- weps Erikkie-

'Hallo allemaal. Jezus redt. Hij is er ook voor jullie. Ja hoor. Hij komt. Hier ook. Kom allemaal om twee uur naar het vuurtorenplein voor een belangrijke boodschap', jubelen de bekeermannetjes al huppelend langs de zongebruinde tieten en wasbordjes op het strand van Noordwijk aan Zee.

De hilariteit wordt groot als een stel promo-girls en –boys van Hi op datzelfde strand lolly’s uitdeelt in het kader van de fantastische reclameactie SMS is de boodschap. 'Hee, we hebben concurrentie', roept een van de Hi-boys. 'Niet naar hen luisteren hoor, alleen SMS is de boodschap. Hi redt ook', klinkt het weldra uit de kelen van de lollige lolly-uitdelers.

Paps, mams, vrouwlief en ik aanschouwen het tafereel glimlachend aan, al rosé-lurkend en haringhappend.
Wij op een handdoek en mams in een rolstoel. Het lopen gaat haar niet meer zo goed af en vooral in de duinen en op het strand heeft ze er wel een rolstoel bij nodig. En ja, als ze die toch meeneemt naar het strand, gaat ze er eenmaal ter plekke natuurlijk ook in zitten. Lekker chillen onder de parasol.

Een van de Jezusminnaartjes krijgt plotseling 'zielige' mams in zijn vizier. Hij sprint op haar af, om haar met grootse gebaren een foldertje in de handen te drukken. 'Wonderen bestaan nog, hoor. Blijf hopen', schreeuwt hij haar bemoedigend toe. Om daarna meewarig buigend verder te lopen.

En ja hoor, het godsdienstfanaatje is nog geen meter verder of mijn moeder staat op uit haar rolstoel om een klein stukje te lopen. 'Kijk eens' roept ze, onder luid gegrinnik van de menigte zonaanbidders. Mijn vader gooit er nog een schepje bovenop en springt juichend een gat in de lucht: 'Dankuwel! Dankuwel!'

Het besmuikt lachende bekeermannetje weet niet hoe snel het naar het vuurtorenplein moet rennen.




Geplaatst op zaterdag 31 juli 2004 om 11:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

heeft u ook zo’n hekel aan de machoman(de machoman, de machoman)
die op elke vraag spitsvondig antwoorden kan(antwoorden kan, antwoorden kan)
zoudt u hem ook het liefste levend villen
van z’n wijsneus totaan z’n gespierde billen
laat die machomannen naar de pomp gaan lopen
voor die praatjes kun je nog geen mandarijntje kopen

trap niet in de mythe van de blanke pit (blanke pit, blanke pit)
want rap vind je uit dat er geen pit in zit (pit in zit, pit in zit)
maar dan is het moeilijk hem weer kwijt te raken
als je hem niet langer goedschiks wilt vermaken
kun je hem al bijna niet meer wegsturen
omdat hij dan gekwetst je leven zal verzuren

geloof ook nooit dat hij eigenlijk verlegen is (verlegen is, verlegen is)
dat hij eigenlijk best een goeie kerel is (kerel is, kerel is)
zijn gedrag is niet meer bij te sturen
je zal het altijd moeten blijven verduren
en als je daarna ooit zou durven klagen
zal de goegemeente in koor aan je vragen

wat zoek je dan ook bij zo’n machoman (machoman, machoman)
kind je wist al daar komt gedonder van (gedonder van, gedonder van)
die kerels kun je ’t beste levend villen
om daarna de honger van je kinderen mee te stillen
en als dat  niet lukt moet je ze dood negeren
en op geen enkel moment op ze reageren

nu zit je in de klauwen van zo’n machoman(machoman, machoman)
hij hakt je hele zelfvertrouwen in de pan(in de pan, in de pan)
wij waarschuwen je al, daar komt gedonder van(gedonder van, gedonder van)
zoek het nu maar uit met je machoman(machoman, machoman)
tabee, tot ziens, druk, druk, druk, dat komt ervan(komt ervan, komt ervan)
geen tijd, groetjes, trek zelf maar je eigen plan(eigen plan, eigen plan)
en betrek ons niet bij die vreselijke machoman(machoman, machoman)

voor toetsenisten het grepenschema:

refrein:
G G F D 2x
couplet: 
C C G G
A A D D
laatste couplet als refrein: en nu allemaal!...







Geplaatst op donderdag 29 juli 2004 om 20:42 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Gisteren op het acht uur journaal: wespenplaag in Friesland. En de enige man die ze kan bestrijden, gaat binnenkort op vakantie.
Vroeger was ik allergisch voor wespen. Ze hadden een nest bij het zolderraam waaronder ik sliep. Tientallen lieten zich aan het eind van de zomer halfdood door een kier naar binnen vallen, mijn bed in.
Ik draaide mij om in mijn slaap en verdrukte vele van de toch al stervende wezentjes. Ze spoten me hun laatste gif in.
Het schijnt dat de bult die je krijgt van een steek iedere keer groter wordt. Toen ze me later weer te pakken hadden, zwol mijn hele arm op. Ze zeggen, dat na meer dan twintig steken, je hart ermee stopt.
Mijn moeder had geen zin dat af te wachten. We zochten ons heil bij een natuurgenezeres. (Ik denk dat onze wespenverdelger ook op vakantie was in die dagen). De vrouw onderzocht nauwkeurig de energiestromen door mijn lichaam en kwam tot het advies: veel water drinken en geen suiker meer eten. Dan verdwijnen alle afvalstoffen en gaat je allergie over.
Het werkte. Mijn laatste wespensteek bracht een piepklein puistbultje.

