- weps Erikkie-

Ga een tijdje als verslaggever bij de rechtbank zitten en de human-interest verhalen liggen voor het oprapen. De mensen waar je doorgaans met een boog omheen loopt, geven soms in nog geen tien minuten tijd hun hele hebben en houden bloot. Daartoe gedwongen door de priemende vragen van de rechter over hun persoonlijke omstandigheden.

‘Waarom bent u bij uw vrouw weggegaan?’
‘Bent u wel een goede moeder voor uw kinderen?’
‘Wat vindt uw baas er van dat u iemand heeft neergestoken?’
‘Hoe haalt u het in godsnaam in uw hoofd om zoveel te drinken?’
‘Vertel eens iets over die stemmen in uw hoofd?’
‘Hoe vaak heeft uw oom u misbruikt?’

De meeste verdachten komen voor het eerst voor de rechter. Ze zijn compleet overdonderd door de formele sfeer en hebben bovendien van hun advocaat op het hart gedrukt gekregen dat ze de vragen van de rechter maar het beste zo goed mogelijk en naar eer en geweten kunnen beantwoorden. Dat doen ze dan ook, met het gevolg dat de driftig meepennende verslaggever zo een bouquet-roman kan produceren over het leven van de verdachte.

Sommige verdachten komen vaker voor de rechter. Ze laten zich niet meer imponeren en voeren een kat-en-muis-spelletje op, met het doel zo weinig mogelijk bewijsmateriaal op tafel te leggen. Het geheugen laat deze mensen selectief in de steek. Geen boeiende human-interest, maar wel een prachtige verbale tweestrijd tussen rechter en veelpleger.

Een enkele verdachte laat zich niet leiden door de rechter, maar speelt ook geen spelletje. Die enkeling leeft in zijn of haar eigen wereldje. En reageert ook vanuit die beleving. Ontwapenend. En met succes, het levert vaak een lagere straf op. Of TBS, als het leventje in die eigen wereld wel erg enge gevolgen heeft. Maar dat laatste is bij de 51-jarige zwerfster Jannie niet het geval. Integendeel.

Wordt vervolgd (zowel Jannie als het verhaal).


Geplaatst op dinsdag 31 augustus 2004 om 23:24 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Er lijkt maar geen einde aan te komen, aan al die vakanties. Dan vliegt die naar Griekenland, dan die naar Amerika en dan die weer naar Spanje. En toch is het pas mijn eerste vakantie deze zomer, alle lange weekenden niet meegerekend. Of het uitrusten wordt is echter nog maar de vraag, want ik moet:

• Drie dagen 20 kilometer in mijn eentje roeien in een tweepersoonskayak (vriendin D heeft RSI)
• Drie dagen 20 kilometer wandelen in de bergen met 55 kilo bagage (vriendin C heeft te kleine wandelschoenen) en
• Drie dagen 50 kilometer geduwd worden omdat ik niet van fietsen door de bergen houd

Daarbij hebben we ook nog last van alle ontberingen van Roos op de Kilimanjaro, ook al zijn we slechts in Frankrijk. Want daar hebben ze ook dunne matjes, gaten als wc's en natte tenten (de campings zijn onlangs nog ontruimd ivm overstroming van de Ardeche). Gelukkig hebben we wel waterdichte fietstassen, want die reizen mee in de bus.

Frankrijk, on y va! Tot 7 september!

Geplaatst op maandag 30 augustus 2004 om 17:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik houd wel van wat nieuws.
Een nieuw najaar, een nieuw geluid.
Ik kijk er dan ook reikhalzend naar uit, naar de 17de september.
Mijn medewepsen ook, neem ik aan.
Van de zeven wepsen, die hier met enige regelmaat (en soms ook niet) een bijdrage pennen, zijn er vijf vrouw en twee man. Ik behoor tot de laatste categorie dus mij hoor je niet klagen.
Ik verdenk opperweps Erik er zelfs stiekem van dat hij na mij louter vrouwen aantrok om het voor de mannen extra aantrekkelijk te maken. Immers, een van de hoogtepunten van het wepsenbestaan zijn de regelmatige bijeenkomsten, waar wij ons onder het genot van een borrel gaan buigen over het wel en wee van het wepsenleven. Zou je zo'n vergadering met alleen mannen houden, dan loop je de kans dat iedereen het veel te snel met elkaar eens is en dat er tegen de tijd dat de rondvraag begint helemaal niets meer te zeuren is.
Echt regelmatig zijn die bijeenkomsten nog niet, trouwens. We hebben er nog maar één achter de rug en die lijkt al weer een eeuwigheid geleden.
Maar er komt weer een nieuwe aan, heb ik gehoord.
In Zwolle, naar verluidt.
Leuk.
Gezellig.
Lekker dichtbij Meppel.
Een nieuw najaar, een nieuw geluid.
17 september wordt een bijzondere dag.
17 september mag ik voor het eerst m'n splinternieuwe huisje in.

Geplaatst op zondag 29 augustus 2004 om 17:57 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Heb je het al gelezen? Scoubidou is passé.


Jaja, het gaat snel met die hypes. Kids willen nu eenmaal snel iets nieuws. Dat denken althans de volwassenen die de hypes op de markt zetten. En ze hebben groot gelijk. De kids zijn nu alweer flauw van die saaie touwtjes, zo is uit officieus intern onderzoek gebleken.

