- weps Josien-

Een verhitte discussie over de toekomst van het Europees Landbouwbeleid, een seminar over globalisering, een workshop over de status van Kosovo, en een demonstratie voor een kleurrijk Nederland. Ik kon mijn hart ophalen dit weekend op het Nederlands Sociaal Forum. En vanavond mag ik alweer naar een debat over bestuurlijke vernieuwing (mijn nieuwe interessegebied, een mens kan nu eenmaal niet altijd in de hoofddoekjeskwestie blijven hangen) met de vraag: is het tijd voor een gekozen burgemeester?

Saai of stoer?!? Debatten zijn leuker dan theater, film en concert. Het zijn de echte emoties over echte kwesties. Wat voor types de organisatoren op het podium neerzetten, is niet zo van belang. In de zaal zitten de mensen die stuk voor stuk hun expertise en frustraties hebben en verbazingwekkend goed op de hoogte zijn. Zij kennen de tegenstrijdige belangen en pijnpunten en drijven daarmee de deelnemers tot wanhoop. Waar de genodigde sprekers nogal de neiging hebben om de boel mooier voor te stellen dan ze is (‘We boeken vooruitgang”, “We zijn succesvol”, “We gaan ervoor”), zitten in het publiek de hardcore activisten, gefrustreerde ex-werknemers, ingelezen baanzoekers en fulltime idioten die overal doorheen prikken. Zij zeggen hardop: “Ik heb een beter plan!” en “Dit is gelul!”

Op het sociaal forum werd in elk debat als oplossing gepresenteerd: “We moeten meer samenwerken.” Milieudefensie met Vluchtelingenwerk, de overheid met de burger, blank met zwart, etc. Mooier kan je het niet krijgen en probeer maar eens met een beter voorstel te komen... Samenwerken blijft vooralsnog bij samen praten, praten, praten. (zie ook: de “Nieuwe Dialoog”, een verband tussen verschillende maatschappelijke organisaties die al Max Havelaar koffie drinkend met elkaar het gesprek aangaan).

Van mij mogen ze. Graag zelfs! Maar wel met publiek. De dialoog zal de wereld niet redden, maar levert wel de mooiste spektakels op.


Geplaatst op dinsdag 30 november 2004 om 16:15 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

We hebben hetzelfde truitje, rijden op hetzelfde paard, hebben dezelfde verslaving (mannen en aandacht), en kunnen nu dus al bijna niet zonder elkaar. Ze zit naast me, dus een kritische noot is onmogelijk.

Het enige is: ik loop bijna tien jaar achter, ze is namelijk 19.

En het andere is: je komt thuis na een vette teleurstelling (gezakt voor E-rijbewijs): staat het hele huis op zijn kop. Stofzuiger kapot, een heleboel zooi verzameld, en de geur van schoonmaakmiddel. Bedje induiken is er niet bij, want oud papier, lege flessen en verfpotten staan op transport te wachten. Zucht, nog eens zucht, maar ze kijkt onverbiddelijk.
Twee uur later ben ik echter alweer helemaal happy: want kaarsjes branden, een fleurig kleedje ligt over de bank en een ruimte!!

Het derde is: mijn sociale leven. Paardrijden, uitgaan, eten, schoonmaken, tja, eigenlijk heb ik niemand anders meer nodig.

Als iemand (nee, Carina, jij dus niet) me nodig heeft: hard op de bel drukken anders horen we je door de muziek niet.

PS: en als je me niet herkent kan het zijn door mijn nieuwe wimpers: Carina heeft namelijk een wimperkruller

Geplaatst op maandag 29 november 2004 om 22:22 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Nog een week en ik verlaat Nijeveen. Dan heb ik er precies een jaar gewoond. Dat weet ik zo goed omdat ik hier kwam op de dag van de halve marathon en op dezelfde dag weer vertrek.
Niet met weemoed of zo.
Want Nijeveen is precies zoals ik gedacht had. Een slapend dorpje met twee kerken en één kroeg, waar de bezoekers heel nieuwsgierig opkijken wat die jongen van buiten daar te zoeken heeft.
In Nijeveen korfballen ze allemaal en dat is niet direct mijn favoriete tijdverdrijf. Ik ga terug naar Meppel waar ik straks meer op alle fronten meer aan mijn trekken kom.
Maar net op de dag dat ik wil schrijven dat er in Nijeveen nooit wat gebeurt moet ik een omweg maken naar mijn huis omdat een grote motorsportzaak op een paar honderd meter afstand is afgebrand. En op dertig meter van mijn huis verspert een vrachtwagenchauffeur de weg voor iedereen waardoor de halve Binnenweg opeens een niet vermoed verzetje heeft.
En dat op zondag.
Zeg nooit dat er in Nijeveen niks gebeurt.
Want twee keer in het jaar loopt het hele dorp uit.
Eén keer voor een brand en één keer voor een halve marathon.
Of omdat ik ga verhuizen, dat kan ook.

Geplaatst op zondag 28 november 2004 om 14:19 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Als het aan jou en mij ligt krijgt de groep Geert Wilders volgens onze onvermoeibare meesterpeiler Maurice de Hond 28 van de 150 zetels in de Tweede Kamer. Aangezien we momenteel naar schatting 75 vaste lezers hebben, betekent dat dus dat veertien vaste Weps-lezers achter de standpunten van Geert Wilders staan.

Als jij tot die veertien lezers behoort, dan geldt voor jou het volgende:

-Jij vindt het prima dat we oorlog voeren in Irak en dat we eigenlijk ook met harde hand moeten ingrijpen in Iran, Pakistan, Syrië, Libanon en Egypte.

-Jij vindt Turkije zo'n slecht land dat het niet bij de Europese Unie mag horen.

-Jij vindt dat een vluchteling vijf jaar lang eenzaam moet blijven en geen gezin mag hebben.

-Jij vindt dat iemand die drie keer is veroordeeld voor een geweldsdelict levenslang moet krijgen.

-Jij vindt dat lichte verkeersovertredingen niet moeten worden bestraft en dus dat de verkeersdeelnemers het onderling maar moeten uitvechten.

-Jij vindt het prima dat we vijf criminelen in één cel stoppen, met alle gevaren van dien.

-Jij vindt het prima dat wij onze welvaart hebben opgebouwd door het koloniseren en uibuiten van andere landen, dat de problemen die mede daardoor in die landen zijn ontstaan onze zorg niet zijn en dat ze zich zelf maar moeten redden.

-Jij gooit criminaliteit en andere culturen in jouw standpunten op één hoop en werkt daardoor mee aan een levensgevaarlijke vorm van stigmatisering, die een kleine 70 jaar geleden leidde tot de brute moord op miljoenen medeburgers.