Wat doen we nu met de Friezen deze zomer? Laten we ze langzaam en pijnlijk opzwellen en uitsterven? (Lezer, ik weet wat u denkt, maar u weet net zo goed als ik: dat kunnen we niet toestaan in dit democratisch systeem waar ook de rechten van lastige minderheden meetellen). Ik stel voor de campagne “Geen suiker voor de Friezen” vandaag nog te starten.


Geplaatst op dinsdag 27 juli 2004 om 15:58 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Geen dode cavia’s of goudvissen, wel dertig kranten in de gang en vetplantjes en cactussen die omvallen van de droogte. Tjitske past op, op het huis van een heel nette mevrouw. Die haar vantevoren al heel dankbaar een fles drank gaf en nog meer souvenirs uit verre landen beloofde als ze goed haar best zou doen. En die daarbij uitlegde hoe het vaatdoekje om de gieter moest worden vouwen zodat deze niet zou lekken.
Ajajaj, gelukkig hebben de dakterras-bonzaaiboompjes en bananenplanten genoeg regenwater gehad.
Maar dan is er het grote raadsel: waarom is Iemkje of hoe ze ook heet niet geweest? En wat is haar nummer? In het onberispelijke huis geen adres te vinden. Zij zou toch de eerste weken oppassen? Of hadden we nou geruild? De dertig kranten lijken duidelijke taal te spreken, maar toch..
Oplossing: mail de vakantieganger en vraag het nummer van Iemkje of hoe ze ook heet. Met als reden? ‘Uh, uh, ik ga nog een dagje weg’?. ‘Maar jij bent toch al lang klaar met oppassen?’ En zo verpest je met één stomme vraag een wereldreis naar de Fiji-eilanden.  Geen optie dus.
En dan komt vriendin E. met de perfecte vraag. ‘Wanneer was ook alweer DE wisseling van DE wacht?’ E., ik kan je wel zoenen! Maar als het mislukt en er morgen een nood-boeking vanuit Fiji wordt geregeld, dan houd ik je ook verantwoordelijk..




Geplaatst op maandag 26 juli 2004 om 00:09 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Waarom hebben vrouwen zo'n enorm gebrek aan humor?
Waarom lezen vrouwen alles serieus? Waarom lezen vrouwen zelden of nooit tussen de regels door?
Met die vragen zit ik sinds een dag of tien een beetje opgescheept.
Het begon allemaal met een mail van Erik die de Wespjes hier voorstelde om mij iets in Zwolle te laten organiseren. Niet zo'n rare gedachte, want ik woon er vlakbij en kom er regelmatig.
Ik weet dus ook, net als al die anderen die wel eens op het station in Zwolle zijn uitgestapt, dat je niet met een groep als de onze in Wientjes ga afspreken.
Toch zijn er nu opeens vrouwen die denken dat ik dat van plan ben. En als ik met de van mij bekende ironie daar vervolgens lekker tegenin ga, word mij door een andere vrouw op de kop toe agressiviteit verweten.
Terwijl Erik ons nog zo op het hart heeft gedrukt om het gezellig te houden.
Gezellig.
Daar hoort een grapje toch ook bij?
Of ironie.
Beetje cynisme zelfs.
Maar ja.
Makkelijk is het ook niet.
Er zijn ook mensen die Tineke Schouten onder humor scharen.
Ook vrouw natuurlijk.


Geplaatst op zondag 25 juli 2004 om 08:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

 Ik ben er helemaal klaar voor. Voor onze fietsvakantie in de Ardennen.
 
Ik heb op mijn fietsframe een superhandige bidonhouder gemonteerd: de Modula Cage XL van Topeak. 
 
Topeak's newest height adjustable bottle cage. Fits 1-1,5 liter capacity soft drink PET bottle, staat er op.
 
Dat van die PET bottle begrijp ik niet helemaal. Wat moet je daar nou mee? 

Maar goed, het maakt ook niet uit. Ieder z'n meug. Ik ben in ieder geval blij dat er een wijnfles in past. Dat wordt een heerlijke vakantie!
  
  






Geplaatst op zaterdag 24 juli 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Het bestaat nog in Nederland. Boeren die hun schapen met een platbodem van veenweitje naar dijkje vervoeren. Fanatiekelingen, die van Ameland naar Holwerd lopen over het Wad. Managers, die nog steeds niet willen leren werken met een computer. Wat?! Juist ja, een goede vriend van mij plukt hier de wrange vruchten van. Zijn baas kan niet met de computer werken. En hij noteert alle prijzen nog in guldens. En mijn vriend kan vervolgens de geschreven offertes omrekenen en uittypen. Het gaat sneller als je de offerte zelf opstelt. De betreffende baas wentelt zijn onkunde af op zijn ondergeschikten. Zij moeten omrekenen, computeren en tijdens vakantiedagen achterstallig werk wegwerken. Een sterk staaltje van delegeren. Hij heeft er wel veel verbaal geweld voor nodig. En een opvallend verloop aan personeel.


Wat moet je doen met zo’n baas. Als je probeert hem voorbij te streven, kan het je je baan kosten. Hij heeft machtige connecties in het bedrijf, anders zat hij niet meer op z’n plek. Je kan je baan opzeggen en ergens anders opnieuw beginnen. Dan ben je af van de scheldkanonnades. Of je kan je baas helpen hogerop te komen en als vertrouweling meeliften. Je bewijst dan, dat je goed kunt functioneren onder moeizame leiding.

 
Ik heb ooit ook zo’n baas gehad. Ik ben weggegaan. Uiteindelijk ben ik er gelukkiger en werkloos van geworden.







