- weps nanzz-


Net als iedereen haten pubers volwassenen. Ze zijn erachter gekomen, dat je voor al die adviezen van volwassenen die denken dat ze god zelf zijn en overal verstand van hebben niks koopt . Als die raad iets zou betekenen, je kon helpen om in chaos en doodsangst een bestaan op te bouwen, dan zouden ze niet zijn, die ze zijn. Met hun hangbuiken en complexen. Met hun wapens van stemverheffing en billenklap. Ze vormden lang een bedreiging, gehoorzamen was overleven. Vieze troep eten tegen de honger. Huiswerk maken omdat de kwaad-verdrietige ogen van je moeder je daartoe dwongen. Iets te vaak geprobeerd, ma. Argumentering graag?!
Volwassenen gaan al snel dood, maar pubers hebben het eeuwige leven. Alles voor niets, zo was het, zo is het. Toekomst is nu. Ze kijken naar ma en pa: net genoeg geld om één huis te onderhouden, één keer per jaar op vakantie te gaan. Één keer per week sex met elkaar, wrrwah, je moet niet denken aan sex en je ouders in één zin. Één vent. Één wijf. Één huis. In de pas lopen en op tijd doodgaan voor de verzekering.
Dus: voornemens voor 2005:
- veel sex, veel nieuwe standjes
- met veel kerels en wijven
- veel drank en veel inspiratie
- veel katers en kotsen
- veel geld uitgeven van anderen
- onvervaard genieten
- verre reizen maken
- uren lezen
- nergens nooit meer over piekeren
- of me schuldig over voelen




Geplaatst op vrijdag 31 december 2004 om 12:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-


Gevonden op Indymedia Zuid Afrika: prepaidmeters protest. Een protest tegen te dure prepaid cards voor mobieltjes? Een protest tegen gasmeters? Nee dus, een protest tegen prepaidmeters op de waterleiding. In Soweto krijg je alleen water uit de kraan als je van te voren betaalt. Anders wordt je zonder pardon afgesloten door de computer. De burgemeester kwam niet opdagen om een memorandum met tien geboden aan te nemen van de demonstranten. Hij kon dus ook niet de vraag beantwoorden waarom deze zo succesvolle meters niet werden geinstalleerd in de witte wijken.


Geplaatst op donderdag 30 december 2004 om 15:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Maandagochtend, derde kerstdag: een ritje van het warme bedje bij mijn ouders naar de laatste werkweek in Groningen. Auto staat er ontmoedigend wit bij. Prachtige ijsbloemen zeggen: laat ons zitten, ga maar weer terug.
Ik haal dapper een ketel lauw water en giet het over de ramen en de deur. Die gaat na enig rukken en trekken open. Sleutel erin: Hien.. hien.. hien.. hieien! stilte. Nog eens: hien hien... broem! Yes! Hij start. Waar mijn bijna afgeschreven wagentje al niet goed voor is.
Ik druk op het knopje van de kofferbak, klik.. stilte. Ok, die is dus ook goed vastgevroren. Onderweg kan ik tussen de inmiddels door het water wat dikker geworden ijsbloemen net zien hoe tegenliggers mij ontwijken. Op de snelweg kijk ik nogmaals achterom en..zie niks. Het is donker. Huh? Het was toch al licht? En sneeuwwit?

Is de kofferbak alsnog ontdooid..

Geplaatst op dinsdag 28 december 2004 om 11:09 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Lachend kwam ze het café binnen.
Ze voegde zich bij het groepje dat er al een tijdje zat en al aan de tweede of derde Leffe toe was.
Ze zat recht tegenover mij maar kon haar niet goed horen. Maar af en toe wees ze in mijn richting, wat er doorgaans op duidt dat mensen in mij een dankbaar gespreksonderwerp hebben gevonden.
Ik schonk er geen aandacht aan en ging verder met het aimabele gesprek met mijn buurvrouw links en buurman rechts.
Bovendien was de Leffe erg lekker.
Toen ik aanstalten maakte om weg te gaan riep ze mijn naam.
"Gert, ik moet je nog even wat vertellen. Ik heb de NRC gehaald."
Ze doelde op een rubriekje in het NRC Handelsblad, waarin lezers hun eigen column kwijt kunnen. Mijn schrijfsels halen doorgaans Dagblad van het Noorden of een weblog.
Ik feliciteerde haar met haar succes maar dat was voor haar geen reden om er met volle teugen van te genieten.
"Dat is jou nog nooit gelukt hè," klonk het smalend.
"Moet ik daar rouwig om zijn?" vroeg ik haar. Ik vind het NRC een beetje elitaire krant. "Er staat maar één goede rubriek in", overdreef ik, "Fokke & Sukke."
En, bedacht ik: "Misschien heeft het NRC nog minder lezers dan Dagblad van het Noorden."
"Maar ik wed dat de lezers van het NRC een hoger IQ hebben", reageerde ze onmiddellijk.
Daar had ik niet van terug.
Sterker nog: ik was met stomheid geslagen. Een hoger IQ. Lekker belangrijk. Nooit eerder bewees een lezer van het NRC in één zin zo helder waarom hij eigenlijk die krant leest. En ik niet.