Gelukkig blijven er altijd weer nieuwe allesovertreffende hypes komen. Ook nu weer: 'Bry'. Let op, dit wordt het echt helemaal. Wees er dus snel bij, voordat de aanschafprijzen gierend uit de klauwen lopen.

Volgens de kids uit het officieuze interne onderzoek is Bry een veel grotere uitdaging dan Scoubidou. Je kunt het niet zomaar doen, je moet de juiste materialen kopen, de juiste techniek aanleren en je bent er uren zoet mee. Maar het resultaat mag er zijn.

'Bry' komt uit Arabië, waar ze -zo blijkt- bepaald niet achter lopen. Inmiddels hebben ook bepaalde subculturen in Nederland zich op de rage gestort, waaronder een hippe meidenorganisatie die zich Vrouwen van Nu noemt. De eerste foto's van Bry-speelsters zijn al op internet gesignaleerd.



Geplaatst op zaterdag 28 augustus 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Wit servies in wankelende wallen
Begrensde tafel waarover strijders
heersen en dansen voor macht

gevecht van machten en muziek
de boze tovenaar werpt schalen
strijkt zijn glas

angsten slaan straffende klanken
om de oren breekt het sprookje af
dansers vallen

het licht dooft de stilte en handen
spreken zie de dansers verbleken
aan de NoorderZon



Geplaatst op vrijdag 27 augustus 2004 om 17:41 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Kent u dat? Je bent op vakantie en opeens krijg je het inzicht. Als je thuiskomt, ga je het allemaal anders doen. Dat inzicht had ik toen ik op de Kilimanjaro stond. Vanaf dat moment zou ik nooit meer klagen. Huppelend als een blije hinde zou ik me door Amsterdam bewegen, tevreden met alle luxe die ik had. Ik zou lief zijn voor mijn naasten en me niet te veel aantrekken van mijn niet-naasten. Ik zou mijn mooie, schone huis mooi en schoon houden. Ik zou op tijd beginnen aan klussen en ze ook afmaken, blij als ik mocht zijn met al dat werk dat ik kreeg toegeschoven. Ik zou niet meer vloeken. Er zou als vanzelf een aureool boven mijn hoofdje groeien.
Ik ben nu een week terug. Iedere keer als ik mijn neus buiten de deur steek, godver ik de buurt bij elkaar want dan word ik zeiknat geregend. Mijn koffer heb ik weliswaar uitgepakt maar de stapel schone was is bovenop de stapel vieze gevallen en ik breng het niet op om daar in te gaan graven. Ik mopper op mijn geliefde, omdat hij de verkeerde yoghurt meeneemt (“Die zonder veeeeet, wil je me Ma Flodderig maken ofzo”). Ik lig wakker omdat een vage kennis iets onaardigs over een stukkie van me heeft gezegd. Daarna lig ik wakker omdat ik bang ben dat ik een deadline niet haal van een verhaal waar ik twee uur daarvoor aan begonnen ben en dat drie uur daarvoor af had gemoeten. En dat aureooltje? Niks er van. Boven mijn hoofd groeit een woeste bos haar want ik moet verschrikkelijk nodig naar de kapper.
Hehe. Ik ben weer thuis.



Geplaatst op woensdag 25 augustus 2004 om 15:10 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Terwijl Weps Tjitske kaartjes scheurde, leerde ik in de Spiegeltent mijn eerste biertjes tappen. Helemaal uit Amsterdam om één avond vrijwilligerswerk te doen. Alles voor aandacht en m’n cv. Een jongen die ik kende van eerdere nevenactiviteiten bestelde nietsvermoedend een biertje, zag me en riep geschrokken: “Wat doe jíj nou weer in Groningen?”

“Hoe oud ben je eigenlijk?” vroeg het arrogante PABO meisje dat me wegwijs maakte in de wereld van de Noorderzonse horeca. “Zes-en-twintig”. “En je hebt nog nooit eerder achter de bar gestaan?!?” Een afkeurende blik. Om toch nog een beetje respect te krijgen, mompelde ik dat ik vroeger wel met een karretje met koffie door de trein had gelopen. Van haar geen aandacht meer de rest van de avond.

Voor mij geen theater. Als echte cultuurbarbaar hou ik niet zo van nep-emoties. Vol verbazing constateerde ik dat de halve provincie Groningen daar anders over denkt. Ik spotte vele Oerhollandse schonen. Niemand deed moeilijk over een schuimlaag van een halve vinger of al bij voorbaat doodgeslagen bier.

De avond werd bekroond met een compliment van de tentcoördinator. Ze had me bij aanvang gezegd dat ik vooral ‘gek moest doen’. Mij was spontaan alle moed in de schoenen gezonken. Maar aan het eind van de avond zei ze: “Volgens mij ben je net als wij. Ook een beetje een rare.”