Geplaatst op vrijdag 23 juli 2004 om 17:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

 
Mijn ex beklimt bergen in Zuid-Frankrijk. Mijn vriend viert vakantie in Zwitserland. Zijn kinderen doen ook mee. De buren zijn naar Egypte vertrokken en mijn zoon maakt samen met kameraad de boulevards van Knokke onveilig. Achter de ’chicko’s’ aan zoals hij dat noemt.
 
Dus pas ik op de hond, katten, de kippen, goudvis, konijn en de cavia. Al deze dieren hebben een lijstje bijgevoegd gekregen. Opdat ik niet vergeet te letten op de speciale diëten en bedacht ben op rare gewoontes. (Welk konijn heet nou in vredesnaam Jeroen.) Ook liggen er op mijn tafel lange lijsten met telefoon-nummers. Voor het geval er echt iets mis gaat met mijn have.
 
Er zijn heel wat verhalen in omloop over weggelopen konijnen en cavia’s die plots dood in de kooi liggen. Ik denk aan het avontuur die ik van buurvrouw Wia heb gehoord. Er zijn nieuwe mensen naast haar komen wonen. En het klikt al vanaf het begin niet. Het zal je maar gebeuren. Plots is de hond van Karin verdwenen. Nergens meer te vinden. Roepen en roepen maar geen Floris. Tot ze een raar geluid hoort in de tuin van de buren. Ze klimt over de schutting en vindt tot haar ontsteltenis de retriever die vrolijk ravot met de cavia. Hoog in de lucht vliegt het beestje. Floris kwispelt ontdeugend en rent achter het arme beestje aan. De haren vliegen in het rond. Wia raapt in ontsteltenis de haren op en stopt ze in haar broekzak. Dan weet ze de hond te pakken te krijgen en pakt het hoopje ellende uit de bek. De cavia leeft nog maar daar is alles mee gezegd. Meer dood dan levend legt ze het trillende beestje in zijn ren. Grote kale plekken ontsieren het mormel. Hoe leg je dit in hemelsnaam uit aan het buurmeisje. Laat staan aan de ouders. Het is nooit meer goed gekomen tussen beider buren.
 
Ik heb nog twee weken te gaan met mijn dierentuin. 



Geplaatst op donderdag 22 juli 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

De keuze tussen luxe en eenvoud. Ik worstel er maar mee. Ik houd wel van de luxe vakantie. Vorig jaar nog, twee weken Malediven, u kent dat wel: spatblauwe hemel, dennengroene zee, hangmatje. Jaaaaa, ik heb daar weinig moeite mee.
Maar goed, ik houd ook van afwisseling, dus toen mijn vader eind vorig jaar zei dat ie de Kilimanjaro wilde beklimmen, mompelde ik: “Oke. Ik ga mee.”
Het wordt zes dagen lopen op die hoogste berg van Afrika. En slapen in tenten die zo dicht bij elkaar staan dat het wel een vluchtelingenkamp lijkt. Het kan er min twintig worden.
Maar in al die eenvoud willen we wel een beetje lekker liggen natuurlijk. En dus togen we naar de Bever Sports. Ik heb er verbijsterd rondgekeken. Al die apparatuur voor mensen die van avontuurlijke vakanties houden. En wat een prijzen! Slaapzakken van 600 euro. Gut, daar mogen ze wel een gratis masseuse bij leveren. Een beetje aardig matje loopt ook al in de cijfers. “Maar dan voelt het ook alsof je in een waterbed ligt,” straalde de verkoper.
Uiteindelijk kozen we steeds maar de middenweg, niet het duurste maar ook niet het goedkoopste want je wilt natuurlijk niet met rotzooi vast zitten op die berg. Al met al zijn de spullen die we hebben aangeschaft duurder dan de hele vakantie. Ik zal de komende drie weken ws wat moeilijk kunnen wepsen. Ik ga de Kilimanjaro beklimmen. In alle luxe eenvoud.


Geplaatst op om 08:32 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

De uitgeprocedeerde Ethiopische schone, tijdelijk opgevangen in mijn huis, is wederom op straat gezet. Mijn oude huisgenoot is terug van zijn reis door de wereld!!!
 
Met veel energie en achter elkaar anekdotes oprakelend, stelt hij orde op zaken in mijn huishouden.
 
De douche is te warm en de boiler slaat opvallend vaak aan; hij vult het water maar eens bij. De telefoon hoor je bijna niet rinkelen; hij maakt wat draadjes vast en we missen geen gesprek. Ze lijken niet op de enorme ratten die hij zag in Thailand. Toch zet de voormalig backpacker muizenvallen uit voor het Amsterdam-Zuid ongedierte dat de keuken al maanden bevuilt. Hij gooit alsnog de voedingsmiddelen weg die hij een jaar geleden achterliet in de koelkast.
Als hij vervolgens zijn mail checkt op mijn computer, blijkt die helemaal niet hacker- en virusproof. Bezwerend roept hij: “Zonder beveiliging het internet opgaan, is als seksen zonder condoom!” Hij installeert direct wat programma’s die ongewenste binnendringers tegen zullen houden.
Mijn ouwe laptop, toch al nooit de snelste, is door alle extra taken niet meer vooruit te bránden.
De machoman in mij denkt: “Zonder beveiliging ging het internetten veel lekkerder.” En in een onbewaakt ogenblik probeer ik zijn antivirus software weer te verwijderen.
Dat lukt me niet.
Met de klacht: “Als het zo moet, dat veilig internetten, dan hoeft het voor mij helemaal niet meer!” roep ik mopperend zijn hulp in. Hij rommelt wat, leert me wat trucjes en alles werkt weer, safe en snel.
 
