- weps Tjitske-

AU, mijn nek. Was ik gisteren nog vrij en blij aan het springen op een enorme trampoline, vandaag kan ik niet eens mijn hoofd bewegen. Reden: een mislukte salto-poging. Ja, ik kwam wel (bijna) op mijn benen terecht, maar dat had mijn hoofd niet door dus die zwiepte nog een eindje verder. 'Paar stijve spieren' was mijn conclusie vanmorgen. 'Whiplash', was de conclusie van een collega. Verdorie, had ik nu die peperdure WAO verzekering maar gehouden.. Misschien dat een kruikje helpt?

Geplaatst op maandag 27 juni 2005 om 20:13 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-


Het is heerlijk zwoel buiten, dus ik zit nog even op het bankje in de tuin. Lange dag gehad, onder andere een omarming met ex en een waterballonnengevecht met collega gastvrouwen. Sinds ik elke ochtend opsta met positieve affirmaties komt de een na de ander uit. In dit geval deze: Ik heb leuk werk en leuke collega´s.
Langzaam droom ik weg. Voor m´n gezicht zie ik vreemde wervelingen en stromen deeltjes in grote vaart naar een bepaald punt onder de boom trekken. Ik word er duizelig van. Zie jij niks? vraag ik aan vriendje naast me. Hij kijkt me glazig aan. Ik sta op om aan de andere kant van het huis te gaan zitten en het is daar inderdaad weg.
De volgende dag loop ik met mijn vader in Enschede van de ene naar de andere expositie van mijn zus. De ene bij galerie Villa de Bank heb ik natuurlijk al gezien bij de opening maar het is bijzonder als je zus exposeert, dus ik wilde nog een keer gaan kijken. De ander is de afstudeertentoonstelling van 80 AKI-studenten. De school en een hal naast de school zijn ingericht. Er is veel werk verzet en het is inspirerend om rond te lopen in al die ijverig omgebouwde ruimtes. Soms denk ik: kun je daar op afstuderen?! Bijvoorbeeld bij een aantal aan het plafond opgehangen betonpuinzakken. Ander werk vind ik echt goed. Vlot opgezette schilderijen en beelden die een emotie oproepen. Wel de moeite waard mocht je in de buurt zijn.

Geplaatst op zaterdag 25 juni 2005 om 21:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Tjonge, het blijft wennen hoor, dat spoor. Stapte ik vroeger met vouwfiets supergetraind blindelings van de ene in de andere trein, tegenwoordig moet ik me alweer bij de bejaarden voegen die de gele borden uitgebreid staan te bestuderen. Met een snelle rekensom zou ik vannacht om kwart over 1 thuis zijn. Maar om kwart over twaalf in Zwolle aankomend, was het station verlaten. Geen trein meer? Het geratel en gebonk aan het spoor voorspelde niet veel goeds, net zomin als de gele hesjes zelf. ,,Trein naar Groningen? Nou, hier in elk geval niet." Gelukkig vond ik wat dwalende mede-reizigers, die ook naar Groningen moesten. En samen vonden we in een afgelegen keetje op een heel ander perron een opzichter, die wist dat de laatste trein om 1 uur ging. Pffiew, gered. Alleen had de trein wel een half uur vertraging.. Gaap.

Geplaatst op dinsdag 21 juni 2005 om 22:16 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-


Deurbel gaat.
Rare tijd. Iedereen weet dat ik tussen vier en vijf naar ATWT kijk. Zelfs mijn familie komt me dan niet storen.
Deur open. Pijlen vliegen me om de oren!!!
Grote groep kutkinderen.
Zomervakantie. Superverveeld. Buurvrouwtje pesten.
Wie heeft een tip voor mij? Zijn het geen hangjongeren met wietwalm, krijg ik een kudde ettertjes voor m´n deur. Verhuizen? Dartpijltjes teruggooien? Andere wang toekeren? Brandslang? Geweld? Als je d´r een pakt komen ze nooit meer terug. Politie? Nee zonde van ons gemeenschapsgeld. Als een echte Archie Bunker zeg ik: ´nen echten Hollander kan zelf op z´n tellen passen.
Ik zet een sluipgang in en achterhaal woonadressen. Dan bouw ik een superpijltjeskatapult voor speciale waterballonpijlen en dan ...