Geplaatst op zondag 26 december 2004 om 11:01 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Holland goes America. Na fastfood, fitness en extremismeparanoia, hebben we nu ook de popie-jopie-cultuur overgenomen. We mogen weer populair worden. En het maakt niet uit hoe.

Iedereen krijgt de kans om bovenaan een popie-jopie-lijstje te komen. Een schrijfster die een iets te loslippige wethouder te kijk zet, die iets te loslippige wethouder zelf, een stout kamerlidje dat om aandacht schreeuwt: je hoeft er niet veel voor te doen om in de Volkskrant-lijst van Honderd Grootste Nederlanders Van 2004 te komen.

En zo zijn er momenteel duizend-en-één popie-jopie-lijstjes en contests. Of sms-met-ons-mee-teevee. De grootste mafkezen, zoals onze vriend Tokkie op de foto hiernaast, krijgen het voor elkaar om zich door een uitzinnig publiek te laten toejuichen...

... dus, ik ook maar eens een popie-jopie-lijstje gemaakt. Een muzikaal lijstje, welteverstaan. Maar dan geen top 100 van 2004, nee, ik heb de lijst Mijn CD's Aller Tijden gemaakt. Taraa!

Jaja: ik heb mijn cd-collectie eindelijk eens gecatalogiseerd. Om vervolgens wat rond te surfen op internet, op zoek naar platen die eigenlijk niet in mijn collectie mogen ontbreken. Beide acties leverden een lijstje op van ongeveer 200 haves en 130 wannahaves.

Bij de haves zit de onbetwiste nummer 1:



Klik er op en je gaat naar mijn lijstje toe. Snuffel gerust eens rond. Wat heb jij dat ik nog niet heb, vice versa? Wellicht kunnen we eens wat cd's uitwisselen. Kan nog gezellig zijn ook. Zijn we samen popie en jopie. Sappig vet! (hèhèh, hoe doe ik het?).



Geplaatst op zaterdag 25 december 2004 om 16:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-



Kritische ogen bekijken haar gezicht. De groeven naast haar dunne lippen snijden dieper. De poriën op haar neusbrug zijn wijd als de vuilbruine sproeten. Haar huid heeft de kleur van drank en late nachten.
Ze bekijken nauwkeurig de borsten, de ene zwaar hangend, met een te grote tepel als een vage vlek, de ander een bijtklaar sterappeltje. Het buikje toont een jaar ronder, bobbeliger, de navel meer verscholen. De heupen klappen uit, trillen van zwaarte, de knieën te smal om te dragen, de kuiten te breed voor laarzen onder een korte rok.

De kritische ogen bekijken haar ogen. De iris heeft een donkerder schaduw gekregen, de kleur van de hoop is verdwenen. Ik mis je niet minder, denkt ze. Ik hou nog steeds hetzelfde van je. Niets heeft zin. Niets is meer belangrijk. Ik ben alleen maar moe. Futloos. Initiatiefloos. Ik hou een masker voor van drank en foute grappen. Een jaar nu. Het is weer kerst. Het lijken twaalf dagen.

Ze stift haar lippen om de aandacht af te leiden. Ze zet een modieuze bril voor haar gezicht. Foundation verhult. Ze trekt de zorgvuldig uitgezochte kleding aan. Ze moet zich haasten nu. Vrienden hebben een diner bereid. Ze hebben niets gevraagd, niets gezegd; een uitnodiging zonder franje. Ze hebben een boom versierd. Er liggen kleine geschenken onder. En op tafel is voor één persoon extra een glas gevuld.


Geplaatst op donderdag 23 december 2004 om 23:46 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Deze week geen schrijven van mijn hand, maar een hoopvol bericht voor alle (toekomstig) werkloze wepsen en hun lezers, vers van de site van de regering:

20 dec 2004
RWI: AARZELEND HERSTEL VAN DE ARBEIDSMARKT

Volgens de Raad voor Werk en Inkomen (RWI) vertoont de arbeidsmarkt in het najaar van 2004 een licht herstel. Als de werkgelegenheid toeneemt, dreigt vooral een tekort te ontstaan aan hoger opgeleiden.