Het is vier dagen sinds zijn terugkomst. Mijn zelfredzaamheid blijkt minimaal. Ik ben hulpbehoevend en afhankelijk.
 
Gert: we kunnen elkaar de hand schudden. Ik snap dan wel niet waarom je zo moeilijk doet over het naar bed gaan met een date. Maar ik ben ook geen echte man.


Geplaatst op dinsdag 20 juli 2004 om 20:50 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

In het begin van de vorig eeuw reisden onze voorouders naar Afrika om daar het christendom te brengen. Want wij wisten beter hoe het zat. Halverwege de 20e eeuw brachten wij wapens en oorlog, want wij wisten beter hoe het zat. Aan het eind van de eeuw brachten we Afrika de bio-industrie, want wij wisten beter hoe het zat. Aan het begin van de 21e eeuw brengen wij Afrika AIDS-voorlichting, want wij weten beter hoe het zit.

In de 21e eeuw komen de priesters uit Afrika ons evangeliseren, want uiteindelijk weten wij helemaal niks meer van het geloof. Ook komen zij (en lieden uit andere delen van de wereld, waar we ook al eens met onze arrogante kop hebben rondgelopen) ons leren dansen en mediteren, en respect hebben voor dieren, voor gasten, voor ouderen, voor ons gevoelsleven, want wij weten eigenlijk helemaal niks.
En ik kan u zeggen: het is ook de hoogste tijd dat ze ons seksuele voorlichting komen geven, want op dat gebied zijn wij helemaal de weg kwijt. AIDS, tienerzwangerschappen, verkrachtingen, (kinder)porno, incest en huiselijk geweld zijn allemaal stijgende in onze samenleving.
Ook als dit allemaal niet aan de orde is hebben wij nog geen flauw benul van met wie je het mag doen, hoe (veilig) en wat voor (emotionele) consequenties het heeft. Misschien is het eindelijk eens tijd voor zelfkritiek?



Geplaatst op maandag 19 juli 2004 om 17:49 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Daar lag ze, in al haar eenvoud mooi te wezen.
Naakt.
Maar geen vezel in mijn lijf die dacht aan seks.
Eigenlijk hoorde ze helemaal niet in hetzelfde bed als ik. Ik had immers op de logeerkamer een bedje voor haar opgemaakt? Maar je weet hoe dat gaat na een avondje stappen.
“Geen seks hè!”, glimlachte ze nog tegen mij een paar dagen eerder en hoewel dat door de telefoon was had ik het gevoel dat ik de knipoog er bij kon zien. Ze was één keer eerder in Meppel geweest, via een datingsite, maar van stappen kwam toen niks want die jongen wilde alleen maar seks. Extreme seks.
Getsie.
Ik dacht trouwens dat ze met die opmerking doelde op die column van mij van afgelopen zondag hier op Weps waarin ik aankondigde dates met seks af te zweren, omdat die alleen maar scheve gezichten geven. 
 
"Geen seks hè", herhaalde ik zachtjes toen ik wakker werd en we keken elkaar aan.
Toen barstten we in lachen uit.
Ik streelde haar, zij masseerde mij, we knuffelden af en toe en God zag dat het goed was. Gert ook trouwens.
Het voelde vertrouwd.
Lief.
Maar geen seks hè.
Nee, geen seks. Dat geeft alleen maar gedoe.
 
Maar ja. Zul je zien dat ze nu gaan beweren dat ik geen echte man ben.

Geplaatst op zondag 18 juli 2004 om 11:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Opeens is hij daar weer. Klaus Wunderlich.

Voor wie Klaus Wunderlich niet kent: luister naar -bijvoorbeeld, het maakt geen ruk uit welk nummer- ShampooMambo en bedenk dan dat de beste man van 1958 tot aan zijn dood in 1997 in totaal tachtig LP's, MC's en CD's vol heeft gespeeld met dit soort muziek. Die in 20 miljoen huishoudens warm werd ontvangen. Geen feestje of visite zonder Klaus Wunderlich op de achtergrond, herinner ik mij uit mijn seventies-jeugd.

En opeens hoor ik het onmiskenbare Hammond-orgeltje weer. Zomaar op een doordeweekse avond thuis. Ik kijk om mij heen, waan mij dertig jaar terug, maar zie nergens visite en ook het fotobehang is er niet meer. Wat blijkt: de lieftallige actrice naast mij op de bank heeft de cd Südamerikana even opgezet. Ze is aan het repeteren voor een act in een theaterstuk dat in oktober in première gaat. In deze act moeten de warme klanken van Klaus de oren van het publiek gaan strelen.

Prompt krijg ik een signaaltje van mijn retro-antenne: als een modern theatergezelschap zich inlaat met Klaus Wunderlich, dan gaat deze muziek natuurlijk spoedig helemaal kitschcampcult worden!!!

Dus, lieve weps-lezers: struin je ouweluiszolder maar snel af: met de platen van Klaus Wunderlich maak je straks helemaal de blits. Ik verwacht zo rond december de eerste uitnodiging voor een Wunderlich-party. Om alvast in de stemming te komen: hierbij nogmaals de ShampooooooMamboooooo.