Geplaatst op om 07:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Smaken verschillen en humor ook, maar het Russische Comic Trust op Noorderzon vindt bijna iedereen grappig. Het naïeve prinsesje, de oude koningin en de twee clowns spelen fantastisch. Na twee avonden als kaartjesscheurder buiten te hebben gestaan (op eigen verzoek nadat ik de negatieve recensie van mijn collega had gelezen), moest ik de laatste avond binnen staan om de deur dicht te houden.
Die straf bleek de leukste voorstelling van Noorderzon. Prachtig om te zien hoe het publiek genoot. Een jongetje dat af en toe zijn hoofd omdraaide om met pretoogjes naar zijn vader te kijken, andersom een ontroerde vader die zijn kind over de bol aait. Vrouwen die op hun knieën klappen van het lachen, een grimas op het gezicht van een gehandicapte. En niet te vergeten acteurs die tot tranen toe geroerd zijn dat ze naar Nederland mochten komen.
Ik zelf ben een paar dagen later nog steeds verliefd op het prinsesje dat de stoute schoenen aantrekt en stiekem de kroon van de koningin op haar hoofd zet, hem er niet meer afkrijgt en vervolgens (‘oh ooh’ en dan op zijn Teletubbies) afhankelijk van de wens van het publiek een tragische dood of een lang en gelukkig leven krijgt.

Wow, zo ben ik al bijna over de walgelijke voorstelling van White Side Story heen, een duistere mime-voorstelling over een paar insecten, oftewel totaal geschifte acteurs die niet eens doorhebben dat de helft van het publiek wegloopt. In het belang van alle toekomstige medewerkers zou zeggen: ga er NIET heen! Dan hoeven wij ook niet steeds op te staan om de deur open en dicht te doen.



Geplaatst op dinsdag 24 augustus 2004 om 00:05 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Normaal gesproken schrijft deze consciëntieuze man op zondag altijd een stukje hier.
Normaal gesproken wel.
Maar er zijn momenten in het leven dat je zo in beslag genomen wordt door andere dingen dat normaal opeens abnormaal wordt.
Mijn weekend was heftig, ja. Na een uiterst emotioneel gesprek met de wat–meer–dan–zomaar–buurvrouw was ik helemaal op. Dat is niet leuk voor die vriendin die ik daarna nog moest ontmoeten, maar gelukkig zegde ze mij toe niet aan seks te zullen doen, dus kon ik mijn energie in de tapasbar kwijt. Na een fles rosé was ik weer de oude, maar terwijl ik dat opschrijf bedenk ik me dat zoiets eerder klinkt alsof ik er een probleem bij heb.
Drank.
Toch seks dan maar?
Ach, in slaap vallen deed ik toch wel.
Had ik zaterdagmorgen maar niet dat superontspannende badzout van herr Kneipp moeten gebruiken.

Geplaatst op maandag 23 augustus 2004 om 13:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Na de vakantie verveelde ik mij thuis dood. Geen natte tent, geen moordende beklimmingen, geen verrassingsfeestjes, geen Twan, niets van dat alles. En dus besloot ik de stoute schoenen aan te trekken. Die liepen al snel met mij naar E-xtreme Makeover, een internetversie van het populaire Amerikaanse tv-programma.

Na rijp beraad en uitvoerig overleg met het thuisfront besloot ik er aan mee te doen. Dat heb ik geweten: het kostte mij en de mensen om mij heen bloed, zweet en tranen. Maar dankzij de goede coaching van de mensen van E-xtreme Makeover, de uitgekiende trainingsprogramma's en natuurlijk de verbazingwekkende creatieve hoogstandjes van de specialisten die ze op mij hebben losgelaten, mag het resultaat er zijn, vind ik.

Waarbij ik vooral kapster Wendy wil noemen. Toen ze het woord matje in de mond nam kreeg ik aanvankelijk vreselijke visioenen, maar gelukkig is een matje anno 2004 niet meer die golvende glijbaan in je nek die het vroeger was maar staat mijn haar met behulp van ultrasterke gel nu recht naar achteren. Schijnt de allerlaatste uit Italië overgewaaide rage te zijn.


Goed, nu wil je ook iets zien natuurlijk. Dat mag. Klik op onderstaande links voor de foto's:


Erik vòòr de E-xtreme Makeover ...


Erik na de E-xtreme Makeover ...


Ik daag de overige zes wepsen uit om ook aan E-xtreme Makeover mee te doen. Ik verzeker je: je krijgt er geen spijt van. Hoewel ... het is wel lastig om al die opdringerige liefhebbers van je af te moeten slaan. Maar goed, dat is de onvermijdelijke keerzijde van het succes van een E-xtreme Makeover.


Geplaatst op zaterdag 21 augustus 2004 om 20:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Hij is breed en lelijk.
Hij heeft altijd gelijk.
Hij is een echte man.
Ik kan het nu wel toegeven: ik hou van Dr. Phil. De creatie van Oprah, die ons - dolende vrouwen - het gevoel geeft, dat er hoop is. Dat goede relaties bestaan, dat je eraan kan werken, dat het dan beter wordt.Juist nu het met ons niet zo lekker loopt, kijk ik graag naar Dr. Phil.





Hij zegt, dat ik me niet moet laten behandelen als een voetveeg.
Hij zegt, dat ik ook naar mezelf moet kijken.
En ik geef hem gelijk.
Uren heb ik gewerkt in de fabriek om duur dieet-eten te kunnen kopen. Maar opeten ho maar.laat staan dat ik even mag kroelen op mijn favoriete plekje. Kom ik thuis, wat doet mevrouw: de deur uit schieten om buiten te gaan staan jengelen. Wil ik haar oppakken, krijg ik een haal. Ik heb overal rode krassen van jou.

