- weps Tjitske-

Donderdagavond, na de borrel met de collega's. Ik loop de Kortumstrasse af, waar menig paartje gearmd voorbijloopt. Ik voel me alleen, en heb het koud. Onder de brug, op weg naar de kilometers verderop gelegen gratis parkeerplaats, zit een zwerver. Goed aangekleed, dat wel, maar je moet er toch niet aan denken.
Als ik langsloop, valt hij ineens om. Van vermoeidheid? Van de kou? Niet zo gek met -10 graden. Toch schrik ik ervan. Wat moet ik doen? Ik voel me hier zelf al zo unheimisch, en heb geen idee van de instanties hier. En om hem nu mee naar mijn kamer te nemen. Brrr. Dus doe ik iets heel stoms: ik gooi een paar duppies in zijn stenen potje. De munten vallen met een veel te hard gerinkel op elkaar, het geluid wordt weerkaatst door de tunnel. Nu voel ik me nog meer alleen. Hij ook?

Geplaatst op maandag 28 februari 2005 om 21:24 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Ik loop naar m’n werk door de dwarrelsneeuw. M’n hoofd is nog bij het verhaal, dat ik net heb gelezen. Een vrouw vindt een kind en verzorgt het een tijdje. Ze ondergaat sterke emoties, moederemoties. Diep verborgen wensen komen aan de oppervlakte. Een fietser scheert langs. Ik stop net op tijd voor een taxi. Dit is niet de juiste stemming om het verkeer het hoofd te bieden, laat staan een baan. Ik stop en haal een paar keer diep adem. De sneeuw tintelt op m’n gezicht. Ik voel me verdrietig en verloren. Heb zin om alles achter te laten. Opnieuw te beginnen. Nu al, een jaar nadat ik opnieuw ben begonnen. Ik voel, dat de schrijfster van het boek een werkelijke eigen fantasie beschrijft. Net als ik heeft ze geen kinderen. Ze weet waar ze over schrijft. Ze heeft de vluchtweg beschreven, de mogelijkheid om toch een kind, een dochter te hebben. Ik wil in een kast wegkruipen en stilletjes huilen. Langzaam loop ik de trap op naar m’n werk. Bij het geluid van de deurbel draai ik rigoureus de knop om.



Geplaatst op vrijdag 25 februari 2005 om 11:25 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Uitlaatgassen, asfalt, industrieterreinen en flats. Nee, mooi kun je het Roergebied niet noemen. Toch heeft het uitstraling. De uitsraling van het begin, het begin van onze welvaartsmaatschappij (rond 1900). Mijnen, hoogovens, fabrieken. Gas, ijzererts, kolen en cokes. Smerige lucht, longen en lichaam. Arbeiders bevroren aan de achterkant terwijl ze aan de voorkant zowat in brand stonden, 60 meter boven de grond bij de kolentoevoer van de hoogovens. Gas werd via een pijp afgevoerd, maar er hing genoeg in de lucht. 40 was de gemiddelde leeftijd. Maar mensen hadden een huis, te eten en te drinken. Een toekomst: kinderen volgden hun vaders op. En wat verrees er niet in die tijd!

De vaak Poolse arbeiders hielden van de industrie. Hele generaties brachten hun leven door in Duisburg, naast Thyssen staal.


Een onderdeel van de hoogoven in Duisburg

Deze enorme fabrieken waren waarschijnlijk ook de toenmalige boeren een doorn in het oog. Tegenwoordig worden ze als monument gekoesterd en kun je met de Route van de Industriekultuur 52 monumenten bezichtigen.

Tip: kleed je aan als een 20e eeuwse hoogovenwerker en ga niet met je natte zondagse gypmen naar boven.

Geplaatst op maandag 21 februari 2005 om 20:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Volgende week is de collecte van Amnesty. Ik heb me dit jaar opgegeven als wijkhoofd, dus nu staat mijn kamer vol met éénentwintig collectebussen. Het is niet meer mogelijk om de TV te bereiken. Ik had bedacht dat ik op die manier wat leuke mensen in de wijk zou kunnen leren kennen. De collectanten komen de bussen bij mij ophalen en na de collecte ook weer afleveren. De bussen zijn verzegeld. Als ze afgeleverd worden ga ik samen met een derde tellen, heel erg officieel allemaal.
Dinsdag kwam de eerste collectante - een dame van middelbare leeftijd - haar bus ophalen. Ik had alles klaargelegd in de woonkeuken. Op de bank lag een zieke huisgenoot voor de TV te zappen. Eerst moest ze een handtekening voor ontvangst van de bus op de verzamellijst zetten. Ik kon niet meteen haar naam vinden op de lijst. De namen stonden niet alfabetisch maar op volgorde van opgave. Daarna vroeg ik of ze akkoord was met de straten, die ik voor haar had uitgezocht. De straten moest ik op het legitimatiebewijs schrijven.
Ondertussen wees ik haar erop dat ze beter niet na acht uur 's avonds kon collecteren. 'O, nee,' zei ze, 'Ik collecteer alleen als het licht is. Ik heb het niet zo op licht getinte mensen.'

