- weps nanzz-

woordloos ondergaan we het landschap
waarvan we voortdurend afscheid nemen
zonder te zien voor herinnering

waar we waren is het nog licht
voor ons zijn de bomen donker
tegen het helle afscheid van de zon
dit land is onze bestemming
hier zijn we nu thuis
daar ergens in de donkere verte


Geplaatst op zaterdag 29 januari 2005 om 13:49 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Neem mij! kies mij! neem mij! kies mij! neem mij! kies mij! neem mij! kies mij! neem mij! Ik ben de beste!


Enigszins geschikt bedrijf met
Maakt niet uit wat voor werk
Dichtbij: postcodegebied 3000-3500

Betreft : vacature 12/0254/99.01.11.05/2005azv.b


Amersfoort, datum voor sluitingstijd vacature

Geachte heer, mevrouw,

U zoekt mij. Ik kan namelijk alles! Dat heb ik dan ook al driedubbeldik bewezen in mijn indrukwekkend succesvolle loopbaan tot nog toe. En ik zie d’r kek uit, het oog wil ook wat.

Ik wil echt supergraag dat fantastisch leuke werk doen wat u aanbiedt in de advertentie in het lokale krantje met vacaturenummer 12/0254/99.01.11.05/2005azv.b van één dag geleden. En ik ben de beste! Ik raak opgewonden bij de gedacht alleen al om bij u aan de slag te gaan. Gisteren kan ik al beginnen en ik doe alles wat u zegt. Zonder uitzonderingen. U hoeft me niet veel te betalen hoor. Nodig me nou maar uit, ik laat voordat u met uw ogen kunt knipperen al uw problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon en u de mijne ook een beetje, alstublieft. U bent toch niet als al die anderen? U ziet toch meteen mijn kwaliteiten! Neem mij! Kies mij!

Ik ben bijzonder, dat zei mijn moeder al. Ik werk harder als u me nu en dan een complimentje geeft, wow, zo hard als ik dan werk. En ik wil ook best wat anders aantrekken als u dat mooier vindt. Ik ben niet drammerig, en ook niet eigenwijs!

Liefs en in vertrouwen,

Neem mij! kies mij! neem mij! kies mij! neem mij! kies mij! neem mij! kies mij! neem mij! Ik ben de beste!


Werkzoekende

Deze brief is geautoriseerd aangemaakt, daarom treft u geen handtekening aan.
O ja, in de bijlage mijn curriculum vitae.


Geplaatst op vrijdag 28 januari 2005 om 14:22 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Na het hoofdstuk 'Overleven in een vijfsterrenhotel' ben ik nu aanbeland bij het hoofdstuk 'Overleven in een nulsterrenredaktie'. Afgelopen week was onnoemlijk zwaar. Wij Nederlandse en Duitse journalisten werden eerst een week opgesloten in een kasteel om de taal te leren en daarna ondergedompeld in de lobbywereld van Den Haag. Met een dagprogramma bestaand uit vier dagdelen, in een vreemde taal, met vreemde mensen en dan 's avonds eindigen met een verplicht vijfgangendiner en een bobo naast je met wie je moet praten. Laat dat bij mij op de laatste avond nu net de wethouder van het Westland zijn, die het middagprogramma had georganiseerd waar ik niet bij was (spijbelzin). De rest van de deelnemers gaf me achteraf groot gelijk, want was doodgegaan van alle informatie.

In Bochum is het een omgekeerde wereld. Als dakloze in een nulsterrenredaktie. Met een stoel zonder leuning, een wc zonder wc-papier, een voorraadkast zonder bloknotes. Dat kopen ze hier allemaal zelf.. Wel aardige mensen, maar tussen de rokers een hernia oplopen lijkt me geen prettig vooruitzicht.. Was soll ich tun?


Geplaatst op maandag 24 januari 2005 om 18:43 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

vertreden

af en aan komen ze
op de voorste rang
waar ze lekkere hapjes
en schouderklopjes krijgen
en ze moeten en ze lachen
en ze slapen met ambities
in het huis van de
politiek

wijsheid kan je vinden
tussen ratio en inzicht
naast luisteren en wachten
de beslissing voorbij
ideeën en gedachten
door regelen verwoord
handelen en wandelen
van nu naar gisteren
onder de weersvoorspelling
van de dagelijkse praktijk

actie is reactie
de vertraagde intercity
moet wachten achter de stoptrein
en de werkelijkheid draait door
rad van gebruiken
over onbegaanbaar spoor
toeschouwers en tegenstanders
pionnetjes met initiatiefjes
laten op het balkon
geen middel onbenut
komma’s en punten
wel of niet op de agenda
om door een ringetje te halen
vanbuiten en vanbinnen
behoorlijk opgetut