De RWI pleit daarom voor een verhoging van het opleidingsniveau van de beroepsbevolking. Ook moeten er betere mogelijkheden komen om arbeid en zorg te combineren. Dit kan deeltijders motiveren om meer te gaan werken. Als mensen niet meer en langer gaan werken, kan het fragiele herstel van de economie weer stagneren.

Dat blijkt uit het eerste kwartaalbericht Arbeidsmarkt van de RWI.

Het kwartaalbericht geeft een wisselend beeld van de arbeidsmarkt:

• De werkgelegenheid vertoont in het najaar van 2004 een aarzelend herstel. De werkloze beroepsbevolking is voor het eerst sinds begin 2003 afgenomen.
• De kans op een baan vanuit de WW neemt weer toe.
• Het aantal bijstandsgerechtigden stabiliseert.
• Werkgevers zijn positief over de toekomstige ontwikkeling van werkgelegenheid.
• In 2006 kan de werkgelegenheid flink aantrekken. In dat jaar gaat een deel van de babyboomgeneratie met vut of prepensioen, waardoor in enkele sectoren al snel een tekort aan arbeidskrachten kan ontstaan.

Hoger opgeleiden

Uit de analyse van de RWI blijkt dat een deel van de hoger opgeleiden niet werkt, vanwege een vervolgopleiding, gezondheid of omdat zij voor het gezin willen zorgen. De raad wijst erop dat vooral het mobiliseren van de ongeveer 200.000 hoogopgeleiden die nog niet werken, de arbeidsdeelname kan vergroten.

RWI

De Raad voor Werk en Inkomen is het overlegorgaan van werkgevers, werknemers en gemeenten, dat voorstellen doet aan het ministerie van SZW op het gebied van werk en inkomen. Het doel van de voorstellen is de arbeidsmarkt beter te laten functioneren.

Bron:Persbericht RWI
Zie ook:20 apr 2004RWI: zorgen over arbeidsmarkt

p.s. Beste journalisten: ik weet niet of dit copy-paste werk zomaar mag, maar ik hoop dat jullie me waarschuwen als ik hiermee erecodes breek en boetes riskeer...


Geplaatst op dinsdag 21 december 2004 om 19:53 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Loslaten en opnieuw beginnen, een rare combinatie. De vrijheid lonkt met al zijn gezichten: vriendelijk, boos, geruststellend, bang, maar ook uitdagend, flirtend en af en toe zelfs kussend. Het loslaten is minder concreet. Het heeft geen gezicht, het is meer een gevoel in mijn buik. Een wee gevoel, dat op de krant geen plek vindt. Terwijl iedereen zich opmaakt voor een kerstvakantie, moet ik eigenlijk mijn bureau voorgoed opruimen. Mensen besteden niet erg veel aandacht aan me, of vragen hetzelfde: Wanneer is je laatste dag? En kijken wat meewarig. Brrr, daar krijg ik echt kippevel van. Gelukkig voel ik me niet zielig, met alle plannen en mogelijkheden in het nieuwe jaar. Maar als collega-wepper L. afscheid komt nemen (hij neemt zijn vakantiedagen wel op) komt het hard aan: is het al zover? Hij maakt zich na 25 afgewezen brieven op voor de ww..
Ondertussen bereiden mijn directe collega's een 'grote verrassing' voor: een krantje, om te geven na mijn afscheidsfeestje in het Grafisch Museum donderdag. Helaas heeft de maker het al verklapt, maar toch lief. Ik zal voor de rest mijn best doen zo verrast mogelijk te kijken. En dan? Dan is er een Nieuw Leven. Nu maar hopen dat het nog beter bevalt dan de afgelopen twee jaar in het heerlijke veld van de regiojournalistiek.