Maar ik laat niet meer over me lopen, hoor Dr. Phil. Ik kom vanaf vandaag voor mezelf op. Ze slaapt maar buiten.







Geplaatst op vrijdag 20 augustus 2004 om 21:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

130 schapen tellen is meer iets voor in je dromen dan voor de werkelijkheid. Wanneer je het in het echt doet, raak je op meerdere fronten de tel kwijt. En dat komt niet alleen door de schapen, maar ook door de rest van de landelijke omgeving. Binnen een uur voel je al je verplichtingen van je afglijden. Heerlijk? Niet direct. Want zodra de verplichtingen wegvagen, moet je ze loslaten, en dat is een kunst. In drie dagen het proces van loslaten, genieten en weer oppakken doorlopen is al moeilijk, maar in een dag is het haast niet te doen. Dat merkte ik toen een vriendin een nachtje kwam logeren, direct vanuit haar werk. De eerste dingen die ze vroeg: Hoe laat moet ik hier weg, hoe laat moet ik opstaan, heb je een wekker, hoe laat moet ik naar bed en hoe laat is het nu?
Maar de schapen deden hun werk, dus was ze alle zorgen binnen een mum van tijd vergeten.
En gelukkig deden internet en de telefoon het niet en was het te bewolkt om de rooksignalen te lezen, zodat een boze baas en de zweepslagen van Erik ons niet bereikten.


Geplaatst op om 08:39 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Kamperen is erg. Heel erg. Kamperen op een Tanzaniaanse berg is nog veel ergerder. Het laat zich alleen maar samenvatten in citaten, dus bij deze presenteer ik u:

Homo sapiens overleeft op Tanzaniaanse berg

“Wat een gedoe met die haringen. Moet dat echt?”
“Waar is die hoofdlamp nou?”
“Hoezo, ik kan niet met mijn modderpoten in mijn tent? Het is toch mijn tent? Ok, ok, was even vergeten dat ik schoenen aan had.”
“Ik kan mijn oordoppies nergens vinden.”
“He, Roos, B en ik hebben net zitten stereopoepen!”
“Zeg, F., wat trek jij vanavond aan? Toch niet weer je ritsbroek?”
“Ik snap het niet, net had ik die malariapillen nog.”
“Wie gaat slapen met een jeukende kont, wordt wakker met een stinkende vinger, zo luidt een oud-Canadees spreekwoord.”
“Zeg P. Er zit iets wits om je mond. Is dat tandpasta of is een van de dragers vannacht je tent binnen geslopen?”
“Mijn matje is nat.”
“Mijn slaapzak ook trouwens.”
“En mijn tas.”
“Heb je je fles water omgegooid?”
“Eeeehm, nou, wel mijn fles. Waar ik ’s nachts in plas.”
"Bedankt voor de info."
“Zeg F, hebben we nog ergens wc-papier?”
“Die wc is weer een gat in de grond. Waarom snapt nou niemand dat je er ín moet schijten?”
“Dat gaat zo lastig met diaree. Dat sproeit.”
“Bedankt voor de info.”
“Ik wil wat kopen. Zouden ze hier ergens een Mars hebben?”
“Waar heb ik mijn schoenen nou weer liggen?”
“Heb je nou alweer dat witte t-shirt aan. Dat is inmiddels bruin!”
“Nietes. Hier is nog een streepje wit.”
“Aaaaaah, nee, nou ligt mijn tandenborstel helemaal onder in mijn tas. Aaaargh.”
“Kut-tent, kut-haringen, kut-tas. Ik wil een beeeeeeed!”






Geplaatst op woensdag 18 augustus 2004 om 15:18 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Je hebt mensen die het klappen van de zweep kennen. Je hebt ook mensen die dat nog niet kennen. Weps Tjitske, bijvoorbeeld. De weps die hier gisteren zou moeten publiceren. Ze kan een zwiepende en striemende sanctie tegemoet zien ...

... tenzij ze een tevredenstellende verklaring in het reactieveldje zet, uiteraard.

Verder ben ik samen met de vaste lezers en met mijn popelende zweepje erg benieuwd of iedereen die niet op vakantie is, ook gewoon weer op de vaste eigen dag een verhaaltje publiceert.

Goed, het zijn verwarrende tijden voor wepsjes, nu we als een plaag worden bestempeld en er zelfs mensen zijn die ons op willen eten. Maar de echte wepsen trekken zich daar niets van aan en werken gewoon stoïcijns door, week na week.