Geplaatst op vrijdag 21 januari 2005 om 13:36 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Het is zoldertjestijd deze maand.
Het eerste zoldertje was mijn eigen. Twee jaar na het uit elkaar gaan, kwam mijn ex zijn spullen ophalen. Van de zolder, waar ik het had neergezet. Twee jaar nadien raakten we eindelijk met elkaar in gesprek. Over wat er eigenlijk gebeurd was, met tussendoor de situatie van nu (de man en vrouw in onze huidige levens). Een rare situatie, vooral nadat ik het al een tijdje had afgesloten.
Natuurlijk moest ik hem nog even treiteren, en het licht van de zolder uitdoen en het trapje weghalen, terwijl hij net naar beneden wilde. Natuurlijk moest hij nog even van zich laten horen, door vanaf de zolder met een lange stok de was van mijn wasrekje te duwen. Ach, we waren weer net 23, weer net zoals toen we gingen samenwonen.

Maar dat zijn we niet meer. We zijn 27 en ieder al en tijd onze eigen weg ingeslagen. Hij bij zijn vriendin, ik momenteel op een zolderkamertje in een Limburgs kasteel. Waar ik vol smart wacht tot mijn prins op het witte paard me komt halen. Want ik wordt compleet gehersenspoeld, droom zelfs al in het Duits..

Geplaatst op maandag 17 januari 2005 om 18:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Harry, onze collega van de fotoredactie is overleden aan de gevolgen van kanker. We werden uitgenodigd om naar de crematie te komen. Stil, en met een tekort aan slaap liep ik gisteren samen met mijn collega's de hal binnen van het eindstation van het leven. En onwennig stonden we daar. In gedachten zag ik Harry voor me. Een glimlach om zijn mond. De hoofdredactie was er en ook directeur Lensink. Ik heb een hekel aan crematies. Zo koud en onpersoonlijk als het is. Toen we op onze stoelen zaten, en naar de kist van Harry keken, speelde een nummer van Queen. Op de kist stond naast een krans met bloemen een ingelijste foto van Harry op een motor. Terluiks keek ik naar zijn vrouw en zijn dochter. Mager en vol verdriet. Harry's moeder keek schijnbaar onbewogen voor zich uit. En de toespraken begonnen. De man in het grijze pak stak van wal met het spreekwoord "spreken is zilver en zwijgen is goud." Waar dat nou op sloeg heb ik verder niet begrepen. De man sprak met horten en stoten. Dat wel. Het leek mij iemand van Humanitas of zoiets. Maar hij vertelde over Harry. Dingen die ik niet wist. Wat ken je iemand nou. Ik mocht Harry. Een vriendelijke vakman en dat droeg ie ook uit. Je had wat aan hem. Maar al die kleine privedingetjes kom ik dus pas te weten als Harry al bij de hemelpoort staat. Queen zong diverse keren op die crematie en de hoofdredacteur sprak eenvoudig maar eerlijke woorden. Ook hij kende Harry niet zo goed zei hij. De chef van de fotoredactie sprak. Hij miste hem vanwege zijn vakmanschap en betrokkenheid. Harry is een Groninger. Weinig woorden en geen flauwekul.
Maar toen kwam Ulce spreken. Een collega en vriend. Direct vanuit het hart kwamen de woorden. Over alles wat ze samen hebben meegemaakt. Over de moeilijkheden die ze ondervonden tijdens de fusie. De macht en de onmacht. Het vele lachen samen met andere collega's. En via zijn woorden ging Harry weer voor mij leven. Ulce draaide zich om naar de kist en zei dat hij Harry enorm zou missen. De drie musketiers. Het zal nooit meer zo zijn bij de krant zoals het was.