Geplaatst op maandag 20 december 2004 om 22:41 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Op het ene feestje zit ik alleen maar spa rood te drinken en ben ik per definitie saai, op het andere feestje verschijn ik al helemaal niet omdat het toch alleen over de krant gaat en dat alleen leuk is als je dronken bent en dat alleen leuk is als er na het middernachtelijk uur nog een trein uit Assen naar Meppel vertrekt. Maar die doet dat niet, want hoe moet het dodelijk saaie Assen anders haar bezoekers vast houden?
Het kan haast niet anders of er zijn lui die denken dat ik nog lang niet over mijn dip heen ben. Ik zou daar tegenover willen zetten dat ik erg geniet van mijn nieuwe leven. In het fijnste huis dat ik ooit bewoonde, met de liefste vriendin die je je maar kunt voorstellen. Ik kan genieten van de enorme rust die ik soms om me heen heb en ook al hou ik vol dat dit aan Seroxat ligt, zij zegt dat dat onzin is en dat geloof ik eigenlijk veel liever.
Trouwens, feestjes op beperkte schaal en met een selectief gezelschap kan ik best leuk vinden, te beginnen natuurlijk met mijn eigen inwijdingsfeest ergens in februari. Al zullen de traditionele kerstbitterballen komende donderdag met mijn basketbalteam, na afloop van de training, ook best smaken.
Ik heb ook dit jaar geen tijd en zin gehad om kerstkaarten te versturen, maar geloof me – als jouw kerstdagen en jaarwisseling net zo gezellig worden als de mijne en het nieuwe jaar er eentje wordt vol geluk en zo, dan zijn mijn wensen overgekomen.

Geplaatst op zondag 19 december 2004 om 22:57 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Maandagochtend bij de tandarts. Ik ben een van de eerste patiënten. Halfjaarlijkse controle. Even checken en wat aanslag wegpolijsten. Dat laatste gaat normaal gesproken goed. Als de tandarts zich goed concentreert, weet hij bij deze routineklus je tandvlees te sparen. Normaal gesproken, dus.

Dan vraagt die schat van een assistente hoe het weekend van de tandarts was. Nou, dat was niet zo plezierig verlopen, laat hij tijdens het polijsten zuinigjes weten. Uit eten geweest met zijn ex.

Ik wil me graag verbijten, maar dat lukt me niet. De assistente krijgt een rood hoofd, de tandarts ook en ik idem dito.

,,Maar als u na drie jaar nog steeds met haar uit eten gaat, dan zit het toch wel goed?'', probeert de immer vriendelijk lachende assistente de sfeer en mijn tandvlees te redden. ,,Ja dat lijkt misschien zo, maar vaker dan eens per jaar spreken we elkaar niet. En tijdens die etentjes weet ik me altijd wel goed te beheersen. De frustraties komen pas later weer naar boven.''

Het wordt ijzig stil. De tandartsassistente weet het ook even niet meer. Ik houd me eveneens stil. Normaal gesproken maak ik op zulke momenten nog wel eens een totaal verkeerde grap, maar met je mond wijd opengesperd lukt dat niet zo goed. En om nou mijn duim omhoog te steken, vind ik evenmin passend.

De tandarts gaat driftig door met polijsten. Steeds driftiger, lijkt het wel. Ik probeer mijn gedachten naar mooie mensen en oorden te sturen en verhoog daarmee alvast mijn pijngrens. Een verstandige beslissing, zo blijkt later.

Na een halve dag houdt het bloeden op en kan ik weer voorzichtig wat yoghurt eten. Geluk bij een ongeluk: mijn tanden zijn het komende half jaar witter dan ooit.

Geplaatst op zaterdag 18 december 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-


'Jij moet naar me luisteren!'
Een lange jongen staat voor een jong blond meisje. Ze probeert hem te antwoorden, maar hij valt haar in de rede. Hij verheft zijn stem en begint een tirade. 'Jij moet naar mij luisteren. Die jongen duwt met zijn kar tegen iedereen aan en hij werkt hartstikke langzaam, je moet hem wegsturen!.' Het meisje kijkt hem recht in de ogen en zegt:' Ik moet helemaal niet naar jou luisteren, jij moet naar mij luisteren. En als je dat niet kunt dan stuur ik je weg.' Ze is anderhalf kop kleiner dan hij maar daar is nu niets van te zien. Alle uitzendkrachten kijken wat er gaat gebeuren, even worden er geen kerstkaartjes gesorteerd. Alleen de jongen waarover het gaat werkt door in zijn trage tempo.
In de pauze gonst het van de geruchten. De lange jongen heeft zijn collega bedreigd. Of hij heeft alleen maar iets geroepen, een scheldwoord gebruikt, gedreigd met slaan. Hij moest bij de baas komen of iemand van het uitzendburo. Er is een kerstster bij gesneuveld. Het In ieder geval is hij weggestuurd. Het meisje ruimt de scherven op.



Geplaatst op vrijdag 17 december 2004 om 23:46 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Ha weps Tjitske,

Mooi thema aangesneden gisteren! Toevallig schrijf ik mijn scriptie over de klantgerichte overheid - en kan mijn hoofd weinig andere onderwerpen aan de laatste dagen - dus laat ik er eens uitgebreid op inhaken… Haha, het spijt me lezers.