 


Geplaatst op zaterdag 17 juli 2004 om 11:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

meisjes met roze truitjes
de rotte nasmaak van de laatste kers
de eerste regendruppel in je nek
gescheurde theezakjes
 
niet kunnen poepen
sex te kort door de bocht 
verregende kampeervakanties
okselgeur op neushoogte
 
hoerenlopers en andere files
wc-papier, dat op is
slingerende stinksokken van een ander
ruzie over niks
 
bediening, die nooit jouw kant op kijkt
weggaan zonder zoen
knellende corsetten en deadlines om 17.00 uur
de afwas voor iemand anders doen
 
tien keer achter elkaar hetzelfde vergeten
mannen, die iets beter kunnen dan ik
hondenpoep, waar dan ook
mensen, die voor de trein springen waar ik in zit
 
koffie die je kunt kauwen
domme mensen, die naar je snauwen
onderbuikgevoelens op twee manieren
dit zijn al de dingen
al die dingen
dit zijn al de dingen
waaraan ik een hekel heb
 
 


Geplaatst op vrijdag 16 juli 2004 om 23:33 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Het is wat. Een tijdje geleden gooide ik bij mijn mede-wepsjes een balletje op om niet zo strak vast te houden aan de regelmaat van elke dag een wepsje, alle zeven op een vaste dag op een vast tijdstip. En prompt wordt er massaal verzuimd. Al drie dagen geen wepsje meer. Dat werkt dus niet.
 
Behalve deze ingreep in de vorm van een wepsje, volgen uiteraard zware sancties voor de wepsjes die het laten afweten. Maar dat is een interne kwestie, daar zal buiten het nest niets van te merken zijn. Of toch wel: het is mogelijk dat sommige wepsjes ten gevolge van de zware sancties even een tijdje geen stukje meer kunnen tikken, maar dat is tijdelijk, hoor.
 
Het kan ook nog zijn dat sommige wepsjes op vakantie zijn. Dat moet ik wel eerst even checken, voordat ik de zware sancties ga toepassen.  Clementie is dus mogelijk.
 
Maar goed: blijf vooral terugkomen, trouwe lezer. Er zijn ook wepsjes die wel blijven tikken.
 
 


Geplaatst op om 20:05 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Deze is ook voor jou, Gert!

Toen ik “met veel bombarie” aankondigde, dat ik op dit weblog over politiek zou gaan schrijven, beloofde ik dingen die ik totnogtoe niet waargemaakt heb. Volgende week, Erik!
Telefonische verkopers maken misbruik van de culturele norm dat je consequent moet zijn. “Vind je jezelf impulsief? Ja? Dan nodig ik je uit om op dit aanbod impulsief te reageren!”
Teleurstelling is het resultaat van te hoge verwachtingen. Maar hoe vaker je teleurgesteld bent, hoe sterker en realistischer je zult zijn. R E S P E C T voor het menselijk ‘even slikken en weer doorgaan’ ‘what doesn’t kill you makes you stronger’ incasseringsvermogen.
Achteraf ben ik iedereen die me op mijn bek heeft laten gaan dankbaar. Succes is honderd keer je ideeën bijstellen en je gedrag erop aanpassen. Andersom zie ik mijn teleurstellende impact op anderen nu ook positiever. Twee keer brak ik een hart van een geliefde. Terwijl ik me daar zelf nog schuldig over voelde, vond de man in kwestie al een nieuwe, mooiere, betere vrouw en werd gelukkig. Mmmm… Graag gedaan!
Mensen verwachten dat je consequent bent en gebruiken het desgewenst tegen je. Trap er niet in! Geef hoop, stel teleur en schud je omgeving wakker uit naïeve dromen. Het wordt tijd voor een wereld met meer realiteitszin.


Geplaatst op dinsdag 13 juli 2004 om 19:10 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Deze uit de oude doos. Opgedragen aan Gert, omdat hij als eerste zo moedig was zijn strubbelingen in ons nestje openbaar te maken.

“Tja, moet je maar niet met Brad Pitt in bed gaan liggen”, hoor ik mijn vriendinnen al zeggen. Zucht steun, wat zijn sommige mannenlijven toch heerlijk. Maar ja, bij een mooi mannenlijf hoort een dom blondje, en geen eigenwijze journaliste. “De seks was fantastisch en je hebt ook wat te vertellen, maar ja, de chemie ontbreekt een beetje.”
Huh? Komt dat omdat ik na twee nachten seksen mijn mond heb opengedaan? Zodat blijkt dat ik hem geestelijk wel aankan? Komt het doordat hij eigenlijk jaloers is, omdat hij wilde doen wat ik nu doe? Daar kunnen mannen niet tegen, hebben ook vriendinnen van me ervaren: tegen een vrouw opkijken.
Maar ja, wat als je hoger opgeleide geëmancipeerde vrouw bent en tegelijk wel op lekkere macho’s valt? Misschien moet ik eens in de gouden gids kijken of er ook opleidingen zijn tot dom blondje, waar ik dan mijn uiterste best zal doen om niet te hoog te scoren..

PS: Nee Erik, geen foto!