Geplaatst op dinsdag 17 augustus 2004 om 16:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Vroeger dacht ik dat je verjaardag een goeie graadmeter was voor je populariteit.
Het is wellicht daarom dat ik m’n verjaardag al een paar jaar niet meer gevierd heb. Er was altijd wel wat anders, en soms ook niks.
Alle ballen op 2005, denk ik al een eeuwigheid. Dan word ik 50. Da’s normaal ook geen reden voor je verjaardag, maar als je zoals ik nogal koketteert met die leeftijd omdat iedereen je een stuk jonger schat, wordt het opeens leuk om dat te vieren. Schrijf maar in de agenda’s dus: zaterdag 20 augustus 2005. (Naar verluidt is de zomervakantie volgend jaar nóg later, dus da’s alvast een goede reden om niet te komen.)
Vandaag heb ik m’n verjaardag ook niet echt gevierd. De familie was welkom, had ik ze in een mail uitgelegd, als ze in de buurt waren, en anders ook wel. Dan valt het altijd mee. Van vrienden en bekenden laat ik het helemaal aan henzelf over wat ze doen.
Dan is het extra leuk als ze er wel zijn (Mien), een kaartje sturen (Grietha, Hilly, Karin), een sms (Daniëlle, Gerda, Liesbeth, Muriel, Sandra), een mail (Anneke, Erik, Joop), een internetkaartje (Hanna) of me bellen (Yvonne, Jantine en nog eens Karin).
Maar het omgekeerde komt op zo’n dag ook voor.
Zo ga ik morgen, als ik weer nuchter ben, m’n hoofd breken over de vraag waarom de vrouw die zegt dat ze van me houdt taal noch teken verstuurde. Of waarom een van die vriendinnen van mijn ex, die toch ook een beetje mijn vriendin was geworden, kennelijk nog steeds andere dingen aan haar hoofd heeft. En wat te denken van die buurvrouw, die me op mijn terras ziet zitten, maar met een stuurse blik mijn huisje voorbijloopt?
Gelukkig is er nog enig houvast in dit leven. Het kaartje van Wehkamp was weer op tijd.

Geplaatst op zondag 15 augustus 2004 om 23:59 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Daag de goden niet uit.

Tijdens een gezellig verrassingsfeestje op camping Wesertal bij Eupen in de Belgische Ardennen werd ik na een paar rosétjes behoorlijk overmoedig, toen de heidense god Donar ter sprake kwam.

Dat Donar ter sprake kwam was niet zo vreemd, omdat er een enorm heftige onweersbui aan zat te komen. Ik moet iets geroepen hebben als 'Ik daag je uit, Donar!' Binnen een paar seconden volgde er een enorme klap en binnen een paar minuten een extreem zware regenbui.

Het is aan het lieftallige gothic-stel A & A te danken dat de gevolgen niet zwaarder werden. Ze spraken enkele zalvende woorden, de vrouwelijke A. kraste wat met een stok op de grond en ze adviseerde mij een offer te brengen. Hup, daar ging mijn vlees het barbecuevuur in.

Ik denk echter dat Donar liever een levende bok had gezien, want hij gooide met satanisch genoegen nog meer roet in het eten. Letterlijk zelfs, want zijn discipel Gert bleef tijdens het donderend geraas maar doorbarbecuen. Dit overigens tot groot verdriet van de Limburgse sjef-kok Twan. Bijna werd Gert ook nog eens geofferd, maar dat is een ander verhaal (zie weps Gert dd. 8 augustus).

Daags na het verregende feestje wisten we tent + gerei weer droog te krijgen, maar Donar was nog steeds niet tevreden. Verderop tijdens onze fietstrektocht in het schitterende natuurgebied Hoge Venen liet hij zijn macht even weer gelden. Toen pas bleek dat onze Agu Sport Quorum fietstassen ook niet het eeuwige leven hebben en een coatinglaag na een jaar of vijftien toch echt versleten is. Alles, maar dan ook alles werd sjompenat.


Gevolg: een verplichte rustdag om de hele boel te laten drogen. Zo'n rustdag zet je aan het denken: camping 15 euro per nacht, terrasje 10 euro per dag, eten 10 euro per dag en aan de prijs van nieuwe fietstassen willen we niet eens denken. Als we nou thuis waren gebleven, dan konden we in onze mooie provincie Drenthe dagelijks voor 35 euro uit eten. Het fietsen is er ook nog eens een stuk minder zwaar (20 meter in plaats van 700 meter) en wie weet laat Donar ons verder met rust. Hop, auto uit Verviers ophalen en vluchten naar de noorderzon.

We zitten echter nog geen kwartier op een Emmens terras of ... daar is tie weer. Klebeng! Spletsj! Afijn, de gevolgen zijn inmiddels bekend. Ik denk dat ik maar een levende bok moet gaan zoeken ...


Geplaatst op zaterdag 14 augustus 2004 om 15:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Om de een of andere reden ontmoet ik de laatste tijd vaak pas gepensioneerde getrouwde mannen. Zo ook dit weekend, de vader van mijn vriendin. Al die jaren heeft hij braaf gewerkt, de laatste jaren met minder zin en meer zeurverhalen. Nou is het gedaan met de carrière. Vadertje Drees zorgt voortaan voor de centen. Het gepensioneerde leven is begonnen. En dat betekent, dat hij onder de plak zit van moeder de vrouw. Begrijp me goed, ze houden van elkaar. Maar zij is thuis de baas, er zijn regels gegroeid. Niet teveel drinken, niet teveel snoepen, niet te luidruchtig lachen, niet te laat thuiskomen. Moeders met lege nesten gaan vaak vrolijk door met de opvoeding, maar nu van de partner, onder het mom van de liefde. De smoes heet Hart of Vaatziekten.