De één-loket gedachte, hartstikke actueel in bestuurlijk Nederland, net als e-government (steeds meer overheidsdiensten en informatie zijn via het internet beschikbaar. Op www.fietsendiefstal.nl kun je bijvoorbeeld checken of het bij de politie bekend is dat je net een gestolen fiets hebt gekocht) en interactief beleid maken (burgers, bedrijven, maatschappelijke organisaties en overheid onderhandelen over de oplossing van problemen in de samenleving, bijvoorbeeld de inrichting van het dorpsplein te Hoogkarspel).

De overheid probeert met deze beleidsinnovaties haar draai te vinden in een globaliserende, individualiserende en steeds pluriformer wordende samenleving. Niks is meer ‘algemene waarheid’, iedereen heeft andere normen en waarden, alles kan altijd weer ter discussie worden gesteld. Mag je zomaar zeggen wat je denkt? Heeft een imam het recht om een vrouwelijke minister geen hand te willen schudden? Moeten leden van koningshuis voortaan hun mond houden? Welk grondwetsartikel zullen we eens afschaffen?

Wat rest het openbaar bestuur in deze verwarrende tijden dan ieder individueel te vragen naar wensen en behoeften en met groepen mensen de diverse belangen af te stemmen? Als de overheid de burger serieuzer neemt en veel meer eigen verantwoordelijkheid geeft, zal de wereld een betere zijn. “U wilt een eigen bedrijf? Ga maar regelen. Dit zijn de voorwaarden.”

Weps Tjitske, je leest het, ik denk met je mee.
Hoop dat je binnenkort meer relevante informatie vindt,

x Jo


Geplaatst op woensdag 15 december 2004 om 01:22 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Bij het CWI hanteren ze tegenwoordig de een loket gedachte. Een heel mooie gedachte. Hij luidt zo: mensen kunnen bij een loket terecht voor uitkering, werk en andere zorgen.

En nu de praktijk: 'Hallo, ik word binnenkort werkloos, maar wil een eigen bedrijf beginnen, waar kan ik terecht?'
'Bij het bedrijvenloket. Dat is op dinsdag open, maar dinsdag is volgeboekt.' 'Oh?' 'Ja, maar over twee weken is er nog wel ruimte.'
Twee weken, drie balies en vijf trappen later.
'Hallo, ik word binnenkort werkloos, maar wil een eigen bedrijf beginnen, kunnen jullie mij helpen?'
'Ik werk hier nog niet zolang, maar ga dan maar eerst in de ww. Dan vraag je een iro aan, al weet ik niet of dat kan.'
'Huh, een iro?''Een (hij kijkt even op zijn briefje) individuele reintegratie overeenkomst.'
'OK, waar moet ik dan zijn?' 'In de hal beneden.'
'En dan had ik nog iets.' Diepe zucht. Zakdoek erbij. 'Dat dacht ik al.'
Ik wil ook nog op buitenlandse stage..

Tien minuten later word ik eruit gewerkt met een papiertje: ww bij CWI aanvragen en het advies om van eigen bedrijfjes en stages nog maar even niks te zeggen. En als ik dan perse wil weten of ik een uitkering houd als ik stageloop, moet ik de UWV bellen.

Beneden bij het CWI krijg ik een inschrijfformulier. 'Bent u hier al bekend?' 'Nee', antwoord ik lichtelijk trots. Weer een diepe zucht, de beveiligingsman vist een stapel papieren uit zijn la en overhandigt ze. Ik vul ze in en word opgeroepen door een mevrouw. 'Wat is uw postcode?' 'Oh, maar dan moet u helemaal niet hier zijn, dan moet u naar CWI Noord.'

En waar zit het UWV? 'Niet hier, maar er is wel een telefoon in de gang.' Tien minuten in de wacht later: 'Kijk maar op internet, daar vind je alles.'

Heerlijk Nederland en dan zit ik ook nog in de informatieverzamel- en -rangschik sector. Hoe zou de eerste de beste agrarisch ondernemer hierdoor heen komen?





Geplaatst op maandag 13 december 2004 om 23:49 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik heb het druk.
Ik kom nog maar aan twee dingen toe, vandaag de dag. Liefde en werk. En oud papier, ben ik geneigd daar aan toe te voegen, maar die uitdrukking dateert uit de tijd dat mensen nog wel eens iets voor niks deden en volgens mij zijn dat soort mensen vrijwel uitgeroeid.
Liefde en werk.
Niet in combinatie overigens, maar afwisselend.
Ik werk weer en ik lief weer.
Vooral dat laatste bevalt me goed.
Lief. Liever. Liefst.
Tot de dood ons scheidt, wat mij betreft.
Dat stel ik me ongeveer als volgt voor.
Dan vinden ze in 2112 wat botten en denken ze een nieuwe mens op het spoor te zijn, die ruim honderd jaar geleden in West–Europa geleefd moet hebben.
Persconferenties worden georganiseerd, tv–ploegen rukken uit.
De geleerden staan voor een raadsel. Op deze manier waren nog nooit de restanten van een mens aangetroffen.
En dat alleen maar omdat zij en ik innig verstrengeld waren.