Geplaatst op maandag 12 juli 2004 om 20:50 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik stop ermee.
Ik houd er echt mee op.
Zucht.
Maar ja, heb ik al niet vaker beweerd dat ik de seks in het vervolg volledig aan me voorbij laat gaan? Heb ik al niet eerder het lid op mijn neus gekregen door het bed te delen met een te lieve en te aardige vrouw, die mij vooral aan het prakkizeren zette omdat mijn hart en hoofd niet precies weten hoe de goede volgorde is? Waardoor bij mij de angst ontstaat dat ik verwachtingen wek die ik niet kan waarmaken?
En ja, als je na twee avonden vol heerlijke, humorvolle, ongecompliceerde maar ook lieve en intieme gezelligheid nóg een avond op stap gaat met een vrouw, waarmee veel opeens anders is, ja, dan is het misschien ook geen wonder dat je als sensibele man alle radertjes bij jezelf aan het werk hebt gekregen.
Het is niet eens dat ik louter m’n lul achterna loop, want meestal is er het gevoel dat ze iets heeft. En… meestal heeft ze dat ook. Het is niet eens dat ik deze week wel heel erg geconfronteerd werd met vergelijkingsmateriaal. Het is gewoon dat je nog lang niet in staat bent om je helemaal te geven. Te binden. Verliefd te worden. Je bent bang. Je wilt niet kwetsen en niet gekwetst worden.
Je wilt wel aandacht. Die krijg je. Je wordt charmant genoemd. En sensueel. Mijn hemel, denk je, gaat het over mij? En ondertussen vraag je je in bed af: waarom ik, waarom hier?
Zucht.
Ondertussen ben je de hele zondagmiddag bezig om een verhaal in je hoofd te creëren, waarvan je zeker weet dat het, eenmaal op papier, vast niet weergeeft wat je eigenlijk wilt zeggen.
Zucht.
Wat wil ik zeggen?
Laten we iets afspreken. Ik ben vanaf nu voor de platonische liefde. Lachen, huilen, drinken, scheuren, trekken, knuffelen, vertellen hoe leuk en onderhoudend je elkaar vindt, lekker aan elkaar plukken en……
na afloop keurig naar huis.
Zoals donderdag, zoals vrijdag.
Zucht.

De baas van Weps verwacht een overtreffend avontuur uit Garnwerd, mailde hij mij.
Zucht.
Zelfs mannen moet ik nu al teleurstellen.

Geplaatst op zondag 11 juli 2004 om 17:49 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

De parallel is opvallend.

1914
Op 28 juni 1914 werd de troonopvolger van het toenmalige Oostenrijks-Hongaarse rijk, Franz Ferdinand, om het leven gebracht door een nationalist uit het buurland Servië. Het was de vonk in het kruitvat van een sluimerend conflict tussen twee buurlanden, een maand later brak de Eerste Wereldoorlog uit.


2004
Op de kop af negentig jaar later, op zaterdag 3 juli 2004, speelde de band Franz Ferdinand de sterren van de hemel op het festival Rock Werchter en sneed een Belg zaterdagnacht de keel van een Nederlander door omdat de laatste klaagde over geluidsoverlast. Een vonk in het kruitvat van een sluimerend conflict tussen twee buurlanden, die ervoor zorgt dat op 3 augustus 2004 de Derde Wereldoorlog uitbreekt?

Het zal mij niet verbazen. Ik was er vorig weekend in Werchter zelf bij en bespeurde een onverklaarbare onderhuidse spanning. Er was onbegrip over en weer tijdens de traditionele uitwisseling van grapjes over domme Belgen en zuinige Nederlanders. Er werd niet meer vergoeilijkt gelachen. En op de festivalradio zeiden enkele Belgen na afloop zelfs hardop dat Rock Werchter wel leuk was, maar dat er voortaan geen 'Ollanders meer moeten komen. Ze zouden zich asociaal en arrogant gedragen. Was de steekpartij dan geen incident en zou het toch de beruchte vonk zijn?

Zo ja: dan zit ik met een probleem. Op 3 augustus ga ik naar België voor een fietsvakantie. Als de Belgen mijn fietshelm nu maar niet voor een oorlogshelm aanzien ...


Geplaatst op zaterdag 10 juli 2004 om 13:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Kort:
Gehaast vertrokken. Tandenborstel en portomonnee vergeten. Pinpas van ex bij me. Retourtje gekocht. Op kinderen gepast. Naar film. Laatste trein gemist. Blijven slapen. Te late weps.

Langer:
De chaos heeft me te pakken. Ik graai m’n spullen bij mekaar en cross door de Amersfoortse jungle. Ik dubbelklink de fiets aan het rek en schiet voor een taxi door het station binnen. Mijn portomonnee verbergt zich in de diepten van de rugzak. Naast de rugzak ontstaat een vreemdsoortige stapel. Gedichtenmap, drie bloknotes, uitdraai van toekomstige plot, een net sinaasappels, (net gelezen dat fruit preventief werkt tegen kanker in Santé, een nepperig gezondheidsblaadje, of meer een uitgebreid reclameblaadje voor cosmetica. Het ergste wat me kan overkomen is natuurlijk een rimpel of een vetrolletje). De rugzak is leeg, de stapel valt om, geen portomonnee. Wel een portefeuille. Godzijdank zit het giropasje van mijn ex daar in. Mijn ex is een old-school-reggae-rasta zonder haast. Ik leen ongevraagd een retourtje Deventer.
Mijn zus is blij, dat ik kom oppassen. Zo kan zij schilderen. De kinderen zijn engelen (…).
’s Avonds pikken mijn zus en ik een filmpje, Big Fish. Natuurlijk moeten we eindeloos nabespreken in de kroeg en ik mis de laatste trein (gaat om kwart over elf, wreed). De kinderen worden om vijf uur wakker. Voor de koffie hebben ze al verstoppertjegespeeld, gehuild, gekrijst, grapjes gemaakt, tegen me aan geschopt. Veel te laat ga ik op huis aan. Ik regel nog wat dingen in Amersfoort voordat ik denk aan de deadline voor deze blog.

Houd je van telegramstijlverhalen, ga dan niet naar Big Fish. Alle anderen: gaat dat zien. Heerlijk onverwachte film over verhalenvertellen en vader en zoon dingen vol citaten, het boek waardig. En de Oscar voor de mooiste bijrol gaat wat ons betreft naar de moeder.

