- weps Josien-

Mijn kroegentocht door de Jordaan afgelopen weekend was een verschrikking. Ik word altijd chagrijnig van de liedjes van onze net overleden volkszanger. Maar gisterenavond was grandioos.
Ik zette de tv niet aan voor mijn eigen plezier, maar om de culturele ervaring. Zo probeer ik toch een beetje feeling te houden met het echte leven. Om diezelfde reden kijk ik slechte Amerikaanse films, luister ik radio 538 en ga ik uit op het Leidseplein. Want voor je het weet ben je oud en intellectueel en is er geen normaal gesprek meer met je te voeren.
Maar binnen no time zat ik met open mond en een traan in mijn oog aan de buis gekluisterd. Wat een afscheid! Een supersfeervolle Arena, treurige meezingers en 50.000 juichende fans.
Het publiek was 100% Nederlands en grotendeels Amsterdams.
Zo wil ik zijn, dacht ik. Blond en in de ban van het levenslied.
Ik besluit - na acht jaren met een eigen identiteit in de hoofdstad – alsnog werk te maken van mijn eigen inburgering.


Geplaatst op dinsdag 28 september 2004 om 17:08 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Wat zeggen mensen als je midden in de nacht met 30 kilometer per uur je auto in de prak rijdt, terwijl je een deadline moet halen, op het punt staat je paard van de ene naar de andere stal te verhuizen, je niet verzekerd bent en net een weekenddienst met bijbehorende lucratieve en noodzakelijke kilometers voor de boeg hebt?

"Wat een geluk."
"Hoezo, geluk?"
"Nou, het is alleen maar blik."

Zo kan ik er ook nog wel een paar:
Toch fijn dat paarden zelf kunnen lopen en brokjes die uit te verhuizen voertonnen rollen zich stuk voor stuk met de hand uit je leen-auto laten verwijderen. Ook leuk om bij het terugbrengen van de auto toch nog een warme maaltijd te krijgen, omdat je de trein net mist. En twintig kilometer fietsen is vast heel goed voor je conditie!

Geplaatst op om 17:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Als de zomer voorbij is, hebben de wepsen het altijd moeilijk. Elk jaar weer. De koningin maakt zich op voor haar winterslaap en het werkvolk houdt het voor gezien. Een deel gaat staken, een ander deel is ziek, zwak en misselijk. Je ziet dat overal in de maatschappij, momenteel. Duizenden wepsen gaan staken, weps JP is ziek en weps Vlieger valt er dood bij neer.

In ons wepsennest is het al niet anders. Kommer en kwel. Weps Roos is ziek en weet dat nog net te typen, weps Gert heeft een writers block en laat ons dat ook weten, weps Fia laat het zonder openbare verklaring afweten (donderdag) en weps Tjitske idem dito (gisteren). Gelukkig hebben we werkwepsen Nannz en Josien nog, die karakter tonen en -rsi of niet- het nest blijven vullen met inhoud.

Het heeft hare majesteit de wepsenkoningin dan ook behaagd hen te benoemen tot Ridder in de Orde van de Oranje Angel. Hulde!


Geplaatst op om 13:44 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik zou hier kunnen schrijven dat ik vrijdag dronken ben gevoerd door een vriendin die me eerst over een hoop dingen liet nadenken.
Ik zou hier kunnen schrijven dat ik zaterdag een brief in de bus vond van een vriendin (en van haar echtgenoot, en een tekening van twee van haar kinderen), die door eigen toedoen eigenlijk al een hele tijd geen vriendin meer was en daar nu haar verontschuldigingen voor aanbood.
Trouwens, een brief, waar zie je dat nog?
Een lach en een traan binnen 24 uur - ik zou hier kunnen schrijven dat ik meer en meer in verwarring raak.
Maar dat doe ik niet.
Ik heb namelijk een gigantisch writer’s block.
Ik ben moe en ga naar bed.
Welterusten.

Geplaatst op zondag 26 september 2004 om 21:33 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Het is een niet-alledaagse gezellige drukte in de hal van het gerechtsgebouw. Er wordt beschaafd geconverseerd en gedistingeerd gelachen door onberispelijk geklede dames en heren. Het blijkt een delegatie van de plaatselijke golfclub. Stralend middelpunt is Adriaan. Een heer van stand, 71 jaar, gezonde teint en keurig in het pak. Verdacht van mishandeling.

Adriaan is, zo blijkt tijdens de zitting, piloot in ruste. En niet zomaar een piloot in ruste. Nee, zo voert zijn advocaat op de zitting aan, Adriaan vloog in zijn KLM-jaren regelmatig het koninklijk huis de wereld rond. Hij weet dan ook wel iets van beheersing. Dat uitgerekend deze heer iemand met een golfclub een hole-in-one heeft gemept, kan dan ook geen mishandeling zijn, maar hooguit noodweer.