Als dat zo is, wil jij hieronder in het reactieveld even je naam invullen? Ik ben benieuwd of er veertien namen komen te staan, waarna ik de conclusie kan trekken dat de democratie inderdaad nog goed functioneert en dat de Weps-lezers een doorsnee van de Nederlandse samenleving vormen. Mocht dat niet zo zijn, dan kan ik concluderen dat de Weps-lezers geen doorsnee zijn of dat we in een blondjesdemocratie leven.


Geplaatst op zaterdag 27 november 2004 om 19:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

De dj van radio drie gaat vijf dagen in een glazen huis zitten op Neude in Utrecht. Dat doet ze om geld op te halen voor Darfur. Ik zou ook geld moeten geven natuurlijk. En 10 december is het weer de dag van de mensenrechten en vanaf dit jaar tevens de dag van de dierenrechten. Gelukkig. Daarvoor heb ik al geld gegeven. Mijn witte poes moest namelijk voor de derde keer naar de dierenarts. Ze braakte en ze zat onder de korstjes. Vlooienallergie, zei de dierenarts. En overspannen darmen. Speciaal voer, vlooienmiddel en een huisbehandeling, ZESENZEVENTIG EURO. Of ik ook nog over tien dagen op controle wilde komen?
Mijn ouwe poes kost nooit wat, in achttien jaar ben ik één keer met haar naar de dierenarts geweest. Ze trok met haar pootje. De dierenarts kon niets vinden en probeerde toen een paardenmiddel. Om te kijken of het gebroken was liet hij haar van dertig centimeter op de grond vallen. Bij de landing bleek gelukkig dat ze niets mankeerde aan haar pootje. Het loeder had begrepen dat er meer kans was op blikvoer bij de vermeende handicap.


Geplaatst op vrijdag 26 november 2004 om 15:48 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Mijn ouders vertrekken binnenkort weer voor een paar maanden naar het buitenland en dus houden we een afscheidsfeestje bij restaurant Bordewijk. Thuis is er al een fles champagne doorgegaan en ook in het restaurant is er geen gebrek aan rood en wit. Ja, als wij iets te vieren hebben doen we het ook echt.
Halverwege het eten is het tijd voor de iets serieuzere gesprekken en spreekt mijn vader me vermanend toe dat ik niet zoveel op mijn schouders moet nemen, dat het niet erg is het soms een beetje rustig aan te doen en dat ik niet alles tegelijk moet willen in mijn leven.
Bij het dessert bestelt mijn moeder kaas en F, mijn pa en ik alledrie iets zoets. Als het kaaswagentje wordt langs gereden zodat mijn moeder haar selectie kan maken, roept mijn pa: “Maar dat wil ik ook!” Het bedeesde meisje dat ons bedient vraagt of hij zijn eigen toetje soms wil afbestellen. “Afbestellen? Afbestellen? Ik wil niet of-of, ik wil en-en! En mijn dochter en haar vriend ook!”.
En zo gebeurt het dat we aan het eind van de avond met vier man boven zeven borden gebogen zitten, daarbij zowel dessertwijn als port drinkend, intussen gadegeslagen door een zuur stel aan een tafeltje achter ons, dat zichzelf niet meer dan een fles water en een kopje koffie toe had gegund.
Van wie zou ik dat gretige nou toch hebben?
Vanmiddag maar eens heel hard sporten om te herstellen. Want zo en-en ben ik ook wel weer.


Geplaatst op woensdag 24 november 2004 om 14:15 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Gisteren moest ik voor een gesprek met mijn scriptiebegeleider naar Nijmegen. Ik reisde langs Arnhem waar een spooktrein gevuld met gevaarlijk methyl-tert-butylether geparkeerd stond. Het gesprek verliep niet echt verontrustend, maar mijn eerste echte ingeleverde hoofdstuk was volgens de kritische docent nog niet helemaal op en top. Daar zou ik nog wat dagen werk in moeten stoppen voor ik verder mocht. Dat was wel te verwachten, maar niet helemaal in lijn met mijn Metro horoscoop van die dag: "Vandaag lacht het geluk u toe. Alles wat u doet, zal goed aflopen."
Vanaf het moment dat we elkaar een hand schudden, ik "Bedankt. U hebt gelijk" en hij "Succes" zei, had ik helemaal geen zin meer in de hele scriptie. In de bibliotheek, waar ik me tegen beter weten in, de rest van de dag stationeerde, staarde ik meer naar buiten dan in mijn boeken en snauwde ik te hard fluisterende eerstejaars studenten af. In de kantine ontmoette ik een ijverige studiegenoot, die me dolblij vertelde de eerste afgestudeerde te zijn van ons jaar. En opeens voelde ik me ziek, zwak en misselijk en kon ik helemaal niks meer beginnen.
Op het acht uur journaal vertelde Philip Freriks dat er verschillende treinreizigers in Arnhem klachten hadden opgelopen, waarschijnlijk door ontsnapte gassen uit de spooktrein.
Vandaag voel ik me niet veel beter, wat een vergelijkbare uitwerking op het gewraakte hoofdstuk heeft.
Wat ik me nu de hele tijd afvraag: ben ik gewoon schoolziek (en moet ik mezelf een schop onder de kont geven) of een willoos slachtoffer van de mysterieuze chemie van de NS (en had ik eigenlijk de hele dag zonder schuldgevoel op bed mogen blijven liggen)?
Alles wijst er in ieder geval op dat ik mijn tijd nuttiger had kunnen besteden dan piekerend over deze kwestie. Toch vind ik dit momenteel interessanter dan mijn onderzoeksvraag (die ik overigens ook nog moet veranderen). Blegh blegh blegh. Volgens mij ben ik echt ziek.


Geplaatst op dinsdag 23 november 2004 om 16:39 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Heb je de eerste tegenslagen net geaccepteerd (regen, einde relatie, einde werk, einde eigen huis) krijg je de volgende voor je kiezen (einde stal, boerin wil ons niet meer). Maar wie goed kijkt, ziet dat tussendoor de zon schijnt. En dan is het een kwestie van zorgen dat je genoeg stralen opvangt om de volgende hindernis te nemen. Dus: genieten van dat ene kwartier op je paard-zonder-zadel, die ene lach op een trots kindergezichtje, dat ene mopje in het Dagblad van Ulrum: Het is geel, rood en bruin. Een giraffe met nagellak.