Geplaatst op vrijdag 17 juni 2005 om 22:06 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

De eerste treinrit na het sneuvelen van mijn auto beviel uitstekend: lekker krantje lezen en een beetje dutten, zonder nadenken op de eindbestemming komen. De tweede keer was het alweer wat minder relaxed: keihard racen naar het station, vijf minuten om een kaartje te kopen, kaartjesautomaten buiten gebruik. "Ga maar naar het loket", zei de conducteur. Geen doen natuurlijk, dus dan maar het risico op een boete. De derde keer was het weer gezellig: samen met zus een beetje tutten. Op een gegeven moment staat de trein stil, als ik net met de mascara aan het klooien ben. "Zo gaat het wel beter", zeg ik nog. Een paar seconden, toen viel het kwartje: we waren al in Assen! Net voor de fluit de trein uit, poederdozen en mascara in de hand. Pfff.. Op de terugweg komt er een trein, precies op onze vertrektijd. Ik stap al bellend in en.. kom even later in Beilen uit. Verkeerde trein!! Twee uur later, eindelijk thuis. Nu wilde ik morgen naar Deventer afreizen, treinstaking! Gelukkig krijg ik maandag mijn Greenwheels-sleutels.

Geplaatst op donderdag 16 juni 2005 om 11:07 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Wanneer ik niet proestend en snotterend in de telefoonhoorn sproei zoek ik op internet naar heksenrecepten voor de Sabbatviering. Ik heb me opgegeven voor een sjamanistische trancereis in de Vogezen (ecolonie) en ik wil me wel goed voorbereiden. Het is een dure reis. Daar heb ik tegenwoordig een positieve affirmatie voor: "Ik heb genoeg geld, tijd en energie om te zijn wie ik ben en te doen wat ik wil!" Aldus zingend fiets ik van client naar client naar telefonistenjob. En het werkt!!! De belastingdienst gaf me 925 euri terug, die ben ik dus met een gerust hart aan het uitgeven.

Geplaatst op vrijdag 10 juni 2005 om 13:21 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

...

Geplaatst op woensdag 8 juni 2005 om 21:52 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Nadat mijn mobieltje het dit weekend in Berlijn weer eens begaf en ik hem niet na een paar keer over een spijkerbroek wrijven weer aan de praat kreeg, trok ik vandaag met aankoopbon naar de winkel. Daar drukte de medewerker op de aan-knop, zei dat hij stuk was, en bood aan hem voor me opsturen. Verzendkosten 30 euro, reparatie 50 per uur. Zucht. Ik vroeg of hij geen contactspray of zoiets had. Nee, dat zou slecht voor de mobiel zijn. Toen mompelde hij wat tegen zijn collega, die me een visitekaartje gaf van Mobiles Unlimited in de Nieuwstraat. Tussen koffieshop en boetiek vond ik het zaakje, waar mobieltjes vanaf 30 euro werden aangeprezen. Achter de toonbank stond een behaarde man met dikke vingers. Zijn conclusie: batterij leeg. Protesten van mijn kant (de batterij was nooit het probleem, alleen het contact) ten spijt moest ik even wachten op het opladen.
Ondertussen kwam er een folder-rondbrenger langs, die blijkbaar niet was komen opdagen voor een afspraak. "Ik kon niet, want ik moest met mijn vriend naar het ziekenhuis. Het Academisch ziekenhuis", zei hij er plechtig bij. "Maar ik zag dat je me gebeld had." De eigenaar van de winkel had duidelijk geen zin in gezeur om smoesjes, en ging er verder niet op in. Even later kwam er een hele dunne vrouw aan. "Mag ik even een pen lenen?" Ja, dat is vijftig cent, die je zonet ook niet hebt betaald. "Ja, sorry, mijn excuses." "Junkie", verklaarde de man. Waar was ik terecht gekomen? En erger nog, waar was mijn in stukken op de toonbank liggende mobiel terecht gekomen? Maar ja, stiller dan nu kon de mobiel niet worden, dus bleef ik mijn hoop vestigen op de kennis van de mobielmaker.
Hij probeerde opnieuw de telefoon. Die deed het nog steeds niet, zodat de pennenbak eraan te pas kwam. Met een kleine schroevedraaier maakte hij de telefoon open en drukte met zijn dikke vingers her en der wat op de plaatjes. Ineens viel er iets uit. "Dat was het, er ontbreekt een pinnetje", zei hij. "Maar dat is nu weg." Ik bukte, vond het piepkleine metalen rondje en raapte het op. Na enig prutsen onder mijn ongeduldige blik gaf de man het op, hij wist niet waar het onderdeel thuis hoorde. Dus draaide hij de mobiel zonder metalen rondje dicht en.. hij deed het weer! Blij ging ik naar huis met gratis gemaakte mobiel, een net ontdekt en aangeschaft bluetooth apparaat en het kleine metalen rondje, dat ik bij vertrek nog maar even uit de asbak viste. In ruil voor de reparatie postte ik een brief. Zo ga je met mensen om, dacht ik blij, in plaaats van ze met een kluitje in het riet te sturen.