Met een licht amerikaans accent, zoals het een koninklijke KLM-piloot betaamt, legt Adriaan uit hoe clubhuisuitbater Gerrit die mooie zomerdag op hem af was komen stormen, nadat de piloot tegen serveerster Anja had gezegd dat Gerrit een eikel is. Ja, dat heeft hij gezegd, maar daar ging natuurlijk het nodige aan vooraf. De koninklijke piloot en de uitbater leefden al een tijdje op gespannen voet met elkaar, sinds het conflict over het schenken van koffie aan commissieleden. Daar zijn de twee nooit goed uitgekomen.

Toen Gerrit al dan niet voor de gein de Glazen Schoen van Adriaan afpakte, ging het mis. De Glazen Schoen, de wisseltrofee, is de trots van de golfclub. Daar blijf je als eenvoudig kantinebeheerder met je vingers van af. En zo niet, dan ben je ook in rich-and-famous-termen simpelweg een eikel. Gerrit laat zich echter geen eikel noemen, ook niet via de serveerster, en zag eindelijk een reden om Adriaan de club uit te schoppen.

Met een rood hoofd kwam de uitbater, een kop groter en 25 jaar jonger, op Adriaan af om verhaal te halen. Maar in de beleving van de piloot kwam er iets van een doldrieste stier op hem af. Tot overmaat van ramp struikelde de golfer en zag hij nog maar één redding: zijn beste golfclub uit de kar halen en Gerrit voor zijn woeste kop slaan.

Het is maar goed dat Gerrit op tijd bukte, anders zou Adriaan vandaag wellicht voor doodslag terechtstaan. Het blijft deze keer beperkt tot letsel aan arm en pols en in juridische termen heet het eenvoudige mishandeling. Van noodweer is geen sprake, vinden officier en rechter, want Gerrit had de beste man nog niet aangeraakt.

Adriaan weet wel beter. Als hij Gerrit geen zwieper had gegeven, was hij zelf de pineut geweest. Maar dat zegt Adriaan niet. Hij zegt helemaal niets meer. De rechter legt hem gezien alle omstandigheden een voorwaardelijke boete van honderd euro op. Bij wijze van waarschuwing. Fore!



Geplaatst op zaterdag 25 september 2004 om 13:12 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Op 2 Oktober ga ik weer eens naar een demonstratie in Amsterdam. Dit keer georganiseerd door het overall-platform Keer het tij. De naam van het platform draagt een onmogelijkheid in zich. Het keren van het tij is niet aan mensen, maar aan sterren en planeten. Hoe leuk het ook is om al die vrienden en bekenden, die er nog wel in geloven weer te ontmoeten, ik denk dat het nuttiger is om in zee de dobberen, dan je op te winden over politiek. Een overtuiging die ik deel met oceaanwetenschappers.
Na twaalf jaar dobberen op volle zee worden duizenden rubberen eendjes verwacht op de stranden van New England, Frankrijk en Spanje. Ze zijn juli ’92 overboord geslagen in de Pacific en hebben overwinterd op Groenland. Het gegeven vormde inspiratie voor schrijvers en wetenschappers, die de reis volgden om gegevens te kunnen verzamelen over de oppervlaktestromingen in drie oceanen.


Na de lange reis verbleekt en verschrompeld zien de eendjes er niet lelijker uit dan toen ze aan hun avontuur begonnen. Stel je voor over duizend jaar: wij zijn er niet meer en het verhaal van de eendenreis is verzonken in de geschiedenis. Een poolonderzoeker vindt een eendje in het ijs van Groenland en verwondert zich over die zonnebril.


Geplaatst op vrijdag 24 september 2004 om 11:51 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Pffft... beloftes en schuld....
Ik had mijn medewepsen voor vandaag een heel leuk stukkie beloofd. Maar ja, als ik iets leuks beloof, zul je altijd zien dat er wat tussenkomt. Wat er nu tussen is gekomen? Ik ben vandaag gewoon domweg niet leuk.
Het regent me te hard.
De blaadjes vallen te rap.
Er zit te veel snot in mijn kop.
Het bonkt me trouwens ook te hard op die plek.
Zelfs de stroopwafels roepen me vandaag niet vrolijk.
Nergens trek in.
Wat zijn voordelen heeft, maar vrolijk word je er niet van.
Laat staan leuk.
De calvinist in mijn zegt dat beloftes schuld maken. Zelfs als ik daar een beetje vrij op doorassocieer word ik niet leuk.
Belofte. Schuld. Schuld. Boete. Boete. Parkeerbeheer. Parkeerbeheer. Wielklem. Wielklem. Amsterdam. Amsterdam. Regen. Regen. Herfst. Herfst. Niet leuk.
U ziet het. Het komt niet goed vandaag.