En zo kun je er weer even tegenaan. En dan, langzamerhand, verschijnen er toch weer mooie dingen in je hoofd. Zoals een prachtig weekend achter de rug, met een lieve ex, een jarige oma en klootje zoeken in plaats van klootschieten. Een leuk huisgenootje, een eigen bedrijfje, een vat vol inspiratie en niet te vergeten Sinterklaas.

Mama, bedankt voor de van jou georven eeuwige roze bril, die onontbeerlijk is bij het survivalen.


Wie biedt? (tja, ik ben immers bijna ondernemer)


Geplaatst op maandag 22 november 2004 om 22:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Er zijn geen nieuwe ontwikkelingen op het KPN-front, dus heb ik het er even van genomen. Op het moment dat u dit leest zit ik verstopt in de Ardennen. Even bijkomen van bijna twee maanden gedwongen rust, al klinkt deze zin nu ik ‘m nog eens nalees wel een beetje raar.
Maar als u over enig inlevingsvermogen beschikt begrijpt u vast wel wat ik bedoel.
De Ardennen is de ultieme plek om bij te komen. Ik kom er dan ook bijna jaarlijks en dit jaar zelfs twee keer.
Eerder dit jaar stond ik op een levensgevaarlijke camping want tevens olieopslagplaats in Eupen. Dat heb ik overleefd en nu ben ik iets zuidelijker afgedaald. In het bungalowpark van Village les Gottales in Trois Ponts heb je geen zwembad, geen restaurant, geen knuffelmuur en dus ook geen kinderen. Wel zo rustig.
Het park ligt op 500 meter hoogte, zodat de kans groot is dat u op dit moment in de regen zit en ik in de sneeuw. Een mooie omgeving voor een smaakvol Belgisch biertje.
Morgen kom ik weer terug en ben ik voldoende opgeladen om komende woensdag weer aan het werk te gaan. Na twee maanden zal dat wel even wennen zijn. Daar hebben ze op de krant rekening mee gehouden. Als ik me eindelijk door de paar duizend e-mails heb gewerkt, die er in de tussentijd ongetwijfeld in mijn inbox zijn beland, is het tijd voor een etentje met de redactie. De volgende dag mag ik thuis uitbuiken.
Ik ben wel eens slechter begonnen.

Geplaatst op zondag 21 november 2004 om 19:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Deze weps is in tegenstelling tot alle flauwekul die ik tot nu heb geschreven nogal persoonlijk en vooral bedoeld voor de mensen die ons (een beetje) kennen. Deze keer gaat het echt ergens over.

M. en ik zijn van die mensen die niet op uiterlijk oordelen. Een kut-Marokkaan is voor ons net zo kut als een kut-Fries. En dus maakt het ons geen fuck uit, om maar even in gepaste termen te blijven, waar ons toekomstig adoptiekindje vandaan komt. Dat hebben we al eens hardop geroepen en dat roepen we nog steeds hardop.

De mensen van de adoptieprocedure hebben ons lange tijd laten roepen. Maar inmiddels hebben ze ons stil gekregen. De onverbiddelijke procedure schrijft voor dat we, op het punt waar we nu terecht zijn gekomen, simpelweg een keuze moeten maken. We verwachten binnenkort onze zogeheten beginseltoestemming en daarna gaat onze hele doopceel naar land X, waar ze een kindje of twee kindjes voor ons gaan matchen. En als die doopceel eenmaal in de proceduremolen van land X is terechtgekomen, kunnen we om praktische redenen niet meer zeggen van 'doe toch maar land Y'.

We hebben nog drie weken. Dan moeten we die X invullen.

Omdat het ons geen ene moer uitmaakt, kiezen we voor het land met de goedkoopste en snelste procedure, dachten we eerst. Want voor een zelfstandige die bij gebrek aan CAO het geld altijd maar weer bijeen moet schrapen maakt het nogal wat uit of je een half jaar in het land van herkomst moet blijven en 20.000 euro moet neerleggen of dat je er maar een week hoeft te zijn en 10.000 euro moet dokken. Verder is een wachtlijst van twee jaar iets prettiger dan een wachtlijst van vier jaar, als je rond de veertig bent en al tien jaar graag een kindje wilt.

Met onze zelfopgelegde Hollandse koopmansgeestdrift hebben we al heel wat afgeturfd, maar dan nog komen we uit op drie landen, die allemaal relatief goedkoop en snel zijn. China, Colombia en Ethiopie. Een van deze drie moet het dus worden. Maar: wie van de drie? Aangezien Endemol het programma 'Adopteer of val neer' nog niet heeft bedacht, kunnen we die keuze niet aan het Nederlandse volk overlaten. Maar goed ook, trouwens, want ik hecht weinig meedenkwaarde aan het belvolk dat Pim Fortuin tot Grootste Nederlander koos.

Maar jullie, vrienden en kennissen onder de wepslezers, jullie vertrouwen we het wel toe om met ons mee te denken. We nemen jullie oordeel graag in overweging. Welk kind gedijt het best bij ons? Een Chineesje, een Colombiaantje of een Ethiopietje? Welke cultuur past het best bij ons? T'ai chi, salsa of iskista? Loempia, nachos of injera? Kung Fu, Shakira of Ras Tafari?

Een Chineesje ...
... een Colombiaantje ...

... of een Ethiopietje?


Geplaatst op zaterdag 20 november 2004 om 15:57 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Ivoorkust. Vrouwen, kinderen en blanken blijven binnen. Alle winkels zijn dicht en op de straat worden autobanden in brand gestoken. Ik ken het beeld, zo was het in Kameroen, toen ik daar stage liep.De stad geurde naar opstand, de scholen waren gesloten. Soldaten op straathoeken controleerden alle auto’s. Vliegtuigen van het Franse leger stonden stand-by voor de evacuatie van Europeanen.

Mijn vriend was op het vliegtuig gestapt naar Nederland en ik liep de zeventien kilometer van het vliegveld naar de campus in Maroua. Elke auto stopte om me een lift aan te bieden. De vierde keer stapte ik in. Voorin, niet achterop in de bak van de vrachtwagen bij de veertig plattelanders die daar lawaaierig uitpuilden. Ze gingen tegen betaling de president aanmoedigen. De bestuurder was nieuwsgierig waarom een blanke vrouw tussen niets en nergens langs een drukke weg liep maar de liefde was voldoende verklaring.
‘Kijk uit in de stad, het is ville morte’, waarschuwde hij me.
‘De winkels zijn dicht, maar je weet het hè, je kunt altijd achterom.’
De volgende dag ging ik boodschappen doen bij de vrouwen, die ik eerder die week een stokbrood had gegeven in ruil voor tomaten. Ze haalden me binnen als een vriendin van de revolutie en gaven me een kom soep en alle boodschappen die ik nodig had. De jongste liep voor de zekerheid met me mee over een sluippaadje langs de rivier, zodat ik weer veilig thuiskwam.