Geplaatst op zaterdag 15 januari 2005 om 21:31 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

De beroemde schrijver staat aan boord. Hij is kleiner, dan ik had verwacht, zijn haar rossiger, anders, dan op de foto op de achterflap. De schrijver reikt de bezoekers galant de hand. Dan poseert hij bereidwillig voor de polaroid-foto. Het weer is mooi voor januari, met een zonnetje en een peuk is het aangenaam toeven op het water.
Onder de majestueuze boeg van museum Nemo keert de schipper. De presentatie van het boek De nieuwe man was in het scheepvaartmuseum, 100.000 verkochte exemplaren geleden. De genodigden nemen plaats in de kajuit als het interview begint. De stem van de schrijver trilt door de microfoon. Maar de vragen zijn aardig en hij komt op dreef. In het boek heeft hij korte, daadkrachtige woorden gekozen. Ze passen bij een scheepswerf, waar werkmannen met geweld klinknagels in het metaal slaan. Hij schrijft niet autobiografisch, zegt hij. Zijn leven is er te saai voor. Hij debuteerde toen hij zesentwintig was. Sindsdien schrijft hij, daar kan je geen boek van maken. Zijn inspiratie haalt hij uit iets wat hij leest of ziet of een raar woord wat hij tegenkomt. Beenzwacht bijvoorbeeld. Dit werd gebruikt om uit riet bijna witte suiker te maken. Maar de klant wilde geheel witte suiker. Dit werd gewonnen uit suikerbieten, pure witte suiker. Die uitvinding, dat fascineert hem dan. Een ander geval is de windhandel in 1721. Er werden aandelen verkocht in imaginaire ondernemingen. Men handelde daar lustig in.
Voor het verhaal van De nieuwe man was de aanleiding een familieanekdote. De vader van de schrijver kreeg kennis aan een schone bakkersdochter. Haar vader bood hem de bakkerij als bruidschat voor zijn dochter. De schrijver leefde zich in in de situatie van de dochter. Hij zocht een afgelegen, geisoleerde plek waar een bedrijf trachtte te overleven tegen de geest van de tijd. Hij vond een sleepbotenbouwer aan het Damsterdiep in Wirdum. De naam Apol veranderde hij in Bepol. Hij las heemkundige boeken en wat interviews met de laatste zeilende binnenschippers uit de streek. Het hele boek is in Amsterdam geschreven, hij heeft Wirdum nooit gezien tijdens het schrijven van het verhaal. Als een boek wordt gepromoot, is het voor hem het enige moment, dat hij veel mensen ziet. Hij signeert in boekhandels en hij houdt lezingen. Dan heeft zijn wekker betekenis. Want hij heeft een afspraak! Hij moet ergens op tijd wezen! Er staan mensen op hem te wachten!
Soms zou hij wel eens iets aan zo’n fan, zo’n lezer willen vragen. Zoiets als: wat doet u voor de kost? Hoe gaat het met u? Maar dat wordt niet van hem verwacht.
De bewoners van het dopje Wirdum waren vereerd. Ze nodigden de schrijver uit voor een bezoek. Na uren rijden en veel zoeken vond hij het plaatsje. Grappig, dacht hij, de naam van het landhuis leek erg op eentje in het boek. Maar dit bleek een vondst van het ontvangstcomitee. Ook was een bankje geplaatst naar aanleiding van het boek. Hij werd rondgereden in een koetsje, er lag een sleepbootje klaar en de fanfare speelde op de brug. Het ontvangstcomitee had het boek wel vantevoren gelezen.



Geplaatst op vrijdag 14 januari 2005 om 15:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Als mens met eeuwig tijdgebrek, sla ik heel wat post over. Brieven van de garage met aanbiedingen die ik toch niet kan betalen, rekeningen die automatisch worden afgeschreven en brieven van de huisbaas die niet aan mij persoonlijk zijn gericht.

Een paar dagen voor vertrek naar mijn 'stage' in Duitsland word ik 's morgens wakker door een enorm lawaai van stalen buizen. Bouwvakkers zijn bij mij in de buurt wel vaker bezig, dus ik draai me nog een keer om.

Even later aan het ontbijt, zie ik een mannenhoofd voor het raam langsgaan, op kniehoogte. Ik heb haast, haal dus mijn schouders op en smeer hem met een boterham in de hand.

Een dag later wil ik de vuilnis op het balkon zetten: balkon weg!
Heb de brief van Patrimonium toch nog maar even uit de oud papier doos gevist.