Geplaatst op woensdag 22 september 2004 om 14:46 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Voor de tweede keer in mijn leven schrijf ik mijn scriptie. Deze keer gaat het niet over vage politieke theorieën, maar over ‘management’. Daarmee hoop ik dan mijn baanperspectief te vergroten. Hoe kan de publieke organisatie klantvriendelijker en moet ze dat wel willen?
In de worsteling met mijn theoretisch kader besluit ik de hele opzet nog eens om te gooien. Maar niet voordat ik de dag begin met een krantje en een kop koffie. Prinsjesdag vandaag! Balkenende werkt door, terwijl hij in het ziekenhuis ligt bij te komen van z’n tweede narcose. Thee zetten, kapotte kleding repareren, email sturen, kamer nog eens opruimen. Rondje hardlopen en bijpraten met een vriendin door de bij vlagen stromende regen, heel warme douche.
Echt klantvriendelijk zullen ze bij de overheid niet snel worden. Geen concurrentie, weinig oog voor het resultaat, veel aandacht voor het steeds tijdrovende proces. Volgens mij ben ik me goed aan het inwerken in het ambtenarenbestaan.


Geplaatst op dinsdag 21 september 2004 om 22:13 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Wakker worden bij een hele lieve jongen, in de zon ontbijten op het dakterras naast een middeleeuwse kerk, theedrinken bij paps en mams, met nieuw rood haar springen op de trampoline van de buren, thuiskomen en een maaltijd aangeboden krijgen van een goede vriend en tenslotte nog gered worden door de verzorgster van je paard als je op het beest aan het verdwalen bent in een buitenwijk. Zucht, dat is pas een mooie laatste zomerdag.. Halleluja! Hebben jullie er ook zo van genoten?





Geplaatst op maandag 20 september 2004 om 23:29 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Sinds ik vorige week geheel uit vrije wil gekozen heb voor het celibaat ben ik een gelukkig mens.
Ik sliep weliswaar een paar nachten wat slecht, maar schaar dat onder de noemer ontwenningsverschijnselen. Toen ik ooit met roken stopte lag ik ook wekenlang te zweten in bed.
Om te voorkomen dat de kat op het spek gebonden wordt heb ik met haar een nieuwe manier van afspreken in het leven geroepen.
De gulden middenweg.
Zij kwam uit Geldrop, ik uit Nijeveen en inderdaad waren we vrijwel tegelijk in Dieren.
Dieren. Ik was er nog nooit geweest en een snelle blik leerde dat dit geen toeval kon zijn. Toen ik later op de avond weer huiswaarts keerde en in de verte in neon de letters ‘Gazelle’ ontwaarde, kreeg ik wel een o ja-gevoel.
Dat vind ik nou zo leuk aan Nederland.
Laatst reed ik met de trein van Utrecht naar Amersfoort en werd ik halverwege de rit geconfronteerd met de sauzen van Remia. Weliswaar geef ik de voorkeur aan Calvé maar het geeft zo’n vertrouwd gevoel – een blik van herkenning en de wetenschap dat je in je eigen landje bent. Remia Den Dolder. Geruststellend.
Maar goed.
Dieren dus. We besloten het dorp snel te verlaten voor een wandeling op de Posbank – die kende ik nog uit de tijd dat ik als dienstweigeraar in een Arnhems pension gelegerd was.
We maakten een mooie wandeling over de heuvels en over de hei, die over een paar weken vast heel paars is. We genoten van prachtige uitzichten en van elkaar, we zoenden af en toe – want het celibaat kent z’n grenzen – en we zaten op het bankje waarnaar de Posbank is genoemd. Wel een half uur zaten we daar – want ik ontspan beter met z’n tweeën dan in m’n eentje.
Na afloop aten we een spies in brochetterie De Deel en na een cappuccino decafé bracht ik haar terug naar de auto in Dieren.
Er was geen seks en het was goed zo.
Laat mij maar schuiven. Nog even en ik kan moeiteloos voor een paar maanden het klooster in.

Geplaatst op zondag 19 september 2004 om 13:58 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

'Heb je even voor mij', schalt het tot twee keer toe in alle ringtoonaarden door de rechtszaal.

Het mobieltje van de 46-jarige sjacheraar Koos, die wegens rijden onder invloed terechtstaat, gaat op een wel zeer pijnlijk moment af. De rechter wijst de man namelijk net in felle bewoordingen op zijn kennelijke gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel, omdat hij sinds 1998 al voor de zesde keer voor hetzelfde feit moet voorkomen en van het verleden niets schijnt te leren. De rechter kijkt dan ook bepaald niet blij als ze tot twee keer toe haar tirade moet staken door de vrolijke klanken van Frans Bauer.

,,Doe dat ding nou even uit, man'', sist de advocaat van Koos. Aan die dringende boodschap geeft de grijsgekrulde sjacheraar mokkend gehoor, door met veel misbaren en een nog luider 'uitschakelgeluid' het mobieltje weer in z'n leren jas te laten glijden. Liever had hij het dringende telefoontje beantwoord, wie weet wat voor buitenkansje het was.