Geplaatst op donderdag 18 november 2004 om 11:18 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Ik zit en pers en puf en zweet maar het lukt niet. Geen druppel. Ik bal mijn vuisten. Het moet nu toch gaan komen. Kom op! Ik moet zo nodig! Bevrijd me!!!
No way.
Zeker niet de juiste plek. Gauw ga ik op zoek naar een andere wc. O kijk, daar hangt er een hoog aan de muur. Hoe kom ik daar nou weer? O ja, als ik de trampoline gebruik die in het bidet hangt. Ene, twee, drie, woepla. Daar zit ik.
Weer proberen. Hngggggggg. Er komt niks. Maar mijn blaas staat op knappen! IK denk dat ik dan maar naar beneden spring en zorg dat ik precies in die grote kuil in het zand beland. Yesss!
Weer proberen. Aaaaaah... Toe nououou, ik moet echt. Ik krijg kramp. Heeeeeelp!

Pffft. Ze zijn niet fijn. Plasdromen. Soms werkt mijn ingebouwde wekker niet die mij wakker maakt als ik nodig moet plassen zodat ik slaapdronken naar de wc kan stommelen. In plaats daarvan droom ik de hele nacht dat ik moet plassen en ben ik almaar op zoek naar een geschikt moment. En lukt het dus niet.
Dat is misschien maar goed ook, want anders liet ik het vast zomaar in mijn slaap lopen. En wakker worden tussen de klamme lappen is niet fijn. Maar nu moet ik acht uur lang op zoek naar een geschikte plaslocatie?
Wat een zeiknachten zijn dat.

Geplaatst op woensdag 17 november 2004 om 18:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Dat trendvolgend Nederland straks met een oranje polsbandje rond gaat lopen, vind ik prima. Het gebeurt wel vaker dat we ons massaal in het oranje hullen en ook ik heb daar wel eens aan meegedaan (zie helemaal onderaan bij de juli-wepsen). Leuk idee ook, om op deze manier aan te tonen dat je tolerant bent en respect hebt voor iedereen. Maar wat ik me afvraag: zijn die tolerantie en dat respect dan ook verdwenen als je het bandje weer af doet?

Geplaatst op om 13:52 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Even tussendoor: wie gefundeerd mee wil discussiëren over de vrijheid van meningsuiting -en wie wil dat niet, dezer dagen- doet er goed aan eerst voor rechter te spelen op deze website. Benieuwd of jij even objectief bent als rechter Muisknop.

Ook nog een nieuwe gimmick op deze website: een je/u-knop. Je kunt kiezen of je met je of dat u met u wordt aangesproken. Wij Wepsen zijn allergisch voor overbodig typewerk en houden het op je, ook als u daar anders over denkt.

Geplaatst op dinsdag 16 november 2004 om 15:12 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik ontken het altijd, maar soms voel ik me toch wel een heel klein beetje een paardenmeisje. Heerlijk om je even over te geven aan je kinderlijke behoeftes om een dier te knuffelen en te verzorgen, te genieten van haar glans, en haar levenslust. Op de manegeshow in Exloo kreeg ik gisteren zelfs spontaan moedergevoelens: zo schattig hoe de kleine twintig ruitertjes in witte jurkjes op met vleugeltjes opgetuigde shets door de grote bak reden. En er vervolgens een kleintje afvalt, maar er dapper weer opstapt. Genieten van twee prachtige Friezen en hun wapperende manen. Of van een enorme Belg voor de wagen. Een pas de trois, waarbij drie dressuurruiters uitsgestrekte draf vertonen en de paarden ook nog oog hebben voor het publiek bezorgde mij zelfs kippevel (tja, het was ook wel een beetje koud). En dan vandaag een heerlijke buitenrit op mijn eigen paard, waarbij ze binnen no-time vriendjes was met het buurpaard. Waarna ze er samen lekker op los draafden, af en toe tegen elkaar opbotstsen of een boom op het laatste moment ontweken, waarna ik de takjes in mijn gezicht kreeg. Reeen, een mooie vogel en de zon, en je kan er weer even tegenaan. Rosa, je bent geweldig!




Geplaatst op zondag 14 november 2004 om 23:01 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Voor wie de draad al weer kwijt is omdat er in ons land belangrijker zaken schijnen te spelen: vorige week roemde ik op deze plaats de KPN voor haar meedenken. De kans is groot dat ik na mijn op handen zijnde verhuizing naar Meppel in december een maand lang zonder internet en telefoon zit en, redeneerde ik, in een periode van geestelijk verval moet dat haast een heilzame werking hebben.
Omdat ik er toch niet helemaal gerust op was dat een maand zonder internet en telefoon mij goed zou doen deed ik op maandagmiddag een wanhoopspoging: ik stuurde een mail naar Eelco Blok, als lid van de Raad van Bestuur van KPN verantwoordelijk voor het Vaste Net.
Diezelfde avond nog kreeg ik een mail van hem terug. Opgewonden opende ik de mail, die ik met stijgende verbazing las. Naarmate de mail vorderde werd de lach om mijn lippen breder: Blok constateerde dat KPN steken laat vallen in een periode waarin telecommunicatie voor veel mensen bijna een eerste levensbehoefte is. (Oké, het zijn mijn woorden, maar ik denk wel dat hij dit bedoelde.) De topman nodigde mij uit om deel te nemen aan een pilot Verhuisservice. Als ik mee zou doen, en bereid was om na de verhuizing mijn bevindingen over KPN te evalueren zou KPN haar best doen om de verhuizing sneller te regelen. Ik zou op korte termijn gebeld worden, beloofde Blok.
Wat heet. De dinsdag erop werd ik door een meisje van Marketing gebeld en weer een dag later door een man van de pilot. Het meisje legde me uit dat ik vanwege de overgang naar analoge ADSL een nieuwe modem en splitter moest kopen en, héél belangrijk, dat ik de opzegging bij HCCnet onmiddellijk moest annuleren. De man noteerde alle gegevens van het proefkonijn, zoals hij mij noemde, en vond het wel grappig dat ik mijn heil bij zijn hoogste baas had gezocht. Vrijdag lag er een brief in de bus waarin stond dat mijn telefoon op vrijdag 3 december om 13.00 uur van het oude naar het nieuwe adres verhuist.
Easy does it.
Maar weet je waar ik nou zo benieuwd naar ben? Zou het ook zo gelopen zijn als ik niet ergens in de mail aan Eelco Blok fijntjes had opgemerkt dat ik als journalist van een groot noordelijk dagblad eigenlijk niet zonder telefoon kan?