Ik voelde de ogen van mijn huisgenote priemen.


'Dit is de eerste keer, dat ik dit doe,' zei ik om de stilte te breken. 'O, dus dan duurt het voor mij allemaal langer,'bitste de dame. Toen ze de deur uit was vroegen mijn huisgenote en ik ons af waarom zij in vredesnaam ging collecteren voor Amnesty.

Geplaatst op vrijdag 18 februari 2005 om 15:13 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Bescheiden gegiechel, zachte vreemde klanken. Dat is alles wat ik van mijn buurvrouwen Kim Jong en Kim Il meekrijg. Buurman Jong Kim hoor ik helemaal niet. Als ik de eerste dag vraag naar de wasmachine, kijken Kim en Kim elkaar vragend aan en gaan gauw naar binnen.

Toch weten ze het best, ontdek ik maandagavond als ik met bergen wintersportwas naar de kelder afreis. Want hun was zit erin. Gelukkig zijn de machines al bijna klaar en hoef ik hun was er alleen maar uit te halen. Snel prop ik mijn was erin, zet de machine aan en ren terug naar mijn al bijna aangebrande eten, twee verdiepingen hoger.
Even later kom ik kijken of het al klaar is en jawel, de dames zijn ook gearriveerd.
Als mensen niet met mij praten willen, is dat ok, maar ze mogen niet gaan fluiten. Ik vraag waar ze vandaan komen. Korea. 'South-Korea?' Nee, Korea.
OK, Korea is Korea, Noord-Korea is Noord-Korea, begrijp ik even later.
Of ze bang zijn voor de bom? 'Ja', zeggen ze met rode wangen en een grote glimlach, 'een beetje'.
Even later loopt het gesprek al vlotter en kom ik erachter dat ze in Korea ook vier jaargetijden hebben, bladeren die van de bomen vallen en hete zomers (30 graden). En kom ik erachter wat ze niet hebben:'Blote vrouwen op televisie, die 's nachts gaan dansen', giechelt Kim. 'Maar we hebben wel internet hoor', stelt andere Kim gerust. 'Toch kijk ik liever naar de televisie', zegt Kim 1, en gaat gauw terug naar boven.
Nu begrijp ik waar het zachte gegiechel 's nachts vandaan komt. Geen geheime minnaars, maar minnaressen. Op de televisie.

Geplaatst op woensdag 16 februari 2005 om 16:56 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Dag Valentijsboycotters,

Of moet ik juist zeggen: Valentijnsminners? Want tegenwoordig is internet natuurlijk het medium voor de liefde. Zeker op afstand kan het handig zijn. Want tegenwoordig kun je ook al digitaal telefoneren. Voor heel goedkoop. Maar dan moet je wel internet hebben, en dat is nu juist het probleem. Mijn huismeester Welgemoed oftewel Wohlgemut is al een paar dagen in de weer geweest om een bruikbare telefoonlijn aan te leggen, nu nog een aanbieder. En dat is moeilijk zoeker zonder internet! Heeft iemand toevallig nog een Duitse provider?

Geplaatst op maandag 14 februari 2005 om 18:09 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

De zaterdag ziet er anders uit. Tot half één is hij ongewijzigd. Uitslapen, ontbijt op bed, krantje lezen, koffie drinken. Om half één laad ik de doos met oude troep, verzameld gedurende de week, op mijn fiets. Weer of geen weer, op naar de weggeefwinkel. Die heb ik onlangs ontdekt, toen ik op zoek was naar een telefoon. Boven de deur staat: er is genoeg voor iedereen maar niet voor ieders hebzucht. Daarom mag je per persoon drie dingen uitkiezen. Kost niks. Binnen is een (computer)onderdelenhoek, een rek en een grote doos met kleding, een aantal schoenenplanken, een plank met radicale informatie en een audio-, video- en boeken gedeelte. Voorin staan nog wat grote stukken (banken, matrassen, dat soort spul). Eén uur precies stormen de verzamelaars binnen. Daarna volgen de mensen uit de wijk, het is een multicultureel gebeuren met een gemeenschappelijke taal: doet dit het nog? Zie je hier een vlek? De meeste klanten brengen en halen. Iemand kwam binnen met een aantal spullen in een fietstas. Een man vroeg meteen of de fietstas er ook bij hoorde. Ik ben er wel geslaagd. Ik vond er sinds die eerste keer een telefoon, heel wat mooie boeken, een yogavideo en een ondermatje voor m’n bed, sollicitatieschoenen, twee witte bloezen geschikt voor de catering.