In tegenstelling tot de overige aanwezigen lukt het de rechter haar gezicht in de plooi te houden. Dat komt goed van pas, want ze heeft de Bauer-liefhebber nog iets te melden. Iemand die zegt dat hij na twaalf biertjes nog best kan rijden, terwijl hij al vijf keer is veroordeeld voor dronken rijden, heeft het namelijk nog niet helemaal goed begrepen.

Niet geheel onverwacht pakt de straf hoger uit dan de eis van de officier van justitie. De notoire dronken rijder krijgt een werkstraf van 44 uur, een onvoorwaardelijke rijontzegging van een jaar en een voorwaardelijke celstraf van twee weken.

Koos heeft het allemaal begrepen. Hij heeft spijt, zegt ie. Maar of die spijt slaat op het dronken rijden of op het gemiste telefoontje, zegt hij er niet bij.


Geplaatst op zaterdag 18 september 2004 om 09:53 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Mon chéri a des connections politiques tres sympatiques, qui travaillent en Bruxelles. Ainsi nous sommes invités pour une semaine dans une appartement au quartier africain. Survivre dans le traffique chaotique n’est pas façile pour les promeneurs. En velo toutes terrain (v.t.t.) nous comptons moins de vingt bicyclists courageux. Cette soir nous trouvons un restaurant végetarien avec du gâteau chocolat delicieux.


Dans le quartier africain je retrouve mes mémoires mélancholiques en Cameroun, 1992, ou j’ai fait une période de stage. L’odeur des poisons secs me porte directement du marche de l’Afrique de l’Est. L’accent des femmes africains, qui chantent plus que parler, un peu comme le Flamant comparé avec le Néerlandais. sont tous indentiques. Dans le bar-dancing nous sommes les seuls blancs.
De volgende dag bezoeken we onze vrienden van moeder aarde in Gent. We ontmoeten ze op het terras van het G.E.C. (Gents Ecologisch Centrum.) Recycling rulez. De tafels zijn gemaakt van oude verkeersborden. De lampen waren in een vorig leven wasmachinetrommels. Alleen de meneer van de bediening is multiculti. Ik zet mijn onderzoek naar Belgische taarten voort: amandeltaart met honing. Het aantal fietsers in Gent is niet te tellen. Iedereen spreekt Vlaams. En Frans.


Geplaatst op vrijdag 17 september 2004 om 11:35 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

60 kippen opgevreten door een familie steenmarters. Dat overkwam Elies Wieringa een vriendin van mij uit Leek. s’Nachts krijsten de beesten alles bijelkaar en met de zaklantaarn konden ze de felle oogjes zien schitteren in de stille maar donkere nacht. Nog geen dag later doe ik mijn eerste interview voor mijn stage op de krant. Opdracht: zoek 10 tips om de steenmarter te weren uit huis en tuin. Dat bracht mij bij Jan Doevendans in Groningen. Op maandagmorgen 9.00 uur belde ik bij hem thuis aan. Een verwilderd hoofd keek om de hoek van de deur en gang. “Kom binnen, heb het even druk.” Toen ik eindelijk zijn aandacht had na dat hij met het vlechten van het haar van zijn dochter klaar was, vertelde Doevendans doodleuk dat er geen 10 tips zijn. Hij stak een sjekje op en inhalleerde diep. Er is hooguit maar 1 tip. Zorg dat je ze niet in huis krijgt. Maak alle gaatjes en hoekjes en gleufjes dicht. Meestal komen ze via het dak binnen. En als je ze eenmaal binnen hebt, dan slepen ze de ene prooi na de andere binnen. En dat is niet leuk want goede moeder als ze zijn geven ze hun jonkies in de zomer van alles wat en als ze dat niet lusten laten ze de merel, kip, muis of rat gewoon liggen om lekker verder te rotten tussen je plafond en vloer van zolder.
Je hebt 7 marterachtigen. Misschien nog wel meer. Hermelijn, bunzing, steenmarter dus, boommarter, nerts, mink en fret. Ze leven graag in holle bomen en ruines. In 1963 waren we roofdieren zowat kwijt in Nederland verteld Jan. Dat kwam door alle pesticiden die we gebruikten in de landbouw. Door die strenge winter hadden we het eerst niet door. Dachten we dat ze doodgingen door die kou. In de jaren zeventig zijn ze beschermd. En gestaag steeg hun aantal. Bovendien raakte de steenmarter gewend aan de mens met als gevolg dat ze in en rondom ons huis toeven. Jonkies geboren laten worden met alle gevolgen van dien. Ik kreeg na publicatie van dat artikel over de steenmarter tientallen telefoontjes van mensen die een verschrikkelijke last hadden van die roofbeestjes. De overheid is vooralsnog niet van plan om er iets tegen te gaan ondernemen terwijl sommige mensen zich echt aangevallen schijnen te voelen.
Gisteren reed ik op de rondweg ter hoogt van het TT-circuit in Assen. Plotsklaps stak daar zowaar een steenmarter over. Nog nooit had ik er een gezien. Alsof de duvel ermee danste. Ik toeterde en minderde vaart. Terwijl ik langsreed hoor ik het felle snerpende geluid van dit intelligente en mooi om te zien beestje dat zoveel te weeg brengt dezer dagen.