Er is nog één probleempje, ontdek ik als ik de brief nog eens goed nalees. Mijn telefoon verhuist vrijdag 3 december om 13.00 uur van de Binnenweg 102 in Nijeveen naar het adres... Binnenweg 102 in Nijeveen.
En, schrijft de directeur Consumentenzaken van KPN doodleuk, ik hoef er niet eens voor thuis te blijven.

Geplaatst op om 13:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Waarom krijg je altijd zo'n warm gevoel als je terugblikt? Onthoud je de mooie dingen van een bepaalde periode? Vergeet je de momenten waarop je wel door de grond kunt? Misschien zijn het de omstandigheden.

Gisteravond zag ik R. weer eens. Anderhalf jaar niet gezien. En daarvoor ook anderhalf jaar niet. Terwijl we elkaar in de periode daarvoor regelmatig zagen, als eindredacteuren bij de Drentse Courant/Groninger Dagblad combinatie. Gisteravond waanden we ons even weer terug in de periode voor 2002, op de redactievloer van de DCGD op de eerste verdieping van het pand aan de Overcingellaan in Assen, waar tegenwoordig echtscheidingen worden uitgevochten.

Het warme gevoel bekroop mij al heel letterlijk toen ik de tapas-bar in Emmen binnenstapte. Na een half uur fietsen door regen en wind, met een doorweekte regenjas en uitgelopen gel in mijn ogen, gleed ik het warme restaurant binnen en zag na het uitschudden van mijn regenjas een grijnzende R. aan de bar, met rode wijn, dunhill-sigaretten en tapas-hapjes binnen handbereik. De begroeting was hartelijk. Het feit dat ik een kwartier te laat was werd mij vergeven, mijn doorweekte blik sprak boekdelen.

Vijf uur later was het ongemerkt vijf uur later geworden en moest ik R. achterop de fiets naar huis brengen. Want, zo zei collega-eindredacteur A. altijd in de kroeg, journalisten kunnen niet plannen. A. had makkelijk praten, want hij woonde op kruipafstand van die kroeg waar die niet-plannende journalisten altijd dronken werden en hun auto de volgende dag moesten ophalen.

Natuurlijk: frustraties waren er ook, gisteravond. Over die hoofdredacteur die alles volgens R. heeft verkloot en ervoor heeft gezorgd dat de som van de fusie veel minder is geworden dan de delen waren (ik ben het met hem eens, wie het oneens is mag hieronder reageren), over goede collega's die zijn vertrokken -onder wie R. zelf- en over de vervlakking van de journalistiek in het algemeen.

Dan was daar tijdens het schaaltje peppadews nog het fenomeen 'uit het oog uit het hart'.
,,Ik ben in de afgelopen drie jaar nooit meer door iemand van de krant gebeld'', verzuchtte R.
,,Wie had jou dan moeten bellen?'', vroeg ik.
Alleen toen was het even stil, gisteravond. Totdat we er samen achter kwamen dat we hier en nu samen zaten, nadat we elkaar hadden gebeld.

Na de Irish coffee en de Sambuca haalden we de leuke momenten op. We hadden het over de discussies op de zes-uur vergadering over de grote dingen in de wereld, de mooie vrouwen die er af en toe rondliepen, de bulderende collega W., het onnavolgbare sportduo W. en H., collega R. die met een Hannibal-masker een andere collega -tegenwoordig weps- het leven zuur maakte door haar ergste nachtmerrie te spelen, R. zelf die in het kader van de fusie zichzelf in een groep lotgenoten moest voorstellen terwijl hij zich jarenlang met hart en ziel voor de krant had gegeven en de historische woorden sprak: ,,Ik ben R. en ik doe Woody Woodpecker na, nanananaaahna, nanananaaahna'', waarna hij zijn biezen kon pakken.

Kun je fusies ook terugdraaien?


Geplaatst op zaterdag 13 november 2004 om 13:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Oktober 1996. Ik zet met mijn rastavriend de oude stoel van mijn oma aan de straat. Ik heb die stoel gehad sinds ik uit huis ging. Op mijn eerste kamertje van twee bij drie paste hij nog net naast m’n bed. Terwijl ik met mijn voeten op het bed leunde en me heerlijk in de stoel nestelde gleed de tentamenstof vanzelf naar binnen.
De stoel ging mee, elke verhuizing, tot vijftien keer toe. Toen mijn oma stierf begon iedere herinnering met die stoel en het gele tapijt van de woonkamer.
Ik kreeg jonge katjes die fanatiek hun nagels scherpten tot de stoel van rafels aan elkaar hing. De veren van de zitting sprongen, de stoel was op. Mijn rastavriend had nooit iets gezegd, lief en tactvol als hij is, maar de stoel in de huiskamer was geen gezicht. Ik wist het, we zetten de stoel aan de straat. ‘Granny will understand’ zei mijn rastavriend.
Vorige week ging mijn beste vriendin verhuizen van een drie verdiepingen tellende eengezinswoning naar een zeilboot. Alle familie en vrienden, collega’s, ex-collega’s, vage kennissen van collega’s waren al langs geweest om spullen te bekijken. Het huis was leeggeroofd. Ik zou helpen soppen en boenen en in ruil daarvoor kreeg ik de koelkast mee. ‘Wat doe je met de rest?’ vroeg ik, en ik keek naar het witte kastje dat leeg en verloren middenin de kamer stond.
‘Wil je het witte kastje?’ vroeg mijn vriendin en ze begon helemaal te stralen. ‘Kijk, de deurtjes zijn scheef, mijn vader heeft er een stuk rail tegen gezet om de kromming tegen te gaan. Ja, die onderste plank hebben we een keer door aan elkaar geplakte schrootjes moeten vervangen. En hier heb ik van die magneetjes ingezet, zodat de deurtjes niet elke keer open vallen. Dat witte kastje is nog van mijn opa geweest, die heeft het zelf gemaakt.’ Dat doet de deur dicht. Dat witte kastje gaat niet naar de tweedehands. Ik heb er nog geen plek voor, maar ik neem het mee. Want ik hou van spullen met een ziel.