Geplaatst op zondag 12 december 2004 om 11:01 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Prins Bernhard is dood.

Ja, echt. Vandaag is hij officieel opgezet in safaripark Beekse Bergen. Met een verrekijker voor zijn gezicht, jachtgeweer in de aanslag en het tachtig jaar geleden opgezette hondje Bonzo aan zijn voeten. Zo zullen we hem blijven herinneren.

Ach ja, Prins Bernhard. Wie kent hem niet? Wie heeft er geen goede herinneringen aan hem overgehouden. Wie heeft niet zijn momenten gehad met die aimabele nobele edele? Vriendje Jeroen bijvoorbeeld, om Weps Roos van vorige week nog maar even aan te halen. Eigenlijk had ik uit respect voor de prins vandaag ook even onze gezamenlijke momenten willen ophalen, maar...

... na enig graafwerk in mijn geheugen blijkt tot mijn grote verbazing dat die momenten er helemaal niet zijn! Gar nicht!

Verschrikt constateer ik dat ik Prins Bernhard nog nooit heb gesproken, gebeld, de hand geschud, aangeraakt. Nooit van dichtbij gezien, zelfs niet van kilometers afstand. Ik heb zijn auto niet voorbij zien stuiven, zijn vliegtuig geen loopings zien maken. Op alle prinsjesdagen zijn we elkaar blijkbaar straal voorbijgelopen. Nimmer heb ik in Afrika of op de Veluwe in de loop van zijn jachtgeweer gekeken. Ik ken geen vrienden van hem, heb zijn vrouw niet voor de gek gehouden, ben niet met zijn dochters uit geweest, heb geen pilsje gedronken met zijn oudste kleinzoon, hang niet rond met het andere prinsengebroed en ben evenmin een bastaardzoon van zijne koninklijke schuinsmarcheerder. Ik heb zijn olifantjes nooit mogen aaien en Bonzo al helemaal niet. We hebben geen zaken met elkaar gedaan of akkefietjes gehad. Ik stond niet aan zijn zijde tijdens welke herdenkingsbijeenkomst dan ook en heb hem nog nooit gepersifleerd.

Kortom: ik heb helemaal niets met dat ouwe lijk!

En dus moet ik wel een Hele Bijzondere Nederlander zijn. Ik vind het dan ook op z'n zachtst gezegd vreemd dat ik nog niet voor een talkshow uitgenodigd ben.


Geplaatst op zaterdag 11 december 2004 om 19:10 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-



schorre stemmen schreeuwen leuzen
tot loze betekenis
de mensen blazen in hun handen
stoken gloedvolle vuren in olievaten

we kijken hoopvol en gespannen
mee achter de camera
onze geschiedenis is partij
littekens vertellen
wat verzwegen wordt

na de eerste reportages wordt ook
ondergronds geluid gehoord
zwartwit toegedekt door de sneeuw

verliezen wij verveeld onze vrijheid
waar zij passievol strijden
voor de wil van het volk dat buiten blijft
en samenbalt in één naam

geschreven geschiedenis verandert niet
vergeten zijn gestorven helden
verkeerde plaats, verkeerd moment

een kind schrijft een gedicht
over wat gisteren nieuws was
een steen moet verplaatst
voor de stadsontwikkeling


Geplaatst op vrijdag 10 december 2004 om 13:54 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Mijn ex kreeg altijd al hoofdpijn bij de gedachte aan een verjaardag. Want dan wordt er iets verwacht. Namelijk een telefoontje en liefst ook een bezoekje met een kadootje. Ik denk dan: niet de moeilijkste opgaven in het leven, maar hij had het zwaar.

Tijdens de Sinterklaas- en kersttijd zie ik ze ook weer: de lijdende mannen. Ze speuren winkels af, staan uren voor de schappen en gaan uiteindelijk alsnog met lege handen naar huis. Verlanglijstjes lijken een uitkomst, maar zijn het uiteindelijk niet. Want natuurlijk is het net de verkeerde portemonnee/haarborstel/kleurshampoo/toilettas, of nog erger: het verkeerde geurtje/paar sokken/briefpapier. En waar vind je in hemelsnaam een kruik met voetjeszakken?

