- weps Gert-

Het is al weer een tijdje geleden dat de rotonde z’n intrede in Nederland maakte en inmiddels heeft elke zichzelf respecterende plattelandsgemeente er een stuk of honderd liggen. Maar de manier waarop autorijdend Nederland deze kruisingen neemt wekt de indruk alsof tegelijk met de komst van de rotonde alle verkeersregels zijn opgeheven. Het wordt tijd voor een herhalingslesje en als we dan toch gaan leren doen we er gelijk een opfriscursusje normen en waarden bij.
Dat is dan speciaal bedoeld voor die jeugdige chauffeur, die laatst in Meppel een rotonde opstoof, terwijl ik enkele meters van hem verwijderd was, op de rotonde zelf wel te verstaan. Omdat ik geen zin had om bovenop de rem te staan besloot ik aan de linkerkant van hem te gaan rijden, met als gevolg dat we een halve rotonde met z’n tweeën naast elkaar reden. Hij leek niet echt te willen wijken, zodat ik mij nog steeds gelukkig prijs met het feit dat hij dezelfde afslag nam als ik. Daar slaagde ik met een ferme dot gas erin hem voor te blijven, ging even op de rem staan om hem duidelijk te maken wat voor een idioot hij is, maar stak geen middelvinger op.
Dat komt dus ook nog voor.
Er is overigens nog veel meer ellende op en om rotondes aan te treffen. Er zijn mensen die net zo lang wachten met oprijden tot ze zich er van overtuigd hebben dat er van geen enkele van de kruisende wegen meer een auto is te verwachten. (Het zal niet toevallig zijn dat de gemiddelde leeftijd van dit soort automobilisten de honderd benadert.) Er zijn mensen die al bij het aanrijden van een rotonde het linker knipperlicht aandoen, ten teken dat ze uiteindelijk de laatste afslag nemen. Maar het ergst zijn de vrachtwagenchauffeurs die hun gevaarte met slakkensnelheid de rotonde opdraaien, terwijl jij op tien meter nadert. Het komt steeds vaker voor dat ik om die reden op een rotonde in de remmen moet, met alle gevaren van dien. Het vervelende van vrachtwagens is dat ze groot en sterk zijn, dus als automobilist ben je volmaakt kansloos als je eens lekker doorrijdt om je verzekeringspremie te innen. En de manoeuvre die ik hierboven beschreef werkt bij een vrachtauto ook niet echt.
Het spijt me voor die enkeling die nog wel fatsoenlijk rijdt maar bij deze verklaar ik de Nederlandse vrachtwagenchauffeur de oorlog. Fuck the truck.

Geplaatst op zondag 31 oktober 2004 om 20:30 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

In huize Weps Erik is het momenteel een spannende bedoening. Weps Erik en mevrouw Weps Erik spreken alleen maar in monologen en dialogen, treden voor het voetlicht, doen de gordijnen een paar keer per dag open en dicht, geven elkaar open doekjes en besluiten elk gesprek met een staande ovatie.

De cultuurminnende lezer weet meteen waar ik het over heb: het is plankenkoorts-tijd. Mevrouw Weps Erik zit momenteel midden in de try-outs van het nieuwste stuk van haar theatergroep en komend weekend is de -tataratatataaaa- première!

Ook bij mij stijgt de spanning, want ik ben nauw betrokken bij de totstandkoming van het stuk. Ik heb maandenlang Klaus Wunderlich aangehoord, mevrouw Weps Erik overhoord, hand- en spandiensten voor het gezelschap verricht en het stuk een stuk of wat keren kritisch aanschouwd.

Daarom schaam ik mij er ook helemaal niet voor om op deze plek regelrechte reclame te maken voor Tammings Revue, het door regisseur Tineke Endema geschreven tweede stuk van theatergroep Familie Tamming.

Natuurlijk: ik had gewoon moeten doen alsof ik een nietsvermoedende recensent was en laaiend enthousiast was geworden over dit aanstormende theatergezelschap, in een poging jullie allemaal naar het theater te duwen. Maar dat kan nu niet meer. Zoals altijd nekt mijn eerlijkheid mij. Zucht.

Ik kan maar beter niets meer schrijven en deze weps besluiten. Aan alle fijne dingen komen een eind. Lezerspubliek: bedankt voor jullie aandacht en graag tot de volgende keer!

Buig.

Geplaatst op zaterdag 30 oktober 2004 om 15:02 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Een meisje van zeventien loopt met een open fles AH-huiswijn met daarin een klein restje door het winkelgebied van Amersfoort. Haar vriendin heeft net nog een slok genomen en nu zou zij eigenlijk de rest opdrinken, ware het niet, dat er twee politieagenten aankomen, die haar staande houden. Ze is er gloeiend bij. Want dat mag niet, alcohol drinken op de openbare weg of zelfs maar een aangebroken fles bij je hebben.
Ja maar… zij doen het ook / mijn vriendin heeft net nog een slok genomen / ik ben helemaal niet lastig of dronken / ik wist het niet.
AHA! Je wist het niet, maar je had het wel moeten weten, want iedere burger moet de wet kennen:

Artikel 2.4.8 Hinderlijk drankgebruik
1. Het is verboden op de weg, die deel uit maakt van een door burgemeester en wethouders aangewezen gebied, alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flessen, blikjes en dergelijke met alcoholhoudende drank bij zich te hebben.
2. Het bepaalde in het eerste lid geldt niet voor:
a. een terras dat behoort bij een horecabedrijf, als bedoeld in artikel 2.3.1.1, eerste lid;
b. de plaats, niet zijnde een horecabedrijf, als bedoeld onder a, waarvoor een ontheffing geldt krachtens artikel 35, eerste lid, van de Drank- en Horecawet.

Het is me drie uur later nog niet gelukt een simpel kaartje op internet te vinden waarop dit door burgemeester en wethouders aangewezen gebied te zien is.
Het meisje kreeg de keus: een boete van veertig euro of vier uur dienstverlening bij buro Halt bij de kinderboerderij of bij de brandweer.