Zondagavond moest mijn vriendin even iets regelen, met haar moeder. Wij bleven achter in Garnwerd, een verleidelijk plaatsje met een SNACKBAR. Sorbet: 2 euro 75, kersen, tropische vruchten of aardbeien. Geen kleintje, een sorbet als een maaltijd, met genoeg suiker om een toeval van te krijgen.
Wij samen.

Ons geheimpje!


Geplaatst op vrijdag 13 augustus 2004 om 15:03 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

Boven mijn achterdeur heeft zich een volk wespen gegenereerd deze zomer. Het nest zit in de spouwmuur. Dat is niet goed dacht ik te weten. Deze beestjes zijn ontzettend vervelend. Bovendien kunnen ze op een ongelooflijk gemene manier steken. En ze zullen ook wel knagen aan het houtwerk en het nest groeit natuurlijk enorm. Dit huis is niet van mij dus bel ik de woningbouwvereniging. De mensen van de onderhoudsdienst verwijzen me door naar een imker die wel voor vijftien euro langs wil komen om het nest te vernietigen. Uit roken of met gif spuiten denk ik. Wel zinloze moord misschien. Maar aan de andere kant, ze zijn knap lastig! Dus de imker gebeld. Deze heeft ter plekke tijd en komt eraan. Niet veel later staat er een jongensachtige man met krulhaar en een opgezette onderlip voor mijn deur.
Overduidelijk de wespenverwijderaar.
Achter het huis en naar de vele zoemende wespen kijkend vertelt hij wat meer over het brutale gestreepte beest.
De ‘werksters’ gaan zo ongeveer in september dood. Behalve de koningin. Die vliegt uit en overwintert na bevruchting ergens anders. Met andere woorden het nest is straks leeg. Ik heb ik er dan zowiezo geen last meer van. Waarom zou ik ze laten dood maken. Met die gedachte geef ik de imker 15 euro. U kunt wel gaan mompel ik. Laat die krengen maar zitten. Mogen ze een bakje ranja van mij als ze vervelend worden. Of ik vang ze alsnog in een boze bui. Sla ze dood en gooi ze in de frituur. Prima te eten staat in de krant. Een heerlijke nootachtige smaak. Prikkertje door het lijfje. Lekker hapje bij de frisse koude witte wijn. Of ik duw ‘m door een olijfje in plaats van een amandel. Dat noem ik nog eens creatief omgaan met wespen.


Geplaatst op donderdag 12 augustus 2004 om 17:22 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Terwijl Weps Tjitske kaartjes scheurde, leerde ik in de Spiegeltent mijn eerste biertjes tappen. Helemaal uit Amsterdam om één avond vrijwilligerswerk te doen. Alles voor aandacht en m’n cv. Een jongen die ik kende van eerdere nevenactiviteiten bestelde nietsvermoedend een biertje, zag me en riep geschrokken: “Wat doe jíj nou weer in Groningen?”

“Hoe oud ben je eigenlijk?” vroeg het arrogante PABO meisje dat me wegwijs maakte in de wereld van de Noorderzonse horeca. “Zes-en-twintig”. “En je hebt nog nooit eerder achter de bar gestaan?!?” Een afkeurende blik. Om toch nog een beetje respect te krijgen, mompelde ik dat ik vroeger wel met een karretje met koffie door de trein had gelopen. Van haar geen aandacht meer de rest van de avond.

Voor mij geen theater. Als echte cultuurbarbaar hou ik niet zo van nep-emoties. Vol verbazing constateerde ik dat de halve provincie Groningen daar anders over denkt. Ik spotte vele Oerhollandse schonen. Niemand deed moeilijk over een schuimlaag van een halve vinger of al bij voorbaat doodgeslagen bier.

De avond werd bekroond met een compliment van de tentcoördinator. Ze had me bij aanvang gezegd dat ik vooral ‘gek moest doen’. Mij was spontaan alle moed in de schoenen gezonken. Maar aan het eind van de avond zei ze: “Volgens mij ben je net als wij. Ook een beetje een rare.”


Geplaatst op woensdag 11 augustus 2004 om 07:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Geen zin. Geen goede grappen. Geen vakantie. Geen zon. Geen Erik. Geen sancties.
Geen weps?

Toch wel. Bij afwezigheid van dit alles ga ik het maar eens hebben over relatietests. Nee, nog steeds geen vakantie, alhoewel dat de beste schijnt te zijn. Oftewel de test waarmee je als eerste de mist in gaat. Nou, zeilen is misschien nog wel erger. Zeker als het met jouw vaders boot is zonder gebruiksaanwijzing en met een heleboel touwtjes en doekjes. Als er een behoorlijke wind staat en jij en je prille liefde allebei niet voor elkaar onder willen doen. Als je binnen no time aan de andere kant van het meer in het riet belandt. Als het zeil knapt en je mobiel in het water valt. Als je in je eentje tegen de stroom oproeit omdat de kapitein zonodig wil sturen. Als jij probeert flink te zijn en moed houdt, maar vervolgens al een traantje ziet verschijnen bij de ander. Als je een lift terug krijgt en uiteindelijk nog een eind moet roeien voor je in het pikkedonker op een bizarre plek (=begraafplaats) uitkomt. Als je vervolgens door de politie wordt aangehouden omdat de lampen die je net hebt laten repareren het begeven. Maar het allerergste: in je natte bikini midden in de nacht een snackbar binnenlopen, eten bestellen omdat je date dat niet durft en vervolgens commentaar krijgen dat de hamburger zo taai is. Ik zou dus zeggen: niet doen! Ga liever een avondje naar de bioscoop. Suggestie: een spannende avonturenfilm en als hij dan bang onder de bank duikt, weet je dat je bovenstaand avontuur beter kunt overslaan.