Weggeven en ruilen is helemaal terug. Op internet wordt alles wat je nodig hebt aangeboden. Meestal goedkoop of gratis af te halen. Cd-tjes liggen nog niet in de winkel of je kunt ze al downloaden. Zolang er genoeg is wil iedereen delen. Voor boeken is er zelfs een speciale bookcrossing-site. Iets nieuws maken wordt op die manier niet winstgevend. Maar voor ons sloebers is het een leuke manier van overleven.

Geplaatst op vrijdag 11 februari 2005 om 15:34 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik zweef over de weg, spring een vreugdesprongetje op elke hoek en maak een dansje om iedere vuilniston. Ik groet iedereen en iedereen lacht terug.
Waar het gevoel -waar geen coke tegenop kan- vandaan komt, weet ik niet precies. Maar ik heb wel een vermoeden. Hierbij het recept:

Ga in een omgeving zitten waar je niemand kent. Breng de avond wandelend door de stad door, en ga vervolgens om tien uur naar bed. Zet om acht uur de wekker en na een paar dagen... tadaa, de enorme overdosis slaap doet je vliegen!

Of is er iets anders aand de hand? ;-)


PS: Het is best moeilijk om zonder de zweep van Erik in de baas zijn tijd wepsjes te tikken, maar aan het internet@home wordt gewerkt.

Geplaatst op dinsdag 8 februari 2005 om 13:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Helden vliegen over het ijs. Ze zijn de snelste en ze komen uit Nederland. Daarom zijn ze ook een beetje van ons. Ze slaan tegen een bal en scoren setpoints als de ander niet terug slaat. Of (mijn favoriete spelletje) ze schoppen de bal – en als dat niet kan – de man in het doel. We zijn een beetje held met onze helden. Trots en vreugde tijdens Studio Sport. Ik ben verslaafd sporter, tv-kijkenderwijs dan. Je krijgt me niet in beweging, yoga misschien, als ik me schuldig voel, dat ik mijn flash-norm niet gehaald heb. Mijn nichtje had ontdekt, hoe ze de post uit de postbus kon halen. Daarna stopte ze het in de brievenbus (een speelgoed kist). Het duurde een halve week voordat mijn zus en zwager erachterkwamen. Mijn zwager miste de Voetbal International. Zo'n verslaving heb ik ook dus.
(scheidsrechter hoyzer, zo jong en aan de verleiding bezweken..)
Maar nu ben ik het kwijt, de passie die zo kort duurt en zo heerlijk afleidt van de dagelijkse sleur. Want het is niet echt. Ik was weer naief. Ik dacht dat hard trainen en goede voeding tot uitmuntende prestaties leidde. Ik dacht, dat jonge gedreven sporters alles opgaven en dan nog meer en hun familie helemaal meeleefde en het beste voor hun getalenteerde kind wilde en dan kwam die ultieme prestatie, waarvan ik mocht meegenieten. Ik dacht dat het lot ook wat invloed had, maar ik had het mis. Doping, de arts die je iets laat drinken en het bod van criminelen bepalen de score. Zondag, kwart voor elf, ga ik een boek lezen.

Geplaatst op vrijdag 4 februari 2005 om 13:13 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ich habe wieder einen guten ersten Eindruck gemacht hier. Na de schrik van de eerste dag ging ik op zoek naar een huis. Na enkele afwijzingen had ik er ineens twee. Bij de universiteit en bij een particulier. De eerste leek me gezelliger, maar was nog niet helemaal gereed. Er moesten nog tegels gezet, dus kon ik er pas deze week in. Maar drie dagen bij een overigens zeer aardige Duitse op de bank vond ik wel genoeg.
Dus vroeg ik of ik er niet vast een nachtje kon slapen, op een matje op de grond. Dat mocht, vanaf zondagavond. Maar ik kon niet op zondag de sleutel halen, dus dat mocht dan wel op donderdag. Of ik er dan niet zonder spullen donderdag vast in kon. Ja, dat mocht, kreeg ik per mail te horen.
Had ik nog een probleempje: mijn bezoek zou ook donderdag al komen. Dus per telefoon op de redactie: 'Kann mein Freund Donnerstag auch schon bei mir schlafen?' 'Haha, kein Problem.'
Ook gelach op de redactie: 'Du brauchst nicht so offen zu sein.' Huh? 'Wir brauchen nicht zu wissen was du mit deinem Freund tust.'
Bloos..
Even later breng ik de geleende sleutel van het redactielokaal terug bij een collega. Denk ik. Maar nee, ik krijg hem meteen weer terug overhandigd. 'Dies ist nicht meinem Schlüßel.' Ik, met een rood hoofd, 'Oh, dan was het de mijne'. Tjonge, nu al? vraag hij. Ben maar even op de wc gaan zitten..

Geplaatst op woensdag 2 februari 2005 om 11:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.