Geplaatst op vrijdag 9 juli 2004 om 20:13 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

Deze week is mijn vrijheid officieel een feit. Eindelijk vakantie; yes! Niet op tijd opstaan om te zorgen dat de kinderen goed ontbijten en monter op de fiets zitten richting school. Niet op maandagochtend lesgeven. Even geen portretten schilderen. Niet ’s avonds naar de krant racen.
Nee, heel relaxed eten maken met een glas wijn erbij. Het nieuwste boek van Karel Glastra van Loon (De onzichtbaren) uitlezen. Verlekkerd naar die andere nog te lezen stapel kijken. Rommelen in huis. Een half uur voor mij uitstaren in de tuin. Eindelijk mijn vriendinnen bezoeken. Wat een vrijheid. Ik was het helemaal kwijt.

De kampeerspullen liggen midden in de kamer. Langzaam wordt de berg groter. Zodra die zon langer gaat schijnen pakken we de boel en gaan via het Hemelriekje en het Boomkroonpad helemaal naar Meindersveen. Een kampeerterrein midden in de bossen tussen Rolde en Borger in Drenthe. Voordat wij fatsoenlijk de auto kunnen parkeren hebben we al ruim 3 kilometer over hobbelige paden gereden en langs duistere bossen gedraaid om er te komen. De plek zelf bestaat uit een groot open veld. Het is er nooit zo heel druk met kampeerders. Een paar toch wel schone wc’s en enkele douches. Angstaanjagend stil kan het er zijn. Een hele belevenis om ’s nachts sterren te kijken. Een kampvuur, een goed boek, veel wijn en pinda’s. De wind horen ruisen in de bomen. De vogels (in alle vroegte) zingen er meer dan mij lief is.

Na een paar van die dagen en ik stroom over van de energie. Stink als een beer en zie er behoorlijk wereldvreemd uit. Niemand die mij dan nog durft aan te spreken. Zingeving, een stemming, die hele scala van innerlijke ervaringen vindt in de natuur de correspondenties waardoor ik mijn onbegrensde ik weer ga leren kennen.

Nog maar niet denken aan het einde van deze vakantie Visser. Mijn verplichte terugkeer in de beschaafde wereld…


Geplaatst op donderdag 8 juli 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Dit is een testweps om te zien of er nu meer dan 5 keer gereageerd kan worden en met een onbeperkt aantal karakters. Dus: reageer er maar op los!

Geplaatst op woensdag 7 juli 2004 om 22:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

In deze postmoderne tijden, waarin we allemaal in verschillende werelden leven en in iedere situatie een andere rol moeten aannemen, is flexibiliteit een must.
Van vrolijke Oerol-vrijwilliger, naar aantrekkelijke date, naar kritische journalist.
Van gefrustreerd gemeente stagiaire, naar handelaar in Ghanese betonblokken, naar aardige ex-vriendin. Het makkelijk kunnen schakelen tussen situaties is van onschatbare waarde.
Maar ook binnen een rol is het handig als je niet te vasthoudend bent. Dingen lopen toch nooit zoals je ze van tevoren in je hoofd had. Je kunt er maar beter in meegaan en op inspelen, dan in je eigen gelijk blijven hangen. Praten, luisteren en de dialoog aangaan. Samen proberen op een beter idee te komen. Kennis delen is macht. Twee weten meer dan één. Wat maakt het eigenlijk ook uit.
Ik organiseerde een ‘high tea’ voor de toekomstige leden van de klankbordgroep voor inburgeraars, in de wandelgangen bekend als zoetekauwen. Maar een invloedrijke beleidsmedewerker wilde per sé hartige hapjes. “Geen probleem”, zei ik en regelde ’s werelds eerste ‘high tea’ met meer quiche dan cake.
Teleurgestelde workshopleiders van het festival globalisering, mensen die nauwelijks bezoekers hadden bij hun grondig voorbereide praatjes, zullen van het bestuur in plaats van een excuusmail een brief krijgen waarin ze hartelijk bedankt worden voor hun bijdrage aan het doen slagen van het festival. Deze is lastiger. Ik moet mijn "flexibel kunnen denken kracht" blijkbaar niet overschatten.
Pas zei iemand: meisje, je hebt gewoon geen ruggengraat.

Geplaatst op dinsdag 6 juli 2004 om 15:04 uur.

1 reactie(s)

Haha, het is vooral lastig als je de verschillende rollen niet meer uit elkaar kunt houden en een superknappe stadswacht moet interviewen..

Door Tjitske, op woensdag 7 juli 2004 19:16:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Soms loop je diarree op, soms een geslachtsziekte. Soms raak je blijvend verknocht aan een bestemming, soms aan een persoon. Aan vakanties kun je van alles overhouden.
Bij Oerol is het heel extreem: het verandert je leven. Twee weken na Oerol is het nog niet weg: het 'ik ben de weg in het normale leven kwijt' virus. Lustrum-feest, Swingin Groningen, het mogen niet eens aftreksels genoemd worden van Oerol. Zelfs Oj Va Voi, ook op Oerol, klinkt in Groningen heel anders..
Want hier aan de wal staan we met beide benen op de grond: biertje in de hand, nuchtere, afstandelijke blik in de ogen. Praten met onze vrienden, hebben serieuze gesprekken over serieuze onderwerpen. En leven vooral in ons eigen kleine wereldje (en dan wonen we nog niet eens in Amsterdam).
Wat een gat in de lucht spring je dan als de Oerol-geesten je blijven achtervolgen. Vrijdag op mijn werk: telefoon. Ex-Oerolgenootje, of ik zijn woonboot kom bezoeken. Dat is leuk! Ik kom eraan! Vrijdagavond: ik verwacht bezoek. Terwijl de spanning stijgt, gaat de telefoon. Ex-'keileider', oftewel coordinator E. Wat een lieverd, we kletsen een eind weg. Weg stress, weg opgelegde afstandelijkheid. Zondagavond, ander ex-Oerolgenootje op bezoek, en weer klikt het meteen.
Daarom bij deze een oproep aan alle leuke mannen (en vrouwen uiteraard) van Nederland: gaan jullie volgend jaar mee naar Het Eiland? Dan blijf ik tot die tijd nog even onder de afkick-medicijnen.