Dat het nooit goed is, is hen al lang duidelijk. Dus fronsende wenkbrauwen en het zweet op het voorhoofd. En dan zijn er ook nog die vervelende vriendinnen. Die tijdens het shoppen ook nog even een haarkleurtje uit moeten zoeken. Of een broek passen, of, maar dan hebben ze echt lef, een nieuw bh-tje willen proberen.

Vrouwen, ik roep jullie op: maak het jullie mannen dit jaar niet te moeilijk. Heb je Sint achter de rug en is hij er zonder kleerscheuren doorheen gekomen, geef hem een aai over de bol. Staat de kado-avond nog voor de deur, maak dan duidelijke verlanglijstjes. Wat moet hij waar kopen voor welke prijs en in welke kleur en maat?

En dan? Dan mogen ze niet meer zeuren. Want zo veeleisend zijn wij nou ook weer niet, toch?

Geplaatst op dinsdag 7 december 2004 om 01:29 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

"U bent kennelijk een belangrijke klant, meneer."
Het kost me moeite om niet in de lach te schieten als de monteur van KPN mij deze ontboezeming doet. Hij staat bij mij in de kamer met zijn telefoon in de hand. Daarmee had hij een collega gebeld om uitleg te vragen over een afspraak waarvan ik niks weet. Die collega aan de andere kant van de lijn had de monteur verteld dat ik een belangrijke klant ben en dat er daarom haast geboden is. Kennelijk weet het halve bedrijf al van mijn mailcontact met de KPN–top.
Sinds ik deel uitmak van een pilot–project van KPN word ik in de watten gelegd als nooit tevoren. En dus staan er op de dag van de verhuizing twee monteurs plotseling in mijn woonkamer; één om ADSL aan te leggen en later nog één om een fout in de centrale te verhelpen. Helaas was mijn contactjuffrouw bij KPN ziek geworden waardoor niemand mij had verteld dat de monteur al op de dag van de verhuizing zou komen. De computer stond nog in het oude huis en zonder computer kan de monteur geen ADSL configureren.
Morgenmiddag komt de monteur terug. De pc is inmiddels geïnstalleerd en dit is mijn eerste stukje erop. Inbellen gaat nu nog via het interne modem van de pc, maar vanaf morgen maak ik weer onderdeel uit van het razendsnelle netwerk dat breedband heet.
Er is nog één probleempje: sinds ik de computer op mijn nieuwe adres opnieuw opgebouwd heb doet het geluid het niet meer.
Ik ben benieuwd hoever KPN gaat met het in de watten leggen van belangrijke klanten.

Geplaatst op zondag 5 december 2004 om 17:17 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Een mistige en kille novemberdag in Huis ter Heide op het Drentse platteland. Ingeklemd tussen de statige beukenlaan en het donkere naaldwoud ligt een ronde open vlakte met verse paden. Bospaden zonder bos. Het bos komt er ooit. Daarvoor worden nu de fundamenten gelegd. Fundamenten van plezier en verdriet.

Langs een van de paden staat een prille rode beuk. Koud een dag in de grond. De bruine bladeren van de kraamkamer maken straks plaats voor een rode gloed. Een glorieuze toekomst. Boswachters zullen de kleinoden bemoederen. Gul met turfmolm.

Twee mensen staan stil bij het rode beukje. Plaatsen drie vrolijke vlinders op een ijzeren staafje in de losse grond. Even flink aanstampen. Zo rood als de beuk daarachter, zo roestrood zullen de vlindertjes straks zijn. Fladderen kunnen ze alleen bij de gratie van de wind.

Het stille verdriet smoort in de kille nevel. Nog even kijken de twee naar het groene bordje tussen het beukje en de vlinders. De tekst op het bordje spreekt voor zich. Die houden ze voor zich. Wat telt is de plek. Eindelijk een plek om naar toe te gaan. Om even stil te staan. Om het verdriet achter te laten. Om te koesteren.

Hand in hand lopen de twee weer naar de parkeerplaats. Mistflarden blijven tegen de donkergroene deken hangen. Voor altijd een mooie plek.