Geplaatst op dinsdag 10 augustus 2004 om 20:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Van mijn ontspanningstherapeut:

De tintelingen komen door afgeknelde zenuwen. Als je elke tien minuten even met je beide handen wappert en schudt, met je armen op en neer zwaait en vervolgens heel langzaam rondjes met je schouders draait, stroomt het bloed goed door je armen en krijgen de zenuwen meer ruimte. Het is heel fijn!!! Aanrader!

Van mijn broertje:

Begin (weer) met roken. Dan neem je sowieso elk uur vijf minuten pauze van het computerwerk.

Van horen zeggen:

Het is voor het herstelproces niet handig om een enorm dronken jongen mee naar huis te nemen. Hem vervolgens stalken met sms-jes is ook niet bevorderlijk. Zelfs het wegvijlen van eelt onder je voeten kun je beter even laten zitten.


Geplaatst op om 18:07 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Weps Gert overtreedt de 300-woorden limiet op schaamteloze wijze
Weps Tjitske publiceert helemaal niet
Waar zouden we zijn zonder de "sancties" van weps Erik?
Hoe lang ging hij ook alweer op vakantie?
Ik heb opeens ook niet zoveel te schrijven vandaag.


Geplaatst op om 17:33 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik neem afscheid van haar op een mooie manier.
Terug in huis zet ik de computer aan, want het is zondag en ik moet nog een stukje schrijven. Ik haal m’n mail op en datingsite Meetic belooft mij twintig nieuwe vrijgezellen om te ontmoeten. Maar wat moet ik daar mee als ik net in de Ardennen ben geweest met een misschien niet altijd even makkelijke maar wel heel bijzondere vrouw.
Maar ja, geen vrijgezel, naar het schijnt.
Ik heb net de vijf vreemdste vakantiedagen van mijn leven achter de rug. Ik had voor alle zekerheid nog twee boeken meegenomen, en mp3-speler en wat tijdschriften want ja, ik zal de eerste niet zijn die zich na één nacht al afvraagt waar hij in Gods naam aan begonnen is. Maar ze bleven ongebruikt in de tas.
Dat mag wel in de krant.
Ik ben beziggehouden en vermaakt door een aantal heel bijzondere mensen, die ik vooraf niet of nauwelijks kende en het ging verbazingwekkend goed. Geen ruzie, geen gedoe, geen gezeik en ik had niet eens het idee dat ik me geweldig moest aanpassen of zo. Ze zeggen wel eens dat vakanties de beste graadmeter zijn voor menselijke relaties en als dat waar is ben ik een fenomeen. Ik kan er ook niks aan doen.
Gelukkig ken ik m’n vele zwakheden ook. Na een week vol rosé, veel te veel Marlboro Lights en een kind van drie dat moet plassen als ik na een worsteling met mijn hernia-matje net in slaap ben gevallen, gaat het lampje nu langzaam bij me uit.
Gisteren hadden we nog een barbecue om de 40-jarige verjaardag van de vrouw van weps Erik te vieren en geheel tegen mijn gewoonte in vergat ik daar te eten. Om in dat hiaat te voorzien waren de buren uitgenodigd. Een heette Twan, was kok en begon omstandig uit te leggen waarom hij het vlees van onze barbecue nog niet door z’n honden wilde laten eten.
Ja, Twan weet van binnenkomers.
Helaas bleef het daar niet bij. Twan vond zichzelf reuze grappig. Ik vond ‘m vooral megalomaan en sfeerverziekend. Omdat twee enorme donderbuien Twan niet klein kregen vond ik het tijd voor wat actie. Twan is van het type dat alles beter weet, maar ja, dat ben ik ook.
Het had er alle schijn van dat hij voor het eerst van z’n leven een weerwoord kreeg en daarvan raakte Kokkie behoorlijk van slag. Eerst was ik een irritant mannetje (kan kloppen), en vijf minuten later al wenste hij me dood. Ik heb Twan verteld dat ik hem niet leuk vind, ook uitgelegd waarom, en niet veel later verliet hij het feest. “Ik geloof dat ik hier niet zo op m'n plaats ben”, zei hij nog met dubbele tong en die zin hebben we onmiddellijk aangemeld voor de Prijs van het Understatement van het Jaar.
Inmiddels is het een kleine 24 uur later en zit ik in mijn tuin op een laptop dit stukje te schrijven. Mijn hoofd knikt, mijn ogen rollen en ik val om. Ik voel me helemaal uitgewoond. Vijf vreemde vakantiedagen met veel drank en weinig slaap hebben mij genekt en het was niet eens is Salou.
Ik ben dood.
Heeft Twan toch nog z’n zin.

Geplaatst op zondag 8 augustus 2004 om 22:24 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Ik ben op vakantie. Wordt vervolgd.