Geplaatst op vrijdag 12 november 2004 om 17:01 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

De moord op Theo van Gogh was aanleiding om mijn Afrikaanse moslim-ex weer eens te bellen. “Hou die vriendjes van je eens een beetje in de hand!” zei ik tegen hem. “Kijk nou wat ze gedaan hebben!”
Toen extremistische Nederlanders varkens op moskeeën schilderden en in Eindhoven een aanslag op een Islamitische school pleegden, wist hij niet hoe snel hij terug moest bellen om de tegenaanval in te zetten: “Jouw mensen zijn zich pas aan het misdragen!”
Ik probeerde ‘ons’ te verdedigen door te sputteren dat het allemaal onschuldige reacties waren op die daad van die idiote geloofsgenoot van hem: het was maar een kleine bom daar in Eindhoven, er waren geen doden gevallen en alleen de deuren lagen eruit.
“Kleine bom? Kleine bom?” brieste hij “Zal ik eens een kleine bom in jouw huis leggen? Eens zien hoe je er dan tegenaan kijkt!” Punt voor hem.
Inmiddels is in Uden een hele school afgefikt en dreigt de Islamitische Tawhid Brigade met grote aanslagen als het geweld tegen moslims niet ophoudt. Mijn vrienden maken vergelijkingen met Duitsland in de jaren ’30 en Belfast.
Zaterdag ging ik naar de theatervoorstelling van de hoop van dit land: de Marokkaanse Ali B. Het was echt super! Wat een geweldige gozer is dat. Job Cohen zat ook in de zaal, tot grote trots van de jonge rapper zelf. Verder honderden gillende pubers, hun ouders, mijn broertje en ik.
Naar aanleiding van de Van Gogh perikelen rakelde Ali bezorgd zijn oude hit nog maar eens op: "Waar moet dit heen, waar moet dit nou toch naartoe? Iedereen doet gemeen en dat maakt me nou zo moe. En ik wil het stoppen, maar ik zou niet weten hoe. Zeg mij: waar gaat dit heen, waar gaat dit heen?" Hij riep op tot een gemeenschappelijk afkeurend standpunt. Iedereen moet zeggen: “Dit kan zo niet” en dan van daaruit verder gaan.
Het klonk simpel en haalbaar genoeg en de hele zaal geloofde weer in vrede en een goede afloop.
Ik probeerde het meteen uit in mijn eigen leven en belde met de Bijlmer. De ex was het er inderdaad mee eens, dat het niet kon, iemand doodschieten om zijn mening. En ik vind het in brand steken en beschilderen van moskeeën en scholen eigenlijk ook niet te verdedigen. We waren het eens, de aanpak werkte: vrede hersteld!
Ik zeg: Ali for president!!!


Geplaatst op woensdag 10 november 2004 om 10:08 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Op het grootste indoor paardenconcours van Nederland, het NIC in Zuidlaren, kwam koningin Beatrix langs. Mede daarom was er extra beveiliging: bij elke ingang minstens twee mensen. Wij parkeren de auto, moeten nog een eind lopen, komen langs een openstaande deur en lopen zo de VIP-tribune op. Haha, dat heet nou veiligheid.

Vriendin J komt een half uur te laat, want de stad was afgezet in verband met de Euro-top die hier wordt gehouden en waar onder andere Maxima bij aanwezig is. Ze lacht lief naar de twee agenten, die vervolgens vechten wie er met haar mee mag lopen. En ze maakten niet eens misbruik van hun recht om te fouilleren. Ook dat heet veiligheid. Ik lach me slap.

Ja, ik vind het echt grappig, dat het allemaal nog kan in Nederland. Want Erik heeft gelijk: we moeten niet ineens panisch doen omdat er een gek rondloopt, zelfs niet als hij niet alleen Amsterdammer maar ook nog Moslim is. Met de leuzen die we nu uit angst roepen (moskeeen dicht, extremisten het land uit) maken we het alleen maar erger.

Laten we het dan zo beschouwen:

Onze school bestond vroeger uit drie scholen. Die hadden allemaal hun eigen geloof. Daarom wordt er nu op drie manieren levo gegeven. Bij de ene levo doen ze de bijbel, bij de ander de koran en bij de derde praten ze over gewone gevoelens.

(Stukje vrij vertaald uit Dagblad van Kloosterburen, een project van het Dagblad van het Noorden op basisscholen ter promotie van de krant. Kinderen mogen hun eigen krant schrijven over het dorp, dat wordt gedrukt op de echte pers. Geweldig om aan mee te werken.)



Geplaatst op dinsdag 9 november 2004 om 22:59 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik ga over ongeveer een maand verhuizen. Significant nadeel van verhuizen is dat er zoveel geregeld moet worden. En dan blijkt niet iedereen op mijn verhuizing zitten te wachten.
Ik stel u voor aan de monopolist die KPN heet.
Ik heb daar een telefoon met ISDN, terwijl mijn provider ook nog eens het ADSL-netwerk van de KPN betrekt.
Nu wil het geval dat ik mijn ISDN gelijk met de verhuizing wil opheffen. Ooit nam ik ISDN, omdat de krant niet beter wist dan dat een snelle manier van communiceren was. Bovendien heb je de beschikking over vier nummers, eentje voor je pc bijvoorbeeld. Ik tikte thuis een stukkie, belde de krant, die belde automatisch terug naar de pc en zo kon ik in het tekstverwerkingsprogramma Focus van de krant komen. Ook kon ik toen ik nog op de internetredactie zat op deze manier in andere krantenapplicaties werken.
Maar ik zit niet meer op de internetredactie, ik tik nog maar zelden thuis een stukkie en kan dat trouwens ook heel goed doormailen. ISDN zorgt bovendien voor een stortvloed aan draadjes en kastjes onder mijn bureau, waar ik helemaal niks van snap. Weg dus, met die achterhaalde ISDN.
Had je gedacht.
De jufrouw van Klantenservice laat mij weten dat stap één het opzeggen van mijn ADSL-abonnement bij mijn provider. Ik werp tegen dat ik helemaal niet van m’n ADSL af wil, maar, maakt zij duidelijk, ik wil straks van ISDN naar een analoge ADSL-lijn en dat kan alleen als ik eerst opzeg. Bovendien heeft KPN twee weken nodig om na de opzegging de verhuizing te regelen. Ze zegt er nog bij dat veel mensen ISDN maar houden om deze rompslomp te voorkomen. “ISDN kost maar 7 euro in de maand”.
Ze zegt er niet bij dat KPN de techniek in huis heeft om de verhuizing in één dag te organiseren. De providers, die gebruik maken van het ADSL-netwerk van KPN, zijn des duivels, juist omdat ze door deze gang van zaken onnodig abonnees kwijtraken. “KPN frustreert de boel, wij wijzen ze daar wekelijks op, maar we zijn met handen en voeten gebonden,” zegt een medewerker van de administratie.
Mijn provider HCCnet hanteert een opzegtermijn van een maand. Ik ben net te laat om eind van deze maand af te haken, dus als ze kwaad willen kan ik pas eind dit jaar van mijn ADSL met ISDN af. Als ik dat allemaal goed interpreteer heb ik de laatste maand van dit jaar geen internet en misschien ook wel geen telefoon.
Hmmm.
Geen internet en telefoon. Als er iets rustgevend op mijn arme gestel zal werken is het dat wel. KPN denkt ook aan alles.
(Wordt ongetwijfeld vervolgd.)