Geplaatst op maandag 5 juli 2004 om 17:35 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Het voetbal is bijna over.
Nog een paar uurtjes, dan is Portugal Europees kampioen. Hoewel Griekenland leuker was geweest.
Oranje is al uitgeschakeld en twee seconden na de wedstrijd was ik daar al helemaal overheen. Heel Nederland trouwens, als ik zo om me heen kijk.
Geen wonder, want 'we' speelden helemaal niet goed.
Het grootste gemis na het EK is dan ook niet Oranje zelf maar de heren Hugo Borst en Jan Mulder. Heren met een mening, waar ze niet snel van af te brengen zijn. Een verfrissing in opportunistisch Nederland.
Mulder, lees ik in een interview met Theo Reitsma in De Telegraaf van vandaag, is een karikatuur van zichzelf geworden. Daar heeft Theo wel een beetje gelijk in, als het gaat om de normale uitzendingen van Barend en Van Dorp, maar tijdens het voetbal leefde Jan helemaal op. In Villa BvD was ie weer even de felle en soms lekker ongenuanceerde Jan.
Theo zelf was er dit jaar voor het eerst niet bij. Dat vond ik een verademing. Er zijn mensen die zweren bij zijn voetbalverstand, maar de laatste jaren begon hij de dingen toch minder scherp te zien en waren foutieve namen en opmerkingen eerder regel dan uitzondering.
Er zijn mensen die denken dat Theo Reitsma zo weinig zei omdat hij zo rustig is. Nu weet je dus de ware reden.
En nu moet ik opschieten, want de Tour de France is op tv. Trouwens, wanneer beginnen de Olympische Spelen nou eindelijk eens een keer?

Geplaatst op zondag 4 juli 2004 om 18:35 uur.

2 reactie(s)

dat klopte dus niet helemaal van portugal, trouwens, ik vind het helemaal niet vreemd, dat jij jan mulder leuk vindt. jullie houden allebei van provoceren.

Door nanzz, op maandag 5 juli 2004 16:08:00 uur CEST  

Ja, lekker he? Zelfs ik als niet tv kijkende geemancipeerde vrouw ben ineens verslaafd aan al die mannen-emoties. Voetbal, wow.. Maar ook andere zwetende mannenlijven zijn leuk om naar te kijken. Dus: kom maar op met de programmering van de Tour en de Olympische Spelen. Enne, wat voor tennis was dat gisteravond? ;-)

Door Tjitske, op maandag 5 juli 2004 19:32:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Je hebt heel wat soorten journalistiek. Crimi-, sport-, financiële-, human interest-, onderzoeks-, royalty-, enzovoorts.

Binnen al deze categorieën heb je ook nog een soort hiërarchie. Je hebt het hoogste van het hoogste: een interview met Bin Laden over zijn favoriete literatuur in Vrij Nederland; en je hebt het laagste van het laagste: een artikel uit de schoolkrant overtypen en voor grof geld verkopen aan de Aktueel.

Dan heb je ook nog een ondercategorie. Het schuim der aarde, de zondaars die in de stront roeren, die de beerput niet openen maar er in springen, schrijfzwijnen, horken, schaamteloze onderkruipsels, ergo: de zelfkant van de journalistieke samenleving.

Waar heb ik het over? Riooljournalistiek natuurlijk. Ik ken ze niet, maar er zijn collega’s die er hun brood mee verdienen. De riooljournalisten, om ze zo maar te noemen.

Je zou denken dat deze figuren zich schuilhouden in de krochten van de maatschappij, maar nee. Ze zijn trots op hun daden, hebben hun krachten zelfs gebundeld en dragen hun argumenten dankzij het ongecontroleerde internet ook nog publiekelijk uit. Ik heb het met verbazing gelezen. Kijk zelf maar.


Geplaatst op zaterdag 3 juli 2004 om 07:00 uur.

1 reactie(s)

Haha, zouden ze daar ook de vliegjes aan de wand spelen? Of eerder de vliegjes in de stront?

Door Tjitske, op maandag 5 juli 2004 19:35:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps nanzz-

Werken in het magazijn is moeilijk op twee manieren. Het is zwaar en het is een rollenspel waarvan ik de regels niet ken. Zwaar wil zeggen vijftien tot twintig kilometer op een betonnen vloer lopen per dag. ’s Avonds wil je met je voeten omhoog voor de tv hangen tot de zon ondergaat. Dozen met een breedte die je armomspanning te boven gaat moeten op stapel gezet worden op ooghoogte. Het is verslavend, al die inspanning. Door de endomorfinen en de gratis koffie verkeer ik gedurende de gehele werkweek in een roes. In het weekend betaal ik de prijs. Spierpijn en vermoeidheid zijn de wapens van m’n lichaam. Of, als ik nog niet wil luisteren, griep.
Het rollenspel lijkt op de middelbare school