Geplaatst op zaterdag 7 augustus 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

een spaanse aak ontvouwt zich in het donkere licht van de juliregen, haar armen
reikend naar de hemel als rivieren naar de zee waarin ik drijf
in goede vergetelheid op het ritme van de regen en even speelt
de gedachte met golven en een onvervuld verlangen van vroeger

ik was hier eerder, met naakte figuren in de zon en het heldere water,
het licht in regenboogkleuren, kindergelach weerklonk, een vrouw riep namen
en voetjes renden naar de met heerlijk voedsel overladen tafel onder de aak,
overal lag in het vuur van het spel nonchalant achtergelaten speelgoed

mijn handen schepten op, we aten samen, maar al snel klonk het ´mag ik van tafel´
´t was goed, met dit mooie weer hield je de kinderen toch niet rustig
en ik schonk wijn en water in voor de gasten maar dronk zelf niet, ik staarde
naar de bladeren van de aak tot de bliksem kliefde door het beeld dat verwaterde

saxofoons lonken naar gestreelde toetsen en de zomeravond maar de
kastanjes voelen al herfst en in het versgemaaide gras buigen inktzwammen


Geplaatst op vrijdag 6 augustus 2004 om 18:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Mijn vingers jeuken om te reageren, Weps Tjitske! Maar ze tintelen ook. Mijn laptop blijkt toch niet mijn grootste vriend. En de juichend binnengehaalde ADSL-aansluiting had wel wat minder enthousiast ontvangen kunnen worden. Ik heb RSI!
Nooit gedacht dat ik -lui wezen- het kwaaltje van overactieve computernerds zou kunnen krijgen! De dokter zei het nog maar eens: de mens is beperkt. Het hele leven draait om het daarmee om leren gaan.
Ik moet mijn computeractiviteiten terugschroeven naar 50% en morgen mag ik op ontspanningstherapie. Als jullie me zoeken, lieve wepsen: ik zit in de zon op m'n dakterras.

Geplaatst op dinsdag 3 augustus 2004 om 17:15 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Een niet nader te noemen vriendin van me houdt zich bezig met de integratie van allochtonen in onze Nederlandse (en met name Amsterdamse om de een of andere reden) samenleving. Zelf ontdekt ze echter dat integratie tussen de hogere en lagere regionen van onze witte helft ook nog wel wat verbetering behoeft. Want zij kent geen één automonteur en vindt dat onhandig, ook al is ze slechts de trotse eigenaar van een vouwfiets.
Helemaal met haar eens, nam ik mijn in dat opzicht toch wel een beetje bekrompen moeder mee naar het grootste aso-strand van Groningen aan het Schildmeer. En we keken onze ogen uit.
Prachtige kleine crossfietsjes, met daarop stoere, rokende en elkaar treiterende jongens. Meisjes met de grootste buiken in de kleinste bikini’s en kinderen met tattoo’s op nog niet tot wasdom gekomen borstjes. En als klap op de vuurpijl: naveldiamantjes, blauw of roze, slordig geplaatst in te grote navels.
Net toen er een opmerking uit mijn mond dreigde te ontsnappen, besefte ik hoe ik er zelf bijzat. Patatjes in de mond, ketchup op mijn kin, en een naveldiamantje boven mijn net bij de Hennes veroverde bikinibroekje. J., opzet geslaagd!


Geplaatst op maandag 2 augustus 2004 om 14:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Een jaar geleden is het nu.
Een jaar geleden alweer, moet ik eigenlijk zeggen.
How time flies, when you having fun, zeggen de Engelsen, maar geloof mij nou maar: ook als er geen reden voor vrolijkheid is, vliegt de tijd.
Ik voelde me als een aangeslagen bokser.
Als een bokser die alle hoeken van de ring had gezien, en uitgeteld op een krukje zat. En dan mag je nog blij zijn dat een ring maar vier hoeken heeft.
Uitgeteld en terneergeslagen en zoekend naar woorden die er niet waren. Ik had mijn meerdere gevonden in mijn tegenstander en die tegenstander heette Sandra.
Ze hield het voor gezien.
Het toeval wil dat uitgerekend dit weekend een van haar beste vriendinnen bij mij op bezoek was. We kanoden in Giethoorn, we fietsten door drie provincies, we hadden een barbecue met een even dramatische als grappige ontknoping en we praatten.
We praatten over relaties.
Het toeval wil dat ook zij een relatie had met een ongeveer vijftien jaar oudere man en dat ook díe omgang inmiddels beëindigd is. Half jaartje geleden of zo, maar hij heeft niettemin al lang weer een ander.
Hij wel.
Ik niet. Gelukkig niet. Belangrijk verschilletje.
Ze wil graag bevriend met hem blijven, zei ze, maar dat lukt op dit moment nog niet zo goed. Ik opperde dat ook het contact met Sandra op een bijzonder laag pitje staat, dat ze er kennelijk niet aan toe is om iets met me te ondernemen of dat gewoon niet meer ziet zitten. Van vriendschap is helaas geen sprake meer.
Zegt ze achteloos, tussen een worstje en een karbonade in: “Maar jullie waren op het laatst toch al helemaal geen vriendjes meer?”
Dat was voor mij nieuw. Behoorlijk nieuw.
En het was net of ik die kaakslag van vorig jaar opnieuw beleefde.

Geplaatst op zondag 1 augustus 2004 om 20:13 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.