Geen mier die dat wegkrijgt, en ik al helemaal niet. Dus vroeg opgestaan, een enorme berg andere troep op straat gezet met een briefje: of de mensen van het grof vuil even aan willen bellen. Misschien hebben zijn een steekkarretje? De juffrouw van de milieudienst weet het niet. ,,Ik ben er nog noot bijgeweest." Maar wie niet waagt die niet wint. Even later hoor ik wat gestommel. Ditkeer zijn het niet de liefhebbers van oude computeronderdelen, maar... de oud ijzerman! Ik sprint naar buiten en zeg hard 'Hallo'. De man reageert niet. 'Ik doof'. Ok. Ik pak het briefje en wijs naar de schuur. Hij wijst op het materiaal in zijn aanhanger: metaal. Ik steek mijn duim op, en maak wijde gebaren om te laten zien dat het groot en zwaar is. En of hij geen steekkarretje heeft? Hij wil het eerst zien. Duim omhoog, dus het mag mee! En tot mijn verbazing is het wegslepen geen enkel probleem: met een hels kabaal dendert het gasstel 100 meter over de stoep, maar hij heeft er geen last van. Ik ben al lang blij, en samen gooien we het geval op de wagen. Een take five en weg is ie. Dag gasstel van M.

Geplaatst op dinsdag 16 augustus 2005 om 09:59 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

mijn paarse metgezel,
de onmisbare kilometervreter en ik
trekken rubberen sporen door de stad
op tempo,
tevreden zoemend,
een licht ratelen
tot in leeg geworden landschap
gedachten vervliegen
veilig in vervoering,
als vanzelf op de rem
om dwarspasseerders voor te laten
dan strak aan de teugel
het asfalt blijven volgen
bermen en trottoirbanden liggen laten
goedgeoliede twee-eenheid

Geplaatst op vrijdag 12 augustus 2005 om 16:27 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Nee, ik ben hem zeker nog niet vergeten: de poema. Die ergens op de Veluwe rondsluipt, maar misschien ook wel in de buurt van Apeldoorn. En van Apeldoorn naar Deventer, waar mijn paard rondloopt, is voor een poema natuurlijk maar een peulenschil.
Iedere keer als ik op mijn paard zit en ze kijkt verschrikt op, ontwaar ik allerlei poema's. Wat dan boomstronken, hazen of katten blijken te zijn.
En toch vind ik dat hij vrij rond moet blijven lopen. Want wij, die altijd met ons vingertje naar Afrika wijzen voor behoud van olifant, nijlpaard of leeuw, kunnen moeilijk onze eigen poema neerschieten.
Daarom roep ik bij deze op: laat de poema met rust! Een goede wildstand is uiteindelijk ook goed voor de economie. Wie gaat er mee op poema-safari?

Geplaatst op dinsdag 9 augustus 2005 om 12:32 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-





Elke seconde komt er een nieuwe weblog bij. Per dag dus ongeveer 80.000. Wat een creativiteit, zoveel uren noeste arbeid, in totaal 14,2 miljoen ontboezemingen die de lezer per dag kan genieten. Ik persoonlijk kijk nooit op een weblog. Alleen mijn eigen of als een andere weps gepost heeft wil ik die nog wel eens lezen. En als ik zin heb om te lachen zoek ik de Bieslog op, maar die is momenteel op vakantie. Dit wepsje is een nutteloos frutseltje, een gedachteloos spinseltje voor een verdwaalde lezer, die dit jaar geen geld had voor vakantie en door de regen niks beters te doen heeft.

Geplaatst op donderdag 4 augustus 2005 om 08:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Het moet gezegd en geschreven worden, deze mijlpaal in ons leven. De mijlpaal van het kopen van een huis. Dromend over mij eigen nieuwe huis, welke het dan ook mag worden, ging ik verven in het eerste eigen huis van een vriendin. Nou ja, dat was ons beloofd, maar daar aangekomen moest er eerst nog heel veel geschuurd worden. En behangen en gedweild, maar gelukkkig ook gegeten en gedronken, gelachen en gepraat en geschommeld tijdens het spijbelwartier. Het enige wat een beetje tegenviel was het gebrek aan aandacht nadat ik met stofzuiger en al van de trap viel en keihard op mijn stuitje terecht kwam. De machines in het hele huis stonden zo hard te loeien, dat niemand iets doorhad. Of niet het besef had dat de enorme bonk wel eens iets anders kon zijn dan een machine. ,,Oh, was jij dat?" was de gemiddelde reactie. En da's best een raar gevoel, liggend met een zeer stuitje onder je en een ronkende stofzuiger op je, iemand op twee meter afstand, maar niet in staat zijn diegene te waarschuwen.
Verder viel het allemaal erg mee, en ik hoop hetzelfde voor de monsterklus die een nieuw huis heet. C en E: veel succes! Ik kom graag een keer de benedenverdieping bewonderen als hij klaar is!

Geplaatst op maandag 1 augustus 2005 om 19:22 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.