Geplaatst op donderdag 13 januari 2005 om 21:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Het is haast een handelsmerk. 555 staat garant voor live-drama, voor emotie, voor een gelukzalig saamhorigheidsgevoel.
Iedereen doet mee, dat maakt de televisieactie wel duidelijk. Zalm, Katje, Kok, Paul de Leeuw, je zou er maar niet bij zitten. Ook op internet verschijnt er geen pagina zonder het girorekeningnummer en de welbekende foto van de getroffen vader.
In plaats van dat ik de hype op tijd zie aankomen en mijn energie besteed aan het immer vergeten Afrika, krijg ik dag twee na de ramp een ‘lumineus’ idee: als ik als journalist nou eens zorg dat die mensen niet ongeïdentificeerd het graf in hoeven zonder dat er eerst een foto van ze is gemaakt? Ik bel een aantal importeurs en jawel, Olympus is bereid vijftig camera’s te schenken. Maar ik moet het verder regelen.
Na een week praktisch full-time aan de telefoon te hebben gehangen, heb ik alle kastjes en muurtjes in Nederland wel ontdekt.
De conclusie luidt: leuk initiatief dat hulporganisaties samenwerken middels een telefoonlijn, alleen jammer dat het hen aan organisatietalent ontbreekt om alle aanbieders en vragers via een luchtbrug met elkaar te verbinden. Niemand weet hoe die camera’s daar te krijgen waar ze nodig zijn. Ook een agrariër met bewaarmelk en andere inzamelaars stranden op de sponsor-telefoonlijn van de KLM. “Nog 100 wachtenden voor u.”

Uiteindelijk gaat er een bevriende Indiase pater met 16 camera’s naar Schiphol. Mijn moeder’s 120 meegegeven euro’s verdwijnen in de zakken van Lufthansa, waarna hij met 3 (!) camera’s het vliegtuig in mag stappen. De rest ligt in Apeldoorn.

De nieuwe strategie is dus als volgt: punt 1: stort geen geld meer op 555 maar kies een kleinere hulporganisatie, het liefst in Afrika (bv www.youngafrica.org)
Punt 2: koop een Olympus van mij, zodat ik met het geld de rest alsnog naar Sri Lanka en Indonesië krijg, waar ze gebruikt zullen worden door hulpverleners en journalisten, die ik al wel heb gevonden en met smart wachten.
De winkelwaarde is 229 euro. Naar eigen inzicht geld te storten (vanaf 180) op 30.14.11.514





Geplaatst op maandag 10 januari 2005 om 23:30 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Na twee dagen bijt de zeep in mijn handen en in m’n vingers trekken kloven. Overal heb ik kleine sneetjes en m’n huid gaat schilferen onder m’n ring. Als ik ’s avonds m’n schoenen uittrek zwellen de aderen op m’n voeten en m’n kuiten als een deltalandschap. Het weekend heeft weer betekenis sinds ik in de cateringpool werk. Vanavond neem ik een warm antistressbad.

Op elke nieuwe locatie moet ik vragen waar alles staat en geduldig luisteren naar uitleg over de afwasmachine. De minst geliefde klusjes leer ik het snelst kennen. Iedere nieuwe collega vraagt waar ik woon en waar ik verder gewerkt heb. Het werk is zwaar, maar wel te doen. Het is veel moeilijker om m’n vriendelijke masker op te houden. Het leven lijkt saai en zinloos, als je vijf keer per week uitlegt, dat je net verhuisd bent. De collega’s zijn stuk voor stuk aardige mensen. Maar ja, zij werken daar voor vast en ik komt voor het eerst. Ik word als nieuwe vaak een beetje wantrouwig benaderd, vooral als ik iets te enthousiast of aardig overkom.Ik leer snel, ik stel me ineens heel afwachtend op.

De gebouwen waar ik terechtkom lijken allemaal hetzelfde. En het moet overal precies, zoals het daar altijd gaat. Want iedereen heeft het beste systeem. En ik luister geduldig, waarom ik bij de een nooit de spoelbakken mag stapelen en bij de ander juist wel ‘omdat het anders niet opschiet, begrijp je wel?’
Blijf je nog even theedrinken? Dat doe ik, want dan hoor ik de verhalen over waar ik niet moet gaan werken. Waar de manager op je nek zit, waar de werknemers alleen maar klagen, waar je altijd achter je geld aan moet.
Ik zal nog wel een tijdje in de catering pool werken. Het is tenslotte niet makkelijk om een leuke baan te vinden op het moment. Maar of ik het volhoudt zonder te klagen en zonder boos uit te vallen tegen de zoveelste die me lastig valt met een ander systeem of een al te nadrukkelijke hint, en of ik dan niet een knauw krijg in m’n zelfbeeld en hele saaie mopperige wepsjes ga schrijven…?!


Geplaatst op vrijdag 7 januari 2005 om 16:48 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Het schijnt dat bij de tsunami geen wilde dieren zijn gestorven. Zij voelden de ellende aankomen en vluchtten op tijd de bergen in.

De rook, die dit nest al door de kieren binnendringt, geeft me een kriebel in mijn keel. Ik moet maken dat ik weg kom: dit is mijn laatste log.