Geplaatst op zondag 7 november 2004 om 22:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Zoals jullie allemaal wel weten is meesterkankeraar Theo van Gogh dinsdag vermoord door een extremistische Amsterdammer. Dit heeft geleid tot een collectieve angstpsychose die zijn weerga niet kent. Inderhaast moesten allerlei Amsterdamse organisaties, onder aanvoering van burgemeester Job Cohen, zich in de media tot in den treure verantwoorden.

Ook ik was even verbijsterd. Ik had dat nooit achter die Amsterdammers gezocht. Ik ken ze wel. Ik kom ze wel eens tegen op feestjes. Sterker nog: Weps Roos en Weps Josien zijn Amsterdammer en onder de lezerskring bevindt zich minstens één geboren en getogen Amsterdammer. Maar moet ik nu bang voor hen zijn? Goed, ze zijn wel een beetje vreemd met hun zwarte humor, hun gekanker op de kleinste dingen en hun grootstedelijkisme, maar ze hebben ook hun leuke kanten en ik zie hen zeker niet allemaal met messen en pistolen rondlopen.

Ik ben dan ook op zoek gegaan naar de achtergrond van de dader, want misschien heeft zijn daad niets met zijn Amsterdamschap te maken. En dat blijkt. Hij had een onbezorgde jeugd in zijn geliefde Mokum, totdat zijn moeder overleed en hij de weg in de grote stad een beetje kwijt raakte. Hij werd niet goed begeleid, liep weg bij de warme Amsterdamse kringen waarin hij vertoefde, kreeg verkeerde vrienden en belandde uiteindelijk in een extremistische Amsterdamse groepering.

Dat is op zich nog niet eens zo erg. Er zijn wel meer van die extreme groeperingen. De ene groep roept wat over afvalligen, de andere over negers, de andere over joden, maar als ze alleen zijn stellen de leden van die groeperingen niets voor. Dat geldt ook voor onze jonge vriend. Maar bij hem was er nog iets. Bij hem was een steekje los. Hij kende geen remmingen meer en besloot vanuit een waanbeeld in zijn zieke hoofd een stadsgenoot om het leven te brengen.

Erg spijtig, maar het is helaas al vanaf de vroege oudheid de realiteit dat er in elke maatschappij figuren met waanbeelden rondlopen die anderen om het leven brengen. Ook in Amsterdam. Maar dat wil nog niet zeggen dat je nu bang moet zijn voor elke Amsterdammer. Of voor elke jood. Of voor elke zigeuner. Of voor elke homofiel. Of voor elke communist. Of voor elke milieustrijder. Of voor elke moslim. Of voor elke weps. Dat die angst een slechte raadgever is, leert de geschiedenis ons keer op keer.

Ik heb dan ook besloten geen angst te ontwikkelen voor Amsterdammers. Let op Amsterdammers, ik ben niet bang voor jullie. Ik zal niet met een boog om jullie heen lopen en ik zal achter jullie vreemde gewoontes geen anti-houding zoeken. Ik zal op het eerstvolgende feestje gewoon openlijk over en met jullie lachen.


Geplaatst op zaterdag 6 november 2004 om 15:06 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Woensdag kwam ik op een onverwachte plek één van mijn jeugdhelden tegen. Op de tentoonstelling over Bataven in het Valkhof in Nijmegen liep ik de Batavier Sof tegen het ruige lijf. Hij pakte zijn knots en sloeg korzelig mopperend de vitrine stuk waarin ze hadden geprobeerd hem op te sluiten.
Best brave burgers, die Bataven. Namen dienst in het Romeinse leger en pas na jarenlang torenhoge belastingen waren ze te bewegen tot één jaar opstand: de beroemde Bataafse. Een leven telde toen al niet. Op een schilderij is de leider van de opstand Claudius Civilis te zien. Terwijl hij zijn haar laat knippen laat hij z’n zoontje met pijl en boog gevangenen doodschieten. En het was in die tijd maar beter om je mening voor je te houden. Waarzegster Veleda werd naar haar foute stellingname ontvoerd naar Italië. Vast niet om op visite te gaan bij de Vestaalse maagden.



Geplaatst op vrijdag 5 november 2004 om 14:22 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Het ene moment rijd ik ietwat versuft met de slaap nog achter mijn ogen naar mijn kantoortje, het volgende moment schrijf ik voor NL20 een necrologie van de filmmaker die altijd heb bewonderd.
Er treedt een raar mechanisme in werking als ik als journalist zulk nieuws te horen krijg. In eerste instantie reageer ik als gewoon mens, geschokt, ongelovig, met kippenvel. Daarna wil ik niets liever dan het zoveel mogelijk mensen vertellen. Nieuws willen doorgeven, dat zit er zo ingebakken. En daarna begin ik te bellen met bronnen, pluis ik interviews uit, zoek quotes en pieker intussen over hoe ik mijn verhaal net iets anders zou kunnen vertellen dan de concurrent. De klokt tikt, het blaadje zakt al over een uur of twee. Geconcentreerd tik ik door.
Maar tussendoor ben ik ook nog Roos. Een mens dat helemaal niet wil geloven in slecht nieuws. Dat de hele tijd denkt ‘Dit kan niet waar zijn’. Dat niet begrijpt dat het echt gebeurd is was ze intussen allemaal op zit te schrijven. Maar veel tijd is er niet voor bespiegelingen, ik moet door.
Uiteindelijk haal ik mijn deadline, ben tevreden over mijn verhaal en voel me als het donker wordt even merkwaardig voldaan.
Maar op weg naar huis rijd ik langs De Dam. En ik kan het niet nalaten even van mijn fiets te stappen en naar de bloemen te kijken die er al zijn neergelegd. Overal om me heen staan collega’s van de televisie op zoek naar mooie beelden.
Ik kan wel janken, maar geen haar op mijn hoofd die dat voor een camera gaat doen. Ik fiets naar huis, zo hard ik kan tegen de koude wind en realiseer me hoe naïef we zijn. Je zou denken dat we na 9-11 en Pim Fortuyn toch wel enigszins zouden moeten zijn voorbereid op gekken die zo ver gaan dat ze vanwege hun eigen idealen iemand vermoorden. Maar het went niet. We denken nog altijd dat het zo ver vast niet meer zal komen.
Ik moet iets afgeven ergens en het meisje achter de balie verzucht: “Wat een gekke dag hè.” Ik knik. “Weet je,” gaat ze verder, “iedereen heeft het de hele dag nergens anders over, we zijn zo van slag. Op een bepaalde manier verbroedert zoiets nog ook.”
Helaas, daar heeft ze geen gelijk in. Deze actie zal niet verbroederen maar polariseren. Over een paar dagen zullen er mensen opstaan die zeggen dat Van Gogh hierom heeft gevraagd met zijn gekke ideeën. Anderen zullen roepen dat iedereen die in Allah gelooft het land uit moet. We gaan steeds minder van elkaar begrijpen.
Man van 26 met twee paspoorten, wat heb je in godsnaam gedaan?