Geplaatst op dinsdag 7 juni 2005 om 23:57 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

In Berlijn staat een klein hotelletje. Het ligt boven een nachtclub en naast een snackbar, waar de curryworst zonder darm in de aanbieding is. Met uitzicht op het spoor weet je in elk geval dat er een uitweg is.
Die uitweg is echter niet nodig. In het hotel komen de raarste snuiters, dus vervelen doe je je niet gauw. Russische maffia, Poolse schoonmakers, toeristen van jong tot oud. En werkende mensen op doorreis, zoals Klaus.
Klaus is muzikant en reist de hele wereld over. Samen met zijn saxofoon is hij nooit alleen. Hij houdt van mensen, maar niet te lang achter elkaar. Daarom geniet hij er van na een praatje zijn instrument te pakken en zich af te sluiten van het geklets om hem heen.
Gisteravond speelde hij in Blue Bananas, de nachtclub onder het hotel. De vrouwen die ingehuurd waren voor andermans genot, keken schielings opzij, naar de bijzondere, langharige man met zijn instrument. Het gelal uit de bierbuiken van de gasten leek door zijn aanwezigheid nog afstotelijker. Maar Marie/Erna, Claudia/Karin en Sasja/Susanne weten wat hen te doen staat, dus na een flinke slok hesen ze zich op de verhogingen en draaiden zich om de palen heen. Met in hun hoofd de geconcentreerde blik van Klaus, fantaseerden ze over een passionele nacht. En zo stroomde het geld binnen. Marie moest halverwege haar show naar achteren om de flappen op te bergen, Claudia kreeg een goed aanbod voor de nacht.
De eigenaar dacht dat het aan de muziek lag, en vroeg Klaus nog eens terug te komen. Dus blijft hij nog een nachtje, eenzaam op zijn goedkope hotelkamer. Dromen over Erna, Karin en Susanne, die hij morgen weer zal zien. Op kosten van de bierbuiken. Waarom is het zo oneerlijk verdeeld in de wereld?

Geplaatst op maandag 6 juni 2005 om 21:28 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Tomtidomtidom, zes jaar universiteit en hbo ten spijt heb ik het erg naar m'n zin als telefoniste / receptioniste. Briefjes in envelopjes stoppen, sms-jes onder werktijd naar beste vriendinnen sturen. Problemen aanhoren, waar ik niets, maar dan ook niets aan kan doen laat staan vanaf weet. Langsrennende collega's nakijken maar wel genoeg salaris om een nieuwe stofzuiger te kopen!
's Avonds trek ik een flesje wijn open en verkeer in hoger sfeer. Ik sla aan het mediteren over de eigen ruimte en invloeden vanuit heden en verleden. Ineens komt mijn oma langs. Ik voelde de vertrouwde sfeer van scrabbelen en snoep. En nu, tien jaar na haar dood voel ik ineens een vergeten verdriet, de pijn van het afscheid.

Geplaatst op vrijdag 3 juni 2005 om 12:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Geen Europese grondwet, geen democratischer Europa.

Kunnen de Nee-stemmers ook vertellen hoe het dan wel moet? Doormodderen met Europa zoals het was? Of zelfs een aantal stappen terug? Gulden terug en grenzen weer dicht? Nederland weer neutraal?

Ik ben erg benieuwd.

Geplaatst op woensdag 1 juni 2005 om 21:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Het is vandaag een mooie Ja-dag.

Geplaatst op om 00:39 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.