Geplaatst op zaterdag 4 december 2004 om 22:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Toen ik zeventien was wilde ik TERRORIST worden. Ik maakte mijn ouders wijs (dat dacht ik in ieder geval) dat ik naar een natuurkampje ging van de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie. In werkelijkheid liftte ik naar Woensdrecht om daar deel te nemen aan een aktie genaamd: ‘Ontdek Je Hekje’. De aktie werd voorbereid op het Vredes Aktie Kamp (niet te verwarren met het Vrouwen Aktie Kamp, drie kilometer verderop). In één week leerde ik meer dan in een jaar op school. Bijvoorbeeld dat een tent een onderkomen is, zoiets als een huis. Dat mag je niet zomaar in een natuurgebied bouwen, dus dat kon de politie van je afnemen. Maar ook een slaapzak was volgens de politie een onderkomen. Daarom groeven de kampbewoners benders, holen in de grond. En daar sliepen we in.
Ook leerde ik dat je natodraad, een soort opgerold scheermesjesdraad, dat rond de hele basis buiten het hek lag niet zomaar mocht doorknippen. Er stond spanning op, dus het sprong recht in je gezicht.
Je kon er wel een rol tapijt overheen gooien. En dan kon je een gat in het hek knippen om de basis te betreden en op zoek te gaan naar kruisraketten. Of om je te laten arresteren terwijl je met een hamer op een vliegtuig sloeg. Op de basis kwam ik niet. Een doorgewinterde aktievoerder zag me meer als een vakantieganger. Hij vroeg of ik zijn rug met zonnebrand wilde insmeren. Het was de eerste keer, dat ik een blote jongensrug zag.
Na een week ging ik weer naar huis. Ik had eigenlijk niks gevaarlijks gedaan. Later ben ik het nog wel geworden, terrorist bedoel ik. Maar alleen in België, dat vertel ik nog wel eens.


Geplaatst op vrijdag 3 december 2004 om 19:45 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

“Goedenavond dames en heren, welkom bij deze speciale uitzending van Barend en Van Dorp die helemaal gewijd is aan Prins Bernhard. En bij ons aan tafel zitten...”
“Ja, dat ben ik, Jeroen Krabbé ja, ik was dus een hele goede vriend van de Prins, en ook van Barbra Streisand en van Kim Basinger en van...”
“Ja, Jeroen, jij komt zo.”
“O. Ik wilde me niet opdringen. Ik ben wat enthousiast, dat ben ik gewoon hè, een hele enthousiaste man, en heel warm ook, die graag...”
Verder hebben we dus Harry Mulisch aan tafel.”
“Ja, leukleuk, maar ik wil dus wel even kwijt dat ik, Jeroen, vorige week nog met de Prins heb...”
“Juist, maar eerst, Jan, wat is jouw nieuws van de dag?”
“Ja sorry, dat ik je even moet onderbreken, maar er is natuurlijk maar één mogelijkheid voor het nieuws van de dag. Dat Bernhard, de goede vriend van mij, Jeroen Krabbé, is overleden.”
“Goed Jeroen, vertel dan maar, wat voor relatie had jij met Bernhard?”
“Een hele, hele warme, intense band. Hij vertelde mij alles. Echt alles. Over Lockheed, Greet Hofmans, Juliana, echt alles, dat moest hij gewoon bij mij, Jeroen Krabbé, kwijt.”
“Goh, wat vertelde hij dan over Lockheed?”
“Ja, dat kan ik natuurlijk niet zeggen, dat was heel vertrouwelijk.”
“Waarom noem je het dan zo nadrukkelijk?”
“Omdat ik wil vertellen wat een ongelofelijke vertrouwensband wij hadden. Ik en De Prins. De Prins en ik.”
“Waarom was de Prins zo op je gesteld?”
“Poeh, dat vind ik echt een hele moeilijke vraag. Ik vind het zoooo raar om dat van jezelf te zeggen. Ik bedoel: ik ben een heel, heel bescheiden mens. En enthousiast ook. En warm. Maar vooral heel bescheiden, dus hier weet ik geen antwoord op.”
“Kwam het door je films?”
“Oh zeeeeeker. Ik heb natuurlijk een waanzinnige, waanzinnige carrière achter de rug. De prins had laatst nog gezien dat ik door een handgranaat werd opgeblazen in een film. Dat vind hij zoooo erg. Dat ik, Jeroen Krabbé , zijn vriend, zo’n gruwelijke dood moest sterven. Nou ja, dat was natuurlijk ook heeeeel erg.”
“Goed, dan wil ik nu even doorgaan met de heer Mulisch.”
“Wacht, nog heel even, als ik je even mag onderbreken, ik weet een antwoord op je vraag.”
“Op welke?”
“Waarom de Prins mij nou uitgerekend tot zijn allermooiste dierbaarste vriend rekende. Dat kwam denk ik doordat hij heel open was. En ik ben ook heel open. Naast enthousiast en warm en bescheiden en een internationaal befaamde acteur, en een alom geroemde schilder -had ik het al over mijn schilderen gehad?- ben ik met name heel, heel open.”

Geplaatst op donderdag 2 december 2004 om 09:47 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.