Geplaatst op donderdag 16 september 2004 om 20:30 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Na al die rillettes in Frankrijk moet ik weer een beetje op mijn lijn gaan letten, anders gaat straks mijn broek niet meer dicht en dat staat zo raar. Ik heb alleen een ontzettende hekel aan diëten.
Dat komt vooral doordat ik een belangrijk probleem heb: eten roept mij. Zit ik thuis aan een keurig schaaltje magere yoghurt, hoor ik opeens zacht getik dat uit de vriezer komt. Het is de bak Haagen Dazs Magadamia Nut Brittle. Het dekseltje gaat vanzelf open.
“Hoehoeoeoeoe<” klinkt het. “Rooooooos... Ik ben het.”
Ik zet de televisie wat harder en lepel vlijtig door.
“Hoooooi!!!”, roept het ijs vrolijk.
“Ik ben het, Haaaaaagie...”
Ik begin hard te hoesten om het geluid te overstemmen.
“Eeeeet mij.... eeeet mij.... eeeeet mij....!”
En echt, puur en alleen om van dat zeurderige zeikstemmetje af te zijn open ik uiteindelijk woedend de vriezer en neem een enorme hap uit het ijs. Pffft. Nou je zin?
Je zou kunnen zeggen: “Koop dan geen ijs meer.” Zit wat in, maar ook op straat wordt er steeds naar me geroepen.
“Hallooooooo!” tetteren de dropjes bij de drogist.
“Hoipipeloi!” olijkt de geitenkaas bij de Albert Heijn.
“Roosje, vrouw van mijn hart, zal ik jou eens even lekker verwennen?” vraagt het pak stroopwafels bij de bakker.
Wat moet ik daar nou mee? Het zijn overigens alleen de slechte voedingswaren die mij roepen. Bij deze dan ook een dringende oproep. Tomaten, selderij. Hüttenkäse en appeltjes, help me. Laat je horen!



Geplaatst op woensdag 15 september 2004 om 14:21 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Tegenwoordig haal ik mijn voldoening uit kleine dingen.

Gisteren had ik -naar mijn nieuwe maatstaven- een zeer succesvolle dag. Het lukte me om mijzelf en vier vrienden in te schrijven voor een cursus drukpuntmassage. Shiatsu schijnt een weldaad voor het lichaam te zijn. Vroeger ging ik op sollicitatietrainingen en 'agressief gedrag te lijf' cursussen. Maar volgens mij is dit uiteindelijk een betere toekomstinvestering.

Ondertussen trekken mijn blauwe plekken langzaam weg, zie ik de bramenstruikschrammen minder en voel ik mijn blaren nauwelijks meer.

Mijn ex-date laat helemaal niks meer van zich horen. Omdat ik toch zelf degene ben die hem heeft afgezegd, zie ik dat ook maar als een succes.

Mijn zeer toekomstig triomf: deze wepslog gepubliceerd krijgen, precies op de dinsdag 19 uur deadline. Zoiets lukt natuurlijk alleen in de week voor onze halfjaarlijkse meeting. Tot in OpgeZwolle, beste wepsen!


Geplaatst op dinsdag 14 september 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Prikkeljunkie op actieve vakantie naar Frankrijk. Dat moet goed gaan zou je denken. Lekker fietsen, wandelen of wildwaterkayakken, tentjes opzetten, koken, natafelen. Maar nee, de echte prikkeljunkies onderscheiden zich van de onechte door 's avonds als iedereen uitgeteld in zijn bed ligt zin te hebben in avontuur. Gelukkig waren er mensen in de groep die zich het lot van de verslaafde aantrokken en roosters maakten wie wanneer de klos was. Wel jammer dat ze net die ene avond vergaten in te roosteren, toen een hele groep Fransen het meisje mee uit wilde nemen. Omdat er geen chaperone beschikbaar was, mocht ze niet mee en moest ze al om twaalf uur naar bed. Daarom was zij weer blij thuis te zijn, met allerlei gekke mensen in de stad, bij het paard en op het werk. En een heleboel verhalen. Zoals dat van een vriendin, die vanuit Groningen in Leeuwarden is gaan studeren:

"Weet je hoe ze daar heten in Friesland? Anne, en dat is dan een jongen! Ids is een voornaam en Fokke, dat klinkt net als fokken. Ik heb me slap gelachen. En dat accent, daar krijg je gewoon hoofdpijn van! De tweede dag had ik zo'n heimwee, dat ik overdag mijn moeder belde. Ik draaide al 0031-, toen ik besefte dat Friesland gewoon bij Nederland hoort!"