Voorlopig zal ik wat doelloos in de boze buitenwereld rondzoemen. Maar ik laat het weten als ik onverhoopt weer ergens neerstrijk.

Dank voor alle aandacht. Fijn 2005!

Geplaatst op dinsdag 4 januari 2005 om 23:08 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Beste mensen,

Ik ben op eigen initiatief het nest uitgevlogen en heb een nieuwe weps gecreëerd op www.erikriensema.nl. Ik ga daar vanaf deze week verder met het schrijven van een wekelijks verhaaltje, zoals jullie van mij gewend zijn. Wat er daarnaast gaat gebeuren weet ik nog niet, hou voorlopig zowel mijn nieuwe weps als deze weps regelmatig in de gaten. Wellicht blijven hier nog enkele wepsen rondvliegen, maar helemaal zeker is dat niet.

Geplaatst op maandag 3 januari 2005 om 22:15 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Op het marktplein wordt met carbid geschoten. Door alle rook en mist zie je het onderscheid niet tussen een hypermoderne gillende keukenmeid of een ouderwetse: je hoort slechts een hoog gepiep tussen de knallen door. Rare snuiters schuifelen langs, gekleed in monnikengewaad en met een ouderwets rijwiel aan de hand. De koplampen van een wagen schijnen geheimzinnig op de mist. Een vrouw loopt voor het vervoermiddel uit om de route aan te geven. De IJssel is een grote wolk.

Het lijken de middeleeuwen wel. Maar daar is Deventer dan ook de oudste stad van Nederland voor. Met steegjes, hofjes, kerken en kroegen. Met barbiers, bakkers, slagers en kunstenaars. Ook dames van lichte zeden kent het Deventer anno 2005. Al staan de dames nu even op straat, na de brand in het bordeel. Is het een middeleeuwse vloek geweest of modern vandalisme?


Geplaatst op om 13:18 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik had een grappig stukje willen schrijven.
Een stukje dat ook nog ergens over zou gaan.
Ik had een vet retecool stukje willen maken.
Een actueel stukje vooral.
Een spirituele bijdrage had ik willen schrijven.
Ik had beslist iets spannends in gedachten.
Maar ik lees net in een mail van de Weps-baas dat ik daarmee iets te vroeg ben.
Dus ja… Mijn laatste bijdrage voor Weps is regelrechte bagger.
Het is niet anders.
Ik zal met deze en gene in retraite gaan.
Bezinnen.
Dus wie weet kom ik terug.
Hier of daar.
En… sterker dan ooit.


Geplaatst op zondag 2 januari 2005 om 21:34 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Doef ... doef ... doef ...

Doffe dreunen denderen door het dorp. Opgeschoten pubers kijken opgewonden naar de sierlijke boog die de melkbusdeksels over de weilanden maken.
Moeders brengen snert. Met liefde bereid. Goede bodem voor een lange nacht en een liefdevol leven. Carbidschieten op oudjaardag. Sommige dingen veranderen nooit.

De Top 2000 is toe aan Troy van Sinéad O Connor. Zoals altijd grijpt dit nummer mij naar de keel.
Twee jaar geleden schreef ik er op de laatste dag van het jaar ook al over. Ik kan de website waar ik dat op schreef niet meer terugvinden. Sommige dingen vervagen.

Onze kat Duvel nestelt zich op de bank tegen mij aan, haar angst voor het geknal brengt haar dichter bij mij.
Ze is inmiddels zestien, maar gedraagt zich af en toe nog als een hyperactieve kitten. Evenals haar zusje Leffe. De eeuwige jeugd. Sommige dingen zijn bewonderenswaardig.

Ik geniet van de liefde om mij heen. Liefde. De vrouwelijke kracht. Zij kan angst overwinnen, zei Iteke Weeda vorige week.
Terwijl de radio tussen de prachtige muziek door vertelt dat inwoners van Beslan geld inzamelen voor Zuidoost-Azië, kijk ik onbevreesd naar buiten. Geen tsunami, geen extremisten, geen stervende kinderen. Wel gelukkige pubers die snert naar binnen slurpen. Het geknal houdt even op.

Ik schrijf dit in 2004. Als je dit leest is het al 2005. Een jaar waarin liefde ook jouw angsten kan overwinnen, als je haar dat toestaat.
Ik hoop dat het nieuwe jaar jou leuke dingen zal brengen. Van die dingen die je niet verwacht of waar je eigenlijk al niet meer op rekent. Dat zijn de mooiste dingen.


Geplaatst op zaterdag 1 januari 2005 om 01:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.