Geplaatst op woensdag 3 november 2004 om 16:35 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Net als alle boze mensen met mij, vind ik het heel erg, voel ik me machteloos (over de belangrijkste dingen -zoals ook de Amerikaanse presidentsverkiezingen die in de tussentijd helemaal de verkeerde kant op dreigen te gaan - heb je helemaal geen controle) en verwonder ik mij over de ontwikkelingen (een enorme, multiculti demonstratie op de Dam binnen een dag georganiseerd, allemaal figuren die opeens hot in het nieuws zijn met hun doemscenario's en een knappe toespraak van minister Verdonk - al ben ik het helemaal niet met haar eens: zucht, wat een vrouw!).
Bij dit soort gebeurtenissen voel ik me helemaal niet verbonden met de mensen om mij heen (van welke dubbele nationaliteit of geloofsovertuiging ook), wil ik niet samen de woede eruit schreeuwen, en heb ik alleen maar zin om weg te kruipen onder mijn dekbed.
"De Nederlandse samenleving is de weg kwijt," zeiden de vrienden van Van Gogh gisteren. Ze doelden op het mislukken van de multiculturele samenleving en de vele los rondlopende moslimfundamentalisten die zomaar iedereen neerschieten. Toen mijn broertje een tijdje geleden hetzelfde schreef (hij had het over kapitalisten die alleen maar aan zichzelf denken en milieu en rechtvaardigheid vernietigen in hun zucht naar geld en macht) verklaarde ik hem nog voor gek.
Er gebeuren zoveel goede dingen, vond ik, mensen die elkaar helpen in plaats van onderuit trappen, dat je dat helemaal niet kan zeggen. Dat er veel mensen buiten de boot vallen en dat er veel idioten zijn, doet er niet aan af, dat de meeste mensen geen kwaad in de zin hebben en alleen proberen te overleven en een beetje gelukkiger te worden.
Maar als je alles negatief bekijkt, kun je een heel eind komen: haat tegen het westen, haat tegen moslims, racisme, vrouwenonderdrukking, ontrouw, kansloosheid, fundamentalisme, snel op de ziel getrapt, toename van geweld, het komt nooit meer goed. De (multiculturele) samenleving is mislukt en hoe hier nog maar eens uit te komen.
"We moeten maken dat we wegkomen uit Nederland," klonk gisteren als oplossing van de vrienden van Van Gogh. Maar waar naartoe? Amerika lijkt me bijvoorbeeld niet veel beter, daar zit je tussen de dwaze, en ook gewapende, Christenfundamentalisten. Een ander opperde: "We moeten meer praten met de mensen om ons heen en contact zoeken met 'anderen'. Dan ontstaat uiteindelijk meer begrip tussen bevolkingsgroepen en zullen zaken niet zo snel escaleren." Het was niet eens een dominee.
Ik kies vooralsnog voor de struisvogelpolitiek. Niet emigreren of communiceren, maar kop in het zand en wachten tot het wat rustiger is.
Dat is niet wat Theo gewild zou hebben, bedenk ik opeens...


Geplaatst op om 10:11 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Theo van Gogh is monddood gemaakt, maar de vrijheid van meningsuiting niet. Die blijft hier op Weps en hopelijk overal leven. Dat je dat maar even weet, Theo.

Geplaatst op dinsdag 2 november 2004 om 11:52 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik ben roze, warm en zacht, met lekkere gladde ribbeltjes. Soms lig ik dicht tegen je aan, soms trap je me weg. Soms wacht ik maanden onder je bed tot je me weer nodig hebt. Rara wie ben ik?


Geplaatst op maandag 1 november 2004 om 22:59 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

Mijn stageweek op de redactie Assen van het Dagblad van het Noorden zat er al weer bijna op. De afgelopen week ging het werken daar erg moeilijk. Computer die kapot ging waardoor mijn artikel niet opgeslagen was. De artikelen die ik schreef waren vaak niet goed in elkaar gezet. De collega die mopperde en schold was unfair. Ik pende stukkies bij de vleet en bezocht de meest rare mensen in vaak moeilijke situaties de afgelopen maanden. Ik schreef over familiedrama’s, dierenleed en zat de burgemeester achter de broek aan. Ik had de ene verwondering na de andere. Ik was er snel achter wat ‘de macht van de pen’ met mij deed. De frustraties, en het effect van de onzekerheid waar ik tegenaan liep waren behoorlijk.

Op zaterdagochtend, op weg naar de Aldi biggelden de tranen mij over de wangen. “Ik gooi de handdoek in de ring want het wordt me te veel”, dacht ik verdrietig. Het wordt niks met die stage. En belde naar mijn plaatsvervangende chef om te kijken of ik vrij kon krijgen. Die raadde mij aan om even te stoppen met die stage in de verslaggeving.

Maar later op de middag zei mijn vriendje juist het omgekeerde en raadde mij aan vooral te kijken naar mijn positie binnen de organisatie en niet gaan opgeven. Mezelf niet zo klein te maken. (Hij kan het weten want maatje zit in het management.)

Deze week is de nachtdienst weer aan de beurt. Ben ik opmaker tot en met vrijdagnacht. Productie draaien. Om half drie zie ik mijn bed pas weer. Ook leuk…

Nu ben ik een bezorgde moeder voor mijn twee puberkinderen. Vanochtend kreeg ik een telefoontje van de school van zoon Vincent. “Uw kind is van school gestuurd”, zei de boze docent. “Geschorst omdat zijn ‘speelkwartier’ om is maar zoonlief dat gegeven nog niet wil snappen”. Diepe zucht… en ik belde naar mijn jongen op zijn 06. Die zat verdrietig te zijn in de bus naar huis.


Geplaatst op om 15:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.