Smelt, dat is pas thuiskomen!

Geplaatst op maandag 13 september 2004 om 21:42 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

We liepen in Amersfoort een winkel in met eigentijdse dingetjes voor in huis.
Mijn oog viel op grote borden, volgens het handgeschreven opschrift bestemd voor Ceasar Salad.
Dat leek me stug.
Er stonden een jongen en een meisje in de winkel, die duidelijk tot de inventaris behoorden.
Of ze wel wisten dat die borden een grote spelfout bevatten, vroeg ik.
Nee, dat wisten ze niet.
En of hoe ik dat zo zeker wist.
Tja.
Ik heb Latijn gehad, maar ook zonder die kennis weet ik mij aardig te redden. Ik vind Caesar Salad wel lekker namelijk en ik ken een leuk Hollands gitaarbandje dat Caesar heet. Ook een die Caesars Palace heet, trouwens.
Maar dit was Italiaans, zei de jongen. En trouwens, de baas komt zo.
De baas bleek een jongeman die niet echt open stond voor de opvattingen van een klant, zoveel werd ons snel duidelijk.
Hij had er nog nooit eerder iemand over horen klagen en bovendien, wat zeurde ik nou, hij had er al duizenden van verkocht.
Caesar? Wat een onzin!
Terwijl het personeel bleef mompelen over zoveel eigenwijsheid van de klanten, keken wij nog even verder.
Bij het verlaten van de winkel viel mijn oog op een ander bord. Bavarios las ik.
Ook duizenden van verkocht zeker, vroeg ik de baas.

Geplaatst op zondag 12 september 2004 om 18:44 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

... zucht ...


Geplaatst op zaterdag 11 september 2004 om 13:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-



Ik heb mometeel last van cra, computerrrrrelatedangerrrr. Mijn computerrrr heeft besloten, dat geen enkel programma het nog doet. Zelfs de trouwe verkennerrrr weigert dienst. Mijn nette goed doordachte mapstructuur is op mysterieuze wijze in dezelfde toestand gerrrraakt als mijn leven. Afbeeldingen staan ineens weggeduwd onder mijn dokumenten / bedrijf / overig / rrrrest / . Interviewopnames blijken niet meer af te spelen met Winamp. Ik geef de schuld aan mijn BAD VIBES. Die zijn ook verantwoordelijk voor pinautomaten, die spontaan uitvallen als ik boodschappen wil betalen. Of voor mijn mobieltje, dat claimt dat de batterij leeg is terwijl hij aan de lader hangt. Ik pak de muis, die er ook niets aan kan doen, en smijt hem in de waterkokerrr. Mijn nietsvermoedende partner kan nog net het toetsenbord ontwijken, dat door de kamer zeilt als de Apollo 13. Hé! roept hij geschrokken, de computer maakt geen fouten.
Tuurlijk. Het is mijn schuld! THE BASTARD.
Nu gaat het scherm door het raam. Het landt met een zompige plof in de biobak. Terwijl de snoeren nog navonken op het bureaublad, hef ik het hart van de computer boven mijn hoofd en mompel een mantra: ang sang wahe guru. Ineens zie ik de schoonheid van dit alles. Destructie is voorwaarde voor creativiteit. De wereld draait toch wel door. Rijke, kale mensen zullen altijd hun kleine probleempjes hebben. Ik grijp m’n Colt .22 – die ligt voor dit soort gelegenheden geladen in de bovenste la van m’n buro – en schiet zes keer gericht op m’n ADSL-modem. Na slechte tijden zullen er goede komen. ang sang wahe guru. Met een zucht van verlichting sla ik de systeemkast in de televisie. Sat nam, sat nam, sat nam.





Geplaatst op vrijdag 10 september 2004 om 21:28 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

