- weps Tjitske-

In een fantastisch Gent-weekend weer een beetje katholiek geworden, stelt mijn geloof me meteen op de proef. Wat er is gebeurd? Ik heb mijn droomhuis gevonden, en mijn vader heeft bedankt toen de makelaar een mooi aanbod deed. Toen ik op vakantie was. Het voelt voor mij een beetje zoals de lotto winnen, niet thuis zijn, je vader doet de deur open, en zegt: die woont niet hier. Maar natuurlijk heeft hij het zo niet bedoeld en wilde hij alleen de prijs drukken. Maar waarom, waarom, waarom dan niet even drie dagen gewacht toen de makelaar zelfs dat aanbood? Terwijl ik aan een berg hing in de Ardennen? Met zulke vragen kun je je dagen bezighouden, maar je schiet er geen steek mee op. En zoals mijn oma me al eens leerde: mensen zijn belangrijker dan dingen, en met het een kun je ook het ander kwijtraken. En zo erg is het nou toch ook weer niet? Maar ja, mijn oom begreep me wel, toen hij toegaf ook eens verliefd op een huis te zijn geweest. Nu is het dus een behoorlijke beproeving, zeker als je tijdens een dagje uit eerst met de boot en dan met de trein langs het geweldige EN betaalbare pand aan de IJssel komt. Zucht, steun, ik moet mijn droomhuis proberen te vergeten en mijn vader vergeven. Heeft iemand nog een ander leuk huis in Zutphen aan de IJssel en de spoorbrug in de aanbieding?

Geplaatst op maandag 25 juli 2005 om 23:15 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-


Nooit geweten, dat het leuk is om in zandsteen te hakken.Hans Roverts, de initiatiefnemer van De Natuurlijke Tijd heeft mijn Maya teken en cijfer bepaald. De Maya's rekenden met de Dertien Manen JaarKalender en de Galactische Kalender. Ze gingen voor de berekening van de geboortedatum uit van 260 dagen voor de geboorte en bepaalden dan de invloed van de sterren op het nieuwe leven. Volgens deze berekeningen ben ik een Blauwe Nacht 1. Wat het betekent weet ik niet allemaal zo precies, maar de steen met Mayakrachten gaat mee in de rugzak naar huis!

Geplaatst op om 14:12 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Voor wie het nog niet doorhad of voor wie wel en weten wil waarom, laat ik in dit wepsje weten dat ik met weps stop en waarom.

Waarom? Geen tot weinig reacties (ook niet na wekenlang niets te hebben geschreven), geen tot weinig gevoel dat ik er iets mee bereik, geen voldoening, geen inspiratie, kortom: geen fuck. Niente, nada, noppes. Het grote niets. Oneindige leegte.

Ik heb in de afgelopen weken geen enkele reden gevonden om de draad weer op te pakken. Misschien heb ik niet goed gezocht naar die redenen, misschien had ik moeten vlassen of polsen, maar zelfs dat zag ik niet zitten. Ik zou wel zien. Ik zag niet.

En dus slenter ik maar weer verder op het pad van de vermeende creativiteit. Want het leven gaat door.

Dat er een leuk leven na het webloggen is, bewijst voormalige collega-logger Gert, die er na mij mee begon en voor mij mee stopte. Snelle jongen, die Gert.

Ik ga Gert een dezer dagen maar even opzoeken, dat is veel leuker dan elkaars gedachten lezen via het wereldwijde wirwar van miscommunicatie.

Voor wie nu denkt dat dit wepsje over Gert gaat: neenee, dat niet denken hoor. Gert is in dit kader slechts metafoor voor de dingen die er toe doen in het leven. Dat weps er niet toe doet is mij inmiddels duidelijk geworden.

Zo. Dat geschreven hebbende en daaraan toegevoegd hebbende dat bovenstaande depri lijkt maar ik dat allerminst ben, wens ik jou verder heel veel plezier met Tjitske en Nanzz en hen met jou.

Wie weet kom ik hier in wat voor gedaante nog wel eens terug, want ik heb inmiddels geleerd om nooit nooit te zeggen of te schrijven. Nooit dus. Nooit!

Geplaatst op maandag 18 juli 2005 om 19:58 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Als opperjager heb ik een oplossing voor de onrust gevonden: ik beschouw de nieuwe plek als uitbreiding van mijn jachtvelden. Dus territoriumvergroting. Heeft er iemand nog wat aangepaste geweren voor in het Gelderse?

Geplaatst op maandag 11 juli 2005 om 18:30 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

De jacht is leuker dan de vangst, vind ik samen met vele andere onrustige types. Dat geldt voor van alles, maar in het bijzonder voor baantjes. Ik sprong een gat in de lucht toen ik bij toeval hoorde dat er een vacature was bij het AGD en ik na een e-mailtje al op gesprek mocht komen. Toen de dag daar was, kreeg ik een kriebel in mijn buik. Want het freelancen is toch ook leuk? En het werk voor mijn hoofdopdrachtgever bevalt prima. En mijn 'bazen' nog primader. Maar ja, Overijssel en Gelderland lokken al een tijdje, het huisje in Grun kijkt me al een poosje vreemd aan en ik leid al eeuwen een onrustig nomadenbestaan. Dus dan lijkt vastigheid wel goed, zeker in combinatie met de uitdagingen en de verdieping die de nieuwe baan biedt. Ook leuke collega's op het eerste gezicht, dus wat wil een mens nog meer?

Gelukkig heeft mijn nog immer trouwe mentor ook deze keer weer goed advies gegeven: duik er gewoon in zoals je altijd doet, en het komt helemaal goed. Ik hoop dat hij gelijk heeft en ik mezelf een flinke schop onder mijn kont kan geven.

Geplaatst op vrijdag 8 juli 2005 om 01:50 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Het regent in de Vogezen. Een man zit te trommelen in een tent. Ik lig aan szijn voeten en denk aan de Visarend die we gisteren zagen zitten op een lantaarnpaal. Hij kromt zijn klauwen en zet af. Daar ga ik, de bries verkoelend langs mijn vleugels. Met mijn vingers corrigeer ik moeiteloos de vliegrichting, de termiek drijft me. Dan glijdt ik - kop in de wind - het dal in en cirkel boven een meertje. Scherp neem ik elke beweging waar. Een grote Forel schiet weg. Tussen mij en de vis trekken mijn ogen een stalen koord. Ik draai lager, voorzichtig, lager. In een geluidloze tunnel duik ik op de vis en sla mijn klauwen in de donkere rug. Zwaar zwoegend verhef ik me boven het water met de spartelende vis in mijn poten. Landen gaat lastig maar het lukt. Ik vouw mijn vleugels netjes op mijn rug en begin met mijn snavel het rauwe vlees rond mijn poten weg te rukken. Van de Forel blijven alleen de graten over. Na het feestmaal doezel ik in, nu en dan schudt ik de regendruppels van mijn kop. Ze glijden langs mijn verenpak. De man stopt met trommelen. Door mijn wimpers zie ik het patroon van regendruppels op het tentdoek.

Geplaatst op dinsdag 5 juli 2005 om 09:28 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.