Geplaatst op donderdag 28 oktober 2004 om 23:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Vanwege mijn tweede off-day op rij (maar voor de mensen die hun eigen energie inmiddels langzaam terug voelen stromen en die in mij vol leedvermaak een medeslachtoffer herkennen, wil ik toch volhouden: het is geen herfstdepressie!! De herfst is cool, mooi, het beste jaargetijde ooit, ik zou niet zonder willen) bevat mijn wekelijkse weps vandaag vooral veelbelovende links met mooie vooruitzichten en enerverende activiteiten:

Vrijdag ga ik als heks naar een Halloweenfeest met rollerdisco (maar waar is toch het spookje?!?)
Woensdag 3 november speelt de geweldige Zap Mama in de Melkweg.
De man van mijn dromen heeft een theatershow waarin hij al rappend het leven van de straat vertelt.
En last but not least: het black magic woman festival komt er weer aan!! Van 12 t/m 21 november gaat het in de Amsterdamse Bijlmer over zwarte heldinnen.

Voor iedereen die uit wat voor depressie dan ook moet worden gesleurd: vergeet die rottende blaadjes en kies voor een exotisch uitstapje in eigen stormachtig land!


Geplaatst op dinsdag 26 oktober 2004 om 16:43 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik hou persoonlijk meer van liefde doen dan van erover praten, maar de stortvloed van Iteke Weeda is overtuigend:

"Relaties zijn een soort oefenveld van de liefde. Mensen streven naar onvoorwaardelijke liefde. Dat is moeilijk te bereiken, omdat je meestal een partner uitzoekt die jou wat kan leren. Dat is dan ook meteen degene met wie je vaak zult botsen, omdat je jezelf steeds tegenkomt. Maar van die pijn leer je.

Soulmates zijn dat juist niet. Als je een zielsverwant tegenkomt, zal dat al het andere wegvagen. Het is een explosie van energie, waardoor je totaal uitgeput raakt. Het is dus niet aan te raden met zo iemand door het leven te gaan, al is het wel fantastich om te ervaren.

Als je leert onvoorwaardelijk en echt diep van mensen te houden, heb je geen partner meer nodig. Dan ben je een soort van Jezus, je hart zal volstromen met liefde, en alles wat je geeft, krijg je in tienvoud terug."

Wow.. na zo'n stortvloed ben ik dan toch even stil.

Geplaatst op om 14:21 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

We hadden een zwaar gesprek achter de rug en ik zette de cd Sweet Oblivion van Screaming Trees op. Dat doe ik wel vaker als ik geëmotioneerd ben. De muziek schalde keihard door de kamer en dat was prima. We hadden toch even niet zo veel te zeggen.
Toen de Screaming Trees uitgekippevelt waren koos ik voor het oeuvre dat op mijn begrafenis moet worden gedraaid. Althans, een deel ervan: ik herinner me Waiting For The Rain van Manfred Mann’s Earth Band en Yours van Blues Traveller. En, hoe kan ik die nou vergeten, The Ship Song van Nick Cave.
Mooie, integere maar ook een beetje zwaarmoedige liedjes.
Buiten regende het en dat bracht me voor de zoveelste keer op het idee om dat nog nimmer uitgevoerde regenproject ten uitvoer te brengen. Alle nummers met rain in de titel op één cd. Waiting For The Rain dus, maar ook November Rain van Guns N’ Roses en Rain van The Cult, om er een paar te noemen.
Als ik zulke plannen ontvouw denken mensen gelijk dat ik de volgende dag zelfmoord ga plegen, helemaal als de dag zelf zich ook nog eens in een grauwsluier van regen voortsleept.
Dus trek ik mijn meest zomerse gezicht en roep dat de cd met sun-titels niet kan achterblijven.
Al kom ik deze dag niet verder dan Lazy Sunday.

Geplaatst op zondag 24 oktober 2004 om 20:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Voor mijn wepsje van vandaag mag je wel even naar Criminelen.web-log gaan. Die kon ik er nog net uit persen, maar een nieuwe weps lukt nu even niet. Gisteravond eetfeestje met vrienden gehad, nog maar net van bijgekomen en nu moet ik pronto op de fiets om op tijd te zijn voor het volgende eetfeestje met vrienden. Want ja, gefietst zal er worden, natuurlijk. Des te meer kan ik straks naar binnen werken, zonder weegschaalprotest.

O ja. Nog wel één stichtelijke opmerking: stem niet op (groep) Geert Wilders! Hij _moet_ uit Utrecht verhuizen omdat hij zich niet veilig _voelt_, schrijft de Volkskrant kritiekloos op. Maar concrete bedreigingen kan Geert Wilders niet noemen. Nee hij doet het voor zijn vrouw. Om in een adem de weggepeste Bert en Marja uit de Amsterdamse Diamantbuurt te noemen. Kan opportunistisch populisme nog zwarter op wit staan?

Geplaatst op zaterdag 23 oktober 2004 om 17:03 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Zestien jaar heeft ze gewerkt, mijn benedenbuurvrouw. Zestien jaar bij dezelfde baas. Dossiers wegbrengen, notuleren, dingen op de computer tikken. En nu heeft ze haar baan opgezegd. En haar huis.
Want ze is verliefd.
Hij geeft haar kadootjes. Hele romantische. Een hartvormige ballon in een doos. Een doos rode rozen. Een rijke minnaar van het oude stempel.
Ze gaat trouwen natuurlijk. En ze wil al die andere dingen ook, die je wil, als je verliefd bent. Maar eerst op wereldreis. Daarvoor heeft ze haar spaargeld opgenomen. En prikken gehaald.
En hij is leuk. Spontaan en grappig. En hij organiseert verrassingen voor haar, voor onderweg. Waar ze nog niets van weet.

Haar spulletjes wonen al bij hem. Haar wereld bestaat niet meer. Ze heeft alles opgegeven. Hij houdt z’n huis aan en zij trekt straks bij hem in. Als ze terugkomen. Van die wereldreis.
En ik zie het gebeuren. En ergens, iets intuitiefs in mijn derde chakra, nou ja, je begrijpt me wel. Ik kan er gewoon niet in geloven.

Geplaatst op vrijdag 22 oktober 2004 om 19:11 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

De opbeurpotpourri

Graag meezingen allemaal:

“Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk, ik ben behoorlijk vrolijk, zo vrolijk was ik noooooooit”
“Ik ben zo blij, ik ben zo blij, dat mijn neus van voren zit en niet op zijijijij”
“You should be so happyyyyyy, on this brand new beautiful day”
“Lalalalalala-lalalalalaaaaaaa” (Smurfenlied)
‘Happy days are here agaaaain”
“Don’t worry, beeee happy, tudutudududududududududuuuu”
“So happy togeeetheeeeer”
“Shiny happy peopleeeee”
“Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk, ik ben behoorlijk vrolijk, zo vrolijk was ik noooooooit”

Helpt het?


Geplaatst op woensdag 20 oktober 2004 om 13:50 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik weet dat het niet mijn dag is, maar bij deze verklaar ik iedereen de oorlog. Waarom? Daarom!
En omdat het herfst is en ik ongesteld moet worden (zie ik in mijn agenda) en dat in combinatie met de onzekerheid van solliciteren. BLEH!!!!

Terwijl ik gisteren nog hele filosofische gedachten had over de herfst. Zoals het idee dat wij mensen ook allemaal een beetje afsterven, maar dat dat mooi is, want dat maakt een nieuw begin in de lente weer mogelijk.

Maar dat was gisteren. Vandaag weet ik er alleen aan toe te voegen dat zo'n schone lei hard nodig is voor sommige mensen. Klootzakken, allemaal!

U merkt, ik kan beter even wachten tot het mijn beurt is.
Excuses volgen volgende week.

Geplaatst op om 13:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Al sinds de basisschool is ze mijn quizmaster. Zij stapte overal op af en nam mij op sleeptouw erachteraan.
Met jongens was ze er vroeg bij. Maar ik werd niet vergeten.

De spetter van de klas vroeg haar verkering. Zij onderhandelde: “Alleen als je ook met mijn vriendin neemt.” Als jonge pubers gingen we met haar ouders op vakantie. 's Nachts sneakten we onze tent uit. Zij had een afspraakje met een knappe Fransoos, ik kreeg een functie als uitkijkpost.
Toen ik al eind zestien was en nog nooit had gezoend, zei ze: “Zo kan het niet langer.” In de plaatselijke discotheek zocht ze een geschikte kandidaat en stuurde hem met mij naar buiten.
Een klein jaar later kreeg zij een vaste vriend. Ze ging met hem samenwonen in een dorp bij Gouda. Ik begon een studie in Amsterdam.
Zeven jaar later eindigde haar relatie. Ik had in de tussentijd vele hopeloze liefdeservaringen opgedaan. Even leek het traditionele rollenpatroon zich dan ook om te draaien. We belden en ík gaf advies. Later kwamen daar zelfs dating-tips bij. Als zelfbenoemd coach nam ik haar mee uit op het Leidseplein.

Drie maanden geleden werd ze hopeloos verliefd. Al zwevend op een roze wolk, hervond ze haar oude zelf. Ze koppelde me aan de beste vriend van haar nieuwe liefde. Ik was blij dat ze de touwtjes weer in handen nam, alhoewel ik haar poging binnen no time wist te laten mislukken.

Inmiddels blijkt ook haar huidige man niet prins charming. Zijn liefdevolle aandacht is ernstig verslapt, de sms-jes gaan maar één kant op, hij verzwijgt en verdraait, is er alleen als hij haar nodig heeft en geeft des te vaker niet thuis.
Ik roep, toch weer even terug in de coach-positie, het grootstedelijke, ongeduldige, de wereld ligt aan onze voeten, ‘it’s got to be perfect’ advies: “Dúmpen die gozer!”
Maar ze trapt er niet in. Omdat ze weet dat het aangaan van lange relaties niet mijn grote specialiteit is en zij het huisje-boompje-beestje ideaal wel degelijk nastreeft, wordt mijn jongste tip moedwillig genegeerd.

Zo zijn de oude verhoudingen hersteld.
En ondertussen heeft ze voor mij een nieuwe date geregeld.


Geplaatst op dinsdag 19 oktober 2004 om 17:48 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik wilde vroeger graag zeehondjes aaien en met dolfijnen zwemmen. Wat zeg ik, vroeger? Toen ik gisteren op Schiermonnikoog een zeehond zag, ben ik er aan half uur achteraan gelopen! Ik wist niet wat ik van het beest wilde, en waarschijnlijk wist hij dat ook niet, want hij zwom snel weg. "Ik heb een zeehond gezien, ik heb een zeehond gezien!" Toch vreemd dat je daar zo blij van kan worden en zo'n zin krijgt om met hem mee te zwemmen.
Vanavond was ik bij mijn scriptiebegeleidster en haar vriendin Y. om foto's van hun Fiji-reis te zien. Na de foto's haalde Y. een brokje steen uit een kopje: echt koraal! "Maar na vangst sterven de micro-organismen en blijft er alleen een hoopje steen over", zei ze er teleurgesteld bij.
Zeehond 'Free Hannes' moet na een ontsnappingspoging weer terug naar de dierentuin in Nordhorn. Volgens Lenie 't Hart van zeehondencentrum Pieterburen
om geld binnen te halen, want iedereen wil hem zien en aaien. Dat hij in Nordhorn waarschijnlijk dood zal gaan, lijkt bijzaak.
Maxima stond in de krant met een hermelijntje om haar nek. De buurman liep langs met een ongelukkig ingepakt hondje, de slang van zijn zoontje ligt onder een lamp te wachten op zijn dood.

En zo zijn er nog talloze voorbeelden van de verwoestende bezitterigheid van de mens. Misschien moeten we wat meer ZEN-nen, wat meer loslaten. En onze identiteit niet ontlenen aan contact met en bezit van de natuur, maar aan onze weblog.

Geplaatst op maandag 18 oktober 2004 om 22:43 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Het leven bestaat uit keuzes maken.
Da’s lastig, want ik kan nooit kiezen.
Vroeger, op school, had je tenminste nog multiple choice. Dan wist je gewoon dat een van de vier (en als het meezat een van de drie) mogelijkheden de juiste was.
Kat in ’t bakkie.
Maar het echte leven doet niet aan multiple choice. Je moet helemaal zelf kiezen of je vanavond pasta wilt eten of patat, of je een bos rozen of tulpen koopt. En erger: of een vriend of vriendin wel of niet bij je past, of aan je verwachtingen voldoet.
Eigenlijk zou je geen verwachtingen moeten hebben. Dat maakt het leven vast makkelijker.
Ik ben inmiddels al weer een tijdje thuis en heb sterk het gevoel keuzes te moeten maken. Om het leven niet nodeloos ingewikkeld te maken moet ik duidelijker naar mensen zijn en, vooral, duidelijker naar mezelf.
Mijn eerste echte keuze is om te stoppen met mijn weblog.
Tsjonge. Zaterdagmiddag om twee uur trok ik de stekker eruit en om tien minuten over twee kwamen de eerste gevoelens van spijt. Er lag een ontzettend lief kaartje in de bus van collega’s en een van hen wees mij op een van mijn laatste stukjes op dat weblog. “Maaike was een parel van eenvoud”, schreef hij en hij bedoelde het stukje, niet de dame in kwestie. Ik wist weer precies waarom ik het weblog was begonnen.
Waar ik bij de krant moet scoren met nieuws en zaken die anderen willen lezen, kon ik op het weblog m’n eigen ding kwijt.
Maar je kunt het ook overdrijven en bovendien bemerkte ik dat nog nooit over een zeer na aan het hart liggend persoon had geschreven en ook niet de behoefte had om dat te gaan doen.
Ik wil niet alles meer delen. Openheid heeft ook z’n grenzen.
Het weblog zal ik vast gaan missen. En omdat ik niet kan kiezen kan het maar zo gebeuren dat ik over een maand of zo de boel heropen omdat ik het juiste format te pakken heb.
Dus wacht nog maar even met die toespraken.
En die bloemen.
Ik vind ze beide mooi, trouwens.

Geplaatst op zondag 17 oktober 2004 om 17:05 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Amsterdam en Maastricht zijn mooie steden. Je kunt er lekker slenteren, terrasje pikken, wepsen opzoeken, uitgaan (al dan niet voor een tientje), bijzondere mensen ontmoeten, cultuur snuiven en wat al niet. Toch zou ik er niet (in de buurt) willen wonen. Dit kaartje zegt waarom.



Voor wie de afgelopen dagen geen krant heeft gelezen: hoe roder, hoe meer stikstofdioxide in de lucht, veroorzaakt door diesels en industrie. Wetenschappelijk aangetoond door Duitse universiteiten en KNMI, met dank aan milieusatelliet Envisat van de ESA.

Als ik bovenstaand kaartje zie, weet ik ook alweer waarom ik ooit besloot in het Noorden te blijven wonen en niet De Grote Dingen In Het Leven te gaan opzoeken in de Rand- of Ruhrstad.

Nou hier nog uit zien te gaan voor een tientje (is me van de week al een keer gelukt) en het is wel goed zo.

Dat alles bedenk ik me na een rondje hardlopen door het bos met mijn geliefde. Lekker samen een uurtje NO2-vrije lucht opgesnoven. Genieten!



Geplaatst op zaterdag 16 oktober 2004 om 15:08 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

Ineens sputtert de motor. In oorverdovende stilte rij ik de auto naar de kant van de weg. Rook komt uit mijn uitlaat en ook onder de motorkap zie ik witte pluimpjes komen. Alleen het ruisen van de banden is alles wat ik hoor. En ook nog het bonken van mijn hart. "Nee hè." roep ik hardop. Dan nog wat grommende vloeken. Net nu ik grote haast heb om op tijd op werk te komen. Het schiet door mij heen dat ik vannacht om half twee ook nog weer naar huis toe moet. Ik kijk om mij heen. Een prachtig heidelandschap in een rode ondergaande zon. Mijn oude witte Fiatje staat stil. Ik stap uit en zoek in mijn rugtas naar mijn ANWB pasje en kijk ook snel om mij heen waar ik een bordje kan vinden met de naam van de straat waarop ik net nog reed. Het schiet door mijn hoofd dat dit wel eens een heel dure reparatie zou kunnen worden. Die rook voorspelt niets goeds. Ik ben zo blij met mijn mobiel die gelukkig opgeladen is. (Voor de verandering.) Op mijn werk nemen ze mijn grote afwezigheid sportief op. Ik moet maar rustig aan doen en mij niet zo druk maken. Na een half uur komt de grote gele ANWB bus aanrijden. Een gevoel van 'de redding is nabij' maakt zich van mij meester. Paniek ebt weg. De ANWB Engel kijkt onder de motorkap en constateert direct een lekke koppakking. Zuchtend en steunend accepteer ik dit onheilsbericht. Hij sleept mij vervolgens helemaal naar Assen, naar de (toen nog) Drentsche Courant. Hoe ik 's nachts ben thuisgekomen weet ik niet meer. Het is lang geleden. Sindsdien heb ik rondgereden met kapotte uitlaten midden in de nacht. Reed ik op de A28 richting Groningen ineens zonder licht in de avond. (De ANWB Engel heeft toen allerlei relètjes in contactdozen gepropt en draadjes onder de motorkap van mijn 16 jaar oude Nissan Sunny aan elkaar geknoopt.) Een volkomen kapotte radiator van mijn Toyota. (De ANWB Engel adviseerde mij rustig om vele flessen water in mijn auto mee te nemen.) De remolie die wegloopt waardoor ik niet meer kan schakelen. (ANWB engel zegt mij goede remolie te kopen in grote voorraad.) Geweldig. Ik begin plezier te krijgen in mijn oude auto's. Al die adviezen van de ANWB Engelen neem ik ter harte. Door de vele keren dat ik pech heb gehad met mijn auto's leer ik 'de Zen van het Motorrijden' als het ware. Met een glimlach denk ik aan die keer dat ik in Groningen op het drukste punt van de rondweg ineens geen moterpower meer heb. De V- snaar geknapt. Mijn ANWB Engel die ten tonele verschijnt tussen de file door laverend, deelt mij wijselijk mee dat dus nu waarschijnlijk mijn kleppen wel in de vernieling zullen liggen. Weg Toyota. Engel sleept mijn blauwe wrakje op een gele ANWB vrachtwagen en rijdt mij helemaal naar Annen naar 'mijn' garage. Toyota blijft ondanks een verbuiging in één van de kleppen toch gewoon doorrijden. Ik hoor een ratelend geluid.
Vandaag dus mijn Nissan Sunny die het nu ineens laat afweten. Ik sta in beautiful Gasselte. Lekker in het zonnetje en bel relaxed mijn ANWB Engel. Twintig minuten later staat hij voor mijn neus met zijn gele bus. Nu is het een ontbreken van benzine in het carter. Hij laat mij zien hoe je dat kunt meten. Een klein ruitje laat een lege holte zien. Engel gaat in de weer met een elektronisch pompje en ja hoor hij start weer. Vriendelijk wuift Engel mij na als ik tevreden en opgelucht mijn weg vervolg.
Na een kilometer, en zeker wetende dat niemand mij ziet, stop ik mijn Nissan langs de kant van de weg en spring eruit. Ik doe een indianendans en slaak allerlei kreten. Yes, Yes Yes!!! Het is niet de koppakking!!


Geplaatst op om 15:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-



O, O, ik voel de bui al hangen. Eén afwijzingsbrief teveel. Dit wordt een moeizaam uurtje voor mijn lief. Ik zit op de bank. Ik eis z’n volledige aandacht. Ik som al mijn tekortkomingen op en alle redenen waarom ik geen baan zal krijgen. O, jee, daar komen ook nog de onmogelijkheden bovenop om een eigen kamer te huren of om mijn piano van Groningen naar Amersfoort te verhuizen. En natuurlijk lukt het me zeker niet om een leuk kadootje voor m’n moeder te vinden. En de poezen houden niet van me. En tot overmaat van ramp mijn lief ook niet. Anders zou hij me toch wel behoeden voor al deze ellende. Onderkinnen beginnen te trillen. Ogen raken vochtig. Het tranendal kan beginnen. Dat lucht op.



Geplaatst op vrijdag 15 oktober 2004 om 13:42 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

De dag begint met ontroering. Terwijl ik een boterham eet, kijk ik naar het ochtendjournaal en zie een verslag van het concert dat Ramses Shaffy en Liesbeth List gisteren gaven. Ik zie hoe zij voor hem de eerste zin van ‘In October’ opgeeft, hij haar ietwat onzeker aankijkt, zij hem toeknikt en ik denk: ‘O god, als ie het nou maar begrijpt’. En dan sluit hij zijn ogen en zingt met die vaste, overbekende stem van hem de rest van het nummer. Ik zucht opgelucht en wil het liefst in de televisie kruipen.
Tijdens de 'Shaffy Cantate' staat hij wat wiebelig op zijn benen, hij kijkt weer even voorzichtig naar List, ziet dat het goed is en haalt nog één keer vol uit. Brok in de keel-televisie.
En dan luister ik mijn voicemail af en hoor de zachte, een tikje onvaste stem van H. Hij is vader geworden gisteren. Ze heeft een tijdje op zich laten wachten maar zijn dochter is geboren. Ik kom nu op een leeftijd dat het niet meer zo verrassend moet zijn dat mensen baby’s krijgen, maar binnen mijn vaste vriendengroep zijn H&M een van de eersten. En weer ben ik ontroerd.
Zosja, welkom! Dat je maar net zo intens van je leven mag gaan genieten als held Ramses.

Geplaatst op woensdag 13 oktober 2004 om 16:33 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Afgelopen donderdag evalueerden we het Festival Globalisering. Hierdoor miste ik mijn tweede shiatsu les, maar dat had ik er graag voor over. Bovendien beloofde mijn huisgenoot, dat hij me in het weekend de fijne kneepjes alsnog bij zou brengen.(wat er op neerkwam dat hij me een stapeltje stencils en een pakje sigaretten gaf, maar dat terzijde).

De evaluatie was professioneel opgezet. Alle negatieve geluiden werden geraffineerd onderdrukt. De discussieleiders lazen de resultaten van een gehouden enquête op. Als die kritisch waren, zei onze voorzitter: “Dit zijn geen representatieve uitkomsten. Een respondent kan slechts een uitspraak doen over 6% van het aanbod. Als hij klaagt over een bepaald onderdeel, betekent dat niet dat alles slecht was.”
Vervolgens werd de vergadering gevraagd om aanvullingen. Alleen de mensen die het heel goed op een rijtje hadden in hun hoofd (het moge duidelijk zijn dat ik daar niet bij hoorde), waagden het om hun mond open te doen. Ik was stil en verveelde me.

Het was alsof ik met een ex-vriendje had afgesproken. De -ooit zo hevige- verliefdheid was helemaal over. Ik vroeg me af wat ik in hemelsnaam in het festival, haar opzet, haar doelen en de mensen die eraan meewerkten, had gezien.
Drie maanden lang had ik me vol overgave op de organisatie van het workshopprogramma gestort. Ik sprak over niks anders, werkte als een kip zonder kop en liet alles en iedereen uit mijn oude wereld links liggen.
Toen ik op de dag van het festival geconfronteerd werd met tegenvallende bezoekersaantallen, lege zalen, teleurgestelde workshopleiders en een bestuur dat zich nergens voor verantwoordelijk voelde, kwam ik van grote hoogte de realiteit binnenvallen.
De maanden die volgden zaten vol frustraties, verwijten over en weer, onbegrip en andere liefdesverdriet-perikelen. Tijdens de evaluatie bedacht ik: het is goed, dat het uit is.

Om mij heen zag ik mensen bij wie het vuur nog steeds brandde. Zij begonnen voorzichtig plannen te maken voor een volgende editie. Toen gevraagd werd: “Wie doet er dan niet mee?” stak ik als enige mijn hand op. De discussieleider reageerde gekwetst: “Dat dacht ik wel weer!”
Op de borrel na afloop bleek de afwijzing niet wederzijds. “Kom op! Zo slecht was het toch niet? We hadden het zo goed samen!” zeiden mijn festivalvrienden, “Laten we het nog eens proberen! Deze keer wordt alles anders.”

De volgende dag begon de twijfel. Maak ik wel de juiste beslissing? Straks blijkt dit het festival dat over 50 jaar herinnerd wordt als hét evenement dat het debat over globalisering op gang bracht in Nederland. Daar moet ik bij betrokken zijn!

Zal ik het nog een kans geven? Straks willen ze me niet meer!
Morgen ga ik smeken of ze me asjeblieft terug nemen.


Geplaatst op dinsdag 12 oktober 2004 om 15:31 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Heerlijk, een eigen paard hebben net buiten de stad Groningen. De stad, die stikt van de paardenmeisjes. Ik hoef maar in een vinger te knippen of er staan er drie op de stoep. Mag ik je stal uitmesten? Mag ik je paard borstelen? Als ze te jong zijn wordt het wel eens vervelend, ben je meer een kinder oppas. Dus heb ik drie verzorgers van boven de 18. Plus nog iemand die elke dag mijn paard buiten zet.
Je raakt aan de luxe gewend, maar laatst werd ik toch nog blij verrast. Ik had net mijn paard naar een nieuwe stal verhuisd, waar nog geen pensionpaarden stonden. Twee verzorgers verhuisden met me mee, en twee mensen brachten ook hun dier erheen. Omdat de eigenaresse van de stal, een weduwe, al een jaar niks meer met de paarden had gedaan, was de binnenbak erg stoffig en het licht van de buitenbak in onbruik geraakt.
Enkele dagen later kwam ik weer eens langs. Een van mijn verzorgers had met haar vriendje allemaal houten platen van de zolder gehaald en tegen de zijkant geplaatst, zodat het stof van de bak in de bak blijft en we niet steeds hoeven te vegen. Een tweede had uren staan sproeien met de tuinslang, zodat de dieren niet steeds stof hoeven happen. De eigenaresse had het licht laten maken en nieuw zand laten storten. Een derde verzorger had een map gemakt, waar elk paard een eigen pagina in heeft. Compleet met foto, telefoonnummer van eigenaar, dierenarts, verzorgers en hoefsmid. En voerschema's, een binnen en buitenzetschema, een plattegrond (welk paard in welk stal) en enkele lege vellen.
Toen kwam de eerste verzorgster binnen. Helemaal teleurgesteld, want de derde persoon had 'haar idee gejat'. Zij had namelijk ook een pagina gemaakt, alleen minder compleet..
Wil iemand mijn paard en mij even onze plaats wijzen als we naast onze schoenen gaan lopen?



Geplaatst op maandag 11 oktober 2004 om 18:10 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik weet niet of het iemand is opgevallen, maar vorige week zondag heb ik een beurtje overgeslagen. Verzaakt. Mijn plicht niet gedaan.
Ik heb daar verder niemand over gehoord, dus zal het inderdaad wel niemand zijn opgevallen. Eigenlijk is het een goede reden om het nóg een keer te proberen.
Maar er zijn grenzen en bovendien ontving ik een mail van de baas hier, die mij eraan herinnerde dat Weps zijn eenjarig bestaan viert.
En als er iets te vieren valt is Gertje erbij.
Alleen – er zijn momenten in je leven dat je niet zoveel zin hebt om te feesten. In teveel mensen om je heen. In dingen te doen omdat anderen dat graag van je willen.
Om die reden heb ik de afgelopen weken op verschillende fronten verzaakt.
Ik verzaak wat af, vandaag de dag. Maar alles voor de goede zaak.
Dus zal ik vandaag nog in een mail aan de baas vragen of het feestje ter gelegenheid van het eenjarig jubileum een paar weekjes mag worden uitgesteld. Dan ben ik weer de oude.
En Erik, die geen gelegenheid onbenut laat om een feestje te organiseren, heeft dan weer genoeg euro’s in zijn portemonnee.

Geplaatst op zondag 10 oktober 2004 om 14:29 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Gisteravond uit geweest in Groningen. Geweldige avond gehad met twee stapmaatjes. Lekker gegeten en bijgekletst in de Vestibule, afwisselend gelachen en genoten van The International Tussler Society (psychedelische country van de jongens van Motorpsycho, prettig gestoord en de nieuwste hype) in Vera, geborreld met een stel afgestudeerde maar helaas niet zo uitbundige meiden in café De Koster, toch nog met de kersverse doctoranda en een weps-doctoranda geswingd in De Kar en bij het ochtendgloren op de Grote Markt nog even wat crimi-'entertainment' meegepikt...

...maar ja. Dan kijk je de volgende dag in je portemonnee en zie je dat je veertig euro hebt uitgegeven. VEERTIG EURO. Dat is verdomme bijna NEGENTIG GULDEN.

Ik ben het zat. Ik wil dat niet meer. We hebben het als ondernemers in de journalistiek die integer proberen te blijven niet zo breed en we zijn bovendien aan het sparen voor een peperdure adoptie.
Toch wil ik lekker blijven uitgaan, in de veronderstelling dat ik ook voor minder dan veertig euro een avondje lol moet kunnen hebben, want het gaat uiteindelijk om de mensen met wie je op stap gaat en niet wat je doet. En dus moet het volgens mij mogelijk zijn om een avondje uit te gaan voor EEN TIENTJE.

Nu kan ik zelf wel wat bedenken en dat zal ik in de toekomst op deze plaats misschien nog wel doen ook, maar ik ben nu eerst benieuwd of jij een leuk idee hebt. Hoe kun je met twee of meer mensen een avondje uitgaan voor een tientje per persoon, los van de eventuele reiskosten? Ik sta te popelen om de suggesties in praktijk te brengen.

PS 1: de serie portretten van criminelen is verhuisd naar criminelen.web-log.nl.

PS 2: Weps bestaat maandag 1 jaar!


Geplaatst op zaterdag 9 oktober 2004 om 19:58 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-





sociale dienst

daar loop ik weer
zelfde route
ander doel
nutteloze stap
amsterdam heeft het
voor wie machteloos
moet ondergaan
onder protest

ik werkloos
zoekend
meer werk minder lozen
naast mij
een hoogleraar
op de bres voor
het prepensioen
en een turkse arbeidster in nederland
hun strijd onze strijd
met een hoofddoekje
we schreeuwen dezelfde leuzen
internationale solidariteit

’s avonds zit ik
voeten op tafel
voor de televisie
naar mezelf te kijken
en naar politici
die de waarheid zeggen
je kunt demonstreren
maar met de rug tegen de muur
gezellig was het wel
en de trein was gratis


Geplaatst op vrijdag 8 oktober 2004 om 18:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

Elke maandagochtend geef ik tekenles op de Boskamp in Roden. Een aantal jaren geleden startte het NIVON een teken- en schilder groepje in Leek. De behuizing was verre van optimaal en de deskundige begeleiding enthousiast maar beperkt. In 1998 kreeg het Sociaal Cultureel Werk Roden de beschikking over de voormalige Christelijk Mavo, De Boskamp in Roden. Het NIVON groepje kreeg toestemming om van een zeer geschikte ruimte gebruik te maken.
Mijn ‘leerlingen’ zijn in de leeftijd dat ze het allemaal al wel gezien hebben. Bovendien hebben ze stuk voor stuk de oorlog meegemaakt. Het tekenpapier wordt aan beide kanten gebruikt en kwasten of potloden zijn zwaar versleten. Ik plaag ze er altijd mee. Veertien wat oudere mensen die wel eens willen leren schilderen en modeltekenen. Perspectief tekenen en de ‘gulden snede’ vinden in het landschap.

Vier jaar geleden ben ik daar per ongeluk terechtgekomen omdat vriendin Coby Hurtak zwanger was geworden en rust wilde.
Ik begon uit te leggen over spanningslijnen en wat kleuren met elkaar doen. Waarom de slager van die groene strookjes plastic tussen de hopen vlees neerlegt. We hebben van alles op een tafel neergezet om na te tekenen. Met van die felle lampen er boven om meer schaduw te krijgen. En ik zei ‘tut tut tut en ho ho ho’ als ze verlegen gingen uitleggen dat het gemaakte kunstwerk eigenlijk niks voorstelde.
Dat ik zulke dingen niet wil horen weten ze onderhand wel. Tekenen en schilderen is kunst. En dat wil zeggen dat je in feite communiceert. Het is een vorm van communicatie. ‘Dames’, zeg ik dan. (De vrouwen zijn verre in de meerderheid.) ‘Dames’, dat wat hier op het papier staat is van jullie. Daar moet je trots op zijn. Ook al is het nog niet wat je ervan verwacht.
En wat doe je als je ergens trots op bent? BH klappen! De eerste keer dat ik dat zei keken ze me ontsteld aan en begrepen geen snars van waar ik heen wilde. Nu lachen ze hartelijk en doen meteen met mij mee. We pakken onze BH bandjes beet en trekken die naar voren. Daarna laten we ze op onze huid klappen tot groot genoegen van de mannen. De heren zeggen niet dat het werk wat ze maken niks voorstelt. Diezelfde ‘jongens’ probeer ik al jaren uit de kleren te krijgen voor het modeltekenen. Tot nu toe is dat niet gelukt. Dat vinden wij dames erg jammer.

Elke maandagmorgen sta ik daar voor mijn klas. En zie hoe gelukkig ze zijn als er iets te leren valt. Nu ga ik mijn groepje aan iemand anders doorgeven. Door alle drukke werkzaamheden die een mens nu eenmaal voor de kiezen krijgt, kan ik niet meer op de maandagmorgen lesgeven. Het doet pijn in mijn hart dus die nieuwe docent(e) zal het met enthousiasme moeten doen anders krijgt hij/zij het met mij aan de stok. En niet na een maand weglopen omdat het niet zo veel verdient!!! ‘Loslaten Visser!!!’ denk ik terwijl ik die advertentie laat zetten in het Roder Journaal.


Geplaatst op donderdag 7 oktober 2004 om 19:42 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Op mijn kantoortje zit ik vrolijk verhaaltjes te tikken als plotseling W. binnenkomt, de onvolprezen klusjesman, onze Nico zeg maar, maar dan anders.

“Hee Roos, kijk eens wat ik heb?”
“Huh, wat?”
Bungeldebungel
“Een muis.”
“Waaaaaat????”
“Komt uit de kelder, het stikt er van de mui...”
“Ik wil het niet weten!”
“Nee echt, deze liep zo over mijn hand toen ik...”
“W. Niet zeggen!”
“Volgens mij zitten er hele nesten achter het...”
“IK WIL HET NIET WETEN!”
“Ben je daar bang voor? Hier...”
Bungeldebungel
“Waaaaaaaaah...”
“Hij is dood, hoor”
“WEEEEEEEEG!!!!!”


En nu werk ik dus thuis. W. is doosjes gif aan het kopen, maar ik betreed het pand pas weer als het een officieel verklaarde Muisvrije Zone is.
Tot die tijd verschuil ik me achter poes Louis.


Geplaatst op woensdag 6 oktober 2004 om 13:16 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Het was mijn demonstratie ook niet, weps Tjitske! Omdat ik te laat wakker werd, kon ik de Keer het Tij tocht vanaf de Dam niet halen. Ik besloot mijn linkse medestrijders op te wachten op het Museumplein. Ze zouden nooit arriveren…
Met een bevriende asielzoekerjongen stond ik er desalniettemin boos te zijn op de regering. Om ons heen duizenden vakbondsmensen die ook “Balkenende twee, spoel het door de plee”-gedachten hadden. Maar de gemeenschappelijke vijand schepte onverwacht geen band.
Ik demonstreerde tegen racisme en voor wereldvrede, dat soort idealen, maar daar hoorde ik Lodewijk de Waal niet over. De arbeiders streden voor hun prepensioen. Mijn buren riepen: “zonder vut is het kut”. Ik wist nauwelijks waar ze het over hadden.
Diezelfde avond ging ik met twee werkende stelletjes en mijn voor de vakantie afgezegde date (die me nog niet vergeten bleek, hoezee, hoezee!) naar het Holland Casino in Rotterdam. “Hoe was het actie voeren?” vroeg hij nietsvermoedend, terwijl we achter elkaar geld verloren aan de Amerikaanse roulettetafel. “Saai! Ik stond tussen de werkende mensen en mijn activistenvrienden waren nergens te bekennen” antwoordde ik, eeuwig student en al hardcore vrijwilliger ver voor mijn prepensioen.
De twee stelletjes draaiden zich tegelijk om en vroegen dreigend “Wat heb jij tegen werkende mensen?!?” Ik haastte me te zeggen dat ik respect had voor iedereen die een baan heeft en geld verdient en dat ik zeker vind dat onze samenleving niet zonder kan, maar dat ik verder niet zoveel binding met hen heb. En dat een demonstratie met hen dan ook niet het gebruikelijke ‘fuck de regering’ feest is.
Ik glimlachte erbij, maar de stemming werd er niet beter op. Om het een beetje goed te maken, voegde ik toe dat ik zelf dan wel laat zal beginnen aan het arbeidsproces, maar dat ik best bereid ben om tot mijn zeventigste door te gaan.
“Tja, als ambtenaar zeker” zeiden ze smalend, “dat telt niet”.


Geplaatst op dinsdag 5 oktober 2004 om 19:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Hoe meer protesten, hoe meer vreugd. Onder dit motto wisten vrienden me wel mee te krijgen naar de demonstratie in Amsterdam afgelopen zaterdag.
Maar in de trein leek het toch even serieus. "Die agenten slaan best hard, en hebben pepperspray en enorme paarden. Je moet goed oppassen", waarschuwde een doorgewinterde demonstrant. Ook het doel waarvoor we gingen strijden klonk heel echt: "Agenten van 85 kunnen toch geen bonnen meer uitschrijven!" Op weg naar het museumplein flikkeren waarschuwingsborden. 'Plein is vol, ga terug voor uw eigen veiligheid.' Toch doorlopend, onder een spandoek: 'Balkenende ik weet het wel, je bent de eerst christen in de hel' doe ik even mee "Balkenende weg!", maar de grijsaard die ermee begon krijgt maar weinig bijval. "Is dit een stille tocht ofzo?" "Tja", stoot een vriendin me aan, "daar wil je toch niet naast lopen?"
Eenmaal op het plein blijken we niet de enige nep-demonstranten: voor de Albert Heijn staat een groepje jongens te wachten om naar binnen te mogen, omdat de winkel zo vol is (ook demonstranten krijgen honger, en die van tegenwoordig gaan gewoon naar de Albert Heijn). "Wij willen bier! Wij willen bier!" Als Lodewijk de Waal even later aanzet: "Willen wij een 36-urige werkweek, flexibele tijden en vroeg met pensioen?" Roept een buurvrouw achter me. "Ja, en dan graag met ijsjes!"


Geplaatst op om 01:46 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Met holle ogen en gebogen hoofd schuifelt Marianne de rechtszaal binnen. De 20-jarige vrouw staat stijf van de zenuwen. Tilt met moeite de stoel naar achteren. 'Laat dit alsjeblieft snel voorbij zijn', schreeuwt haar droeve gelaat het uit. Ze is mager tot op het bot. Haar bruine corduroy jasje en dito broek zitten veel te wijd. En ze ruiken muf.

Marianne moet voor de rechter verschijnen omdat ze heeft gestolen. Tot vier keer toe, voor zover bekend. Ze stal afgelopen zomer spullen bij de DA en de Albert Heijn, leverde een valse tegoedbon in bij de DA, en zette in de Edah halfvolle kratten uit de winkel in de emballagemachine, om vervolgens de statiegeldbonnen te verzilveren. Toen ze tegen de lamp liep bekende ze meteen.

De jonge dievegge lijdt aan anorexia en is afgelopen voorjaar op zichzelf gaan wonen, omdat de situatie thuis onhoudbaar werd. Maar op jezelf gaan wonen is niet eenvoudig als je geen baan hebt, omdat je door je ziekte niet kunt werken. Een deel van het ziektebeeld van de vrouw bestaat er uit dat ze af en toe dwangmatige eetbuien krijgt. Die buien waren er afgelopen zomer ook. Als er dan geen geld is om aan je schreeuwende behoefte te voldoen, dan ga je stelen.

Kleptomanorexia of niet, Marianne wordt volledig toerekeningsvatbaar verklaard. Een celstraf krijgt ze niet, die zou ze letterlijk niet overleven. Wel krijgt ze een taakstraf van tien uur, die ze in kleine porties mag uitvoeren. De rechter wil haar daden niet onbestraft laten. ,,Er zijn ook mensen met anorexia die niet uit stelen gaan.''
Maar Marianne heeft zelf allang in de gaten dat ze de verkeerde weg heeft bewandeld: ,,Dat ik hier nu zit, heeft mij wel aan het denken gezet'', fluistert ze. Wat door haar raadsvrouw nog eens wordt benadrukt: ,,Het kost haar een week om van deze zitting bij te komen.''
De jonge vrouw doet er dan ook alles aan om niet weer in diefstal te vervallen. Ze is dichterbij het ouderlijk huis gaan wonen en gaat harder dan voorheen knokken tegen haar ziekte.

Als Marianne de rechter duidelijk heeft gemaakt dat ze haar straf accepteert en niet in hoger beroep gaat, mag ze eindelijk weg. Weg van deze beschamende situatie. Maar eerst nog het achteruitschuiven van die stoel. En die loodzware deur. Gelukkig begrijpt de kranige advocate de situatie van de zwakke jonge vrouw en helpt haar bij deze voor haar zo uitputtende worstelingen.

Geplaatst op zondag 3 oktober 2004 om 13:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-



Ik ben net de kaarten aan het delen - elke woensdag klaverjas ik met wat vrienden - als een polyfone ringtone het gesprek onderbreekt.
‘Sorry,’ zegt mijn partner, ‘dat is al de hele dag aan de gang.’
Zijn interview over een wandelclub voor singles staat in de krant. Terwijl hij de gegevens noteert van geïnteresseerde dame nummer vijftien lezen wij het artikeltje.
‘Is het niet gewoon een verkapte datinglub?’ De journaliste vraagt, wat wij denken. ‘Nee,’ heeft hij geantwoord, maar wij weten beter! Een vent met vijftien meiden, in de vrije natuur.

De mooiste reclame is de foto boven het artikeltje, drie koloms breed. Hij is van beneden genomen.Op de voorgrond staan versleten wandelschoenen. Mijn vriend zit wijdbeens op de bank.
Je ziet duidelijk het gat in zijn kruis.



Geplaatst op vrijdag 1 oktober 2004 om 14:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Ik ben een prinsesje in het diepst van mijn gedachten. Sommigen zouden dat misschien niet zeggen want ik kan vloeken als een bootwerker en boeren laten die de ruiten in hun sponningen doen trillen, maar echt, dat is niet mijn diepste wezen.
Dat ontdekte ik de afgelopen dagen weer. Mijn moeder was jarig en besloot dat in Maastricht te willen vieren. En dat betekende dus dat mijn ware prinsesjesaard even helemaal naar boven mocht komen. We winkelden en ik keek niet naar prijskaartjes toen ik fijne prinsessenkleertjes aanschafte, we dineerden in Chateau Neercanne en ik at en dronk alles wat ik lekker vond en tenslotte sliepen we in een heusch kasteel waar ik op mijn hoofdkussen een verrassingsdoos vond vol met zachte oliën om mijn prinsessenhuidje mee te strelen.
Eigenlijk ben ik niet zo van de decadente. Ik rijd een oud gebutst autootje en laat me totaal vervuilen du moment dat ik een berg moet beklimmen,. Maar aiai, wat zou ik aan dat luxeleven kunnen wennen, zo bedacht ik toen ik gisterenmorgen in de beeldentuin zat uit te buiken van het ontbijt. Om vervolgens richting Amsterdam te hobbelen en twee uur in de file te staan. Waarbij ik me spontaan een paar flinke André-Hazes-vloeken liet ontsnappen. En nu ben ik een prinsesje met een identiteitscrisis. Toch jammer dat dromen altijd door de realiteit op de hielen worden gezeten.


Geplaatst op om 11:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.