Zaterdag in de Volkskrant een klein berichtje. ‘Gek signaal uit ruimte prikkelt fantasie van wetenschappers.’ Met belangstelling lees ik dit berichtje om vervolgens doorverwezen te worden naar de pagina Wetenschap. Gek dat dit fenomeen bij deze pagina wordt ondergebracht. Helemaal niets voor journalisten van de Volkskrant om dit soort verschijnselen te vermelden als zijnde wetenschap. Maar wat mijn aandacht vooral trekt is dat het signaal met de codenaam SHGb02+14a is gevonden door software op de pc’s van Duitse en Amerikaanse deelnemers aan het SETI@home. Dat is een project waarin miljoenen mensen over de hele wereld aan meedoen en op die manier meehelpen met het speuren naar buitenaardse beschavingen. Nu gaat het bij mij van binnen kriebelen. Leuk denk ik dan. Nieuwsgierig ga ik naar de site van SETI@home. En zie meteen dat ik daar ook aan mee wil doen. Normaal gesproken vind ik het niet fijn om anderen in mijn computer binnen te laten. Daarom draai ik al sinds jaar en dag Ad-Aware. Een gratis programma dat ik gebruik om spyware uit mijn systeem te weren.
Volgens astronomen van de Planetary Society hoeft het niet zo te zijn dat die gekke signalen uit de ruimte meteen van E.T. komen.
Sinds eeuwen ontvangen we al vreemde tekens hier op aarde. Graancirkels bijvoorbeeld. Fantastische symbolen overal ter wereld in allerlei gewassen. Het kan mij persoonlijk niets schelen wie ze maakt. Het zijn prachtige vormen waar ik als grafisch vormgever helemaal warm van word. Ik zou echt rijk zijn als ik zulke logo’s zou kunnen ontwerpen. Elk jaar zie ik uit naar de maanden juni, juli en augustus. Vooral dan kun je op sites over graancirkels je lol op. Prachtige foto’s van nieuwe cirkels. Maar vooral geniet ik dan ook van al die mensen die proberen er een slaatje uit te slaan. Ze verkopen boeken (oké), T-shirts met aliens erop, lucht en vocht uit graancirkels in flesjes, lidmaatschappen, speciale graancirkelreizen en meditatieprojecten. Geweldig hoe inventief mensen zijn.

Geplaatst op donderdag 9 september 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Vers terug van "actief-in-de-zon vakantie" en toch je bruine kleur verbergen. Met nieuwe zelfkennis: ik heb geen kayak-talent.

Weps Tjitske wilde me toch niet voortpeddelen in een tweepersoons boot. Wel viste ze regelmatig mijn omgeslagen kayak op uit het wild stromende water. Ik spartelde in de tussentijd in mijn zwemvest en probeerde rotsblokken te ontwijken.

Het weer in Nederland is momenteel perfect voor het showen van een gebronsde huid. Maar bont en blauw met blaren, schrammen en opengekrabde muggenbulten, besluit ik mijn benen te verbergen onder een lange broek.

De schade overziend, bedenk ik dat ik er –ondanks twee weken spijt en afkickverschijnselen - goed aan heb gedaan, mijn date voor komende zaterdag al op de dag vóór mijn vakantie te annuleren.


Geplaatst op dinsdag 7 september 2004 om 22:44 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Zondagavond, half acht.
Dit is de tijd waarop de echte mannen van Nederland achter de televisie zitten voor Studio Sport. Dit is de tijd waarop de echte mannen van Nederland de verrichtingen gadeslaan van Ajax en, vooruit dan maar, Feyenoord en PSV.
In plaats daarvan zit ik nu op de computer een stukkie te tikken.
En het is niet eens omdat Weps Erik de zweep erover heeft.
Er is simpelweg geen competitievoetbal. En een zondagavond zonder voetbal is als een dominee zonder preek.
Natuurlijk gaat de televisie wel aan om zeven uur. Wielrennen is ook prima, motorsport is op de pc veel leuker dan in het echt, net als autosport, maar alla.
En dan… is er boogschieten.
Boogschieten.
Spreek het woord nog eens langzaam uit en je beseft dat hier geen sprake kan zijn van een sport. Boogschieten, het klinkt als iets wat je met je vriendjes op een zondagmiddag doet om de verveling te verdrijven. Vroeger, heel vroeger, gooide ik in een baldadige bui met vriendjes eens appeltjes door de ruiten van de belendende school, maar dat was bij gebrek aan pijl en boog, dat snap je.
Een keer in het jaar zendt Studio Sport boogschieten uit en dat is als de Nederlandse competitie stilligt omdat het Nederlands elftal moet voetballen.
Het kan nog folkloristischer.
Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat we de volgende competitieloze zondag worden opgezadeld met sjoelen.

Geplaatst op zondag 5 september 2004 om 20:06 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Bedreiging en vernieling, staat er op de dagvaarding, die de 51-jarige zwerfster Jannie via haar postadres heeft bereikt. Tot grote verbazing van de bode komt de vrouw nog opdagen ook. Ruim op tijd zelfs. Het vale spijkerjasje en de dito spijkerbroek keurig gewassen.
Bij de ingang doet Jannie een heldhaftige poging om haar pluizige bos haar te kammen. Als dat voor haar gevoel gelukt is, meldt ze zich bij de bode. Om daarna in de grote kille hal gedwee te wachten op haar proces.

Maar zoals zo vaak loopt de zitting van de politierechter uit. Na een half uur kan Jannie het niet meer opbrengen om gedwee te blijven zitten en loopt naar de balie. Trommelt met haar vingers. Of het nog lang duurt, vraagt ze de bode, want ze heeft nog meer te doen. Net voordat de besmuikt lachende blauwgebloeste diender een prikkelend weerwoord kan geven, gaat de bel. De zaak Jannie.

Met hese en overslaande stem, trillende ledematen en pijnlijke trekken in haar pokdalige gezicht, doet Jannie haar verhaal tegenover de begripvolle rechter. Ze komt met uitvoerige samenvattingen van een paar daagjes uit haar problematische leven, waarin de excuses voor haar daden voor het oprapen liggen.
Ja, ze heeft een ruit ingegooid, maar daar woonde ze een tijdje samen met die-en-die en die had haar dat-en-dat geflikt en toen kregen ze ruzie en daarop reageerde de tijdelijke huisbaas zus-en-zo en toen gebeurde er tot overmaat van ramp ook nog van alles en ging het van holadiee. En o ja, ze ging toch maar het pand naar binnen, want ‘ik moet ’s avonds toch ergens mijn oogjes dicht kunnen doen, meneer de rechter’. Het ruitje bleek geen hinderlijke sta in de weg om dat voornemen uit te voeren.

En de bedreiging? Ach, meneer de rechter, ik flap er wel eens dingen uit en bedoel het allemaal niet zo. Ik liep hardop te mopperen. Toen ik zei Ik maak je dood, was dat niet aan mijn voormalige buurvrouw gericht, nee, ik had het tegen haar over een vriend van mij want die had mij de vorige dag dat-en-dat geflikt en nou moet u weten, meneer de rechter …

Jannie krijgt uiteindelijk een voorwaardelijke boete van 450 euro. Het vonnis valt lager uit dan de deels onvoorwaardelijke eis, onder meer omdat ze de kapotte ruit inmiddels zelf heeft hersteld en het ook goed heeft gemaakt met de eigenaar.

Als het Jannie duidelijk wordt dat ze niets hoeft te betalen, fleurt ze helemaal op. Blij als een kind loopt ze huppelend de zaal uit en belooft de rechter in het voorbijgaan nog dat ze de proeftijd van twee jaar zal benutten om zichzelf beter op te voeden. 'Geweldig!' roept ze, voordat ze de deur van de rechtszaal achter zich sluit om de haar bekende straat weer op te gaan.



Geplaatst op zaterdag 4 september 2004 om 17:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Weps Fia (geplaatst door Weps Erik, maar geschreven door Weps Fia).

Jo woont in een camper. En dat bevalt haar goed. Ze heeft alles bij de hand. Keuken, drie slaapplekken, een toilet en douche. Vorige week stond ze bij kennissen in 't Haantje en hielp wat mee in de tuin. Deed wat schoonmaakwerkzaamheden voor een maal en een plek om haar camper neer te zetten. Ook is ze met vriendin Margreet, de presentatrice van Klokhuis, even naar de Harz op en neer gereden.

Nu net, tijdens het eten, ontvang ik een een sms-je van haar. 'Ik ben weer thuis hoor in Norge.' En dan weet ik dat ze met de vrachtwagen van Peter mee naar boven is gereden. Ze is in Larvik. Bij andere kennissen om haar winterkleren te halen.

Als ik wil reizen dan moet ik Jo bellen. Een grote struise vrouw. Altijd op blote voeten. Lang blond dik haar. Spreekt plat maar liefelijk Gronings. Maakt van natuurlijke materialen de mooiste kransen.

Vorig jaar zijn we samen via een organisatie met de gekke naam WWOOF (Willing Workers Opportunities on Organic Farms) naar Noorwegen gereisd. Ook met Peter mee in de vrachtwagen. Een prachtige rit. Hoog en droog. Met een bed achterin waar we om de beurt in sliepen. Dwars door Denemarken naar Frederikshavn. Met de boot naar Larvik en vandaar uit met de bus dwars oversteken naar een plaatsje onder Bergen. Daar hebben we drie weken gewerkt op een ecologische boerderij. Iedere dag twee keer de koeien gemolken en hout gekapt. Huis schoongemaakt en brood gebakken. En zo vaak als we konden naakt zwemmen in het Hardanger fjord.

Toen wij weg gingen kwam een jonge Australische vrouw met haar twee kleine kinderen de mensen op de boerderij helpen. En daarna kwamen er mensen uit Lithouwen. Tove en Knoet-Johan ontmoeten op deze manier vele culturen bij hen thuis. Vanwege de boerderij kunnen ze nooit reizen dus hebben ze het zo opgelost. Jo zal nog vele malen terug gaan naar Noorwegen. Haar thuis zegt ze. Maar is ook verknocht aan Nederland. Vandaar de camper.



Geplaatst op om 07:58 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Augustus en September
maanden van darren
darren met één doel
paren

vorstelijk simpel
leven is keuzes maken
niet voor darren
paren

veel te veel darren
maar één koningin
de hoogst-vlieger mag
paren

eerst een koningin paren
of lief hebben
of Napels zien en dan

dood


Geplaatst op vrijdag 3 september 2004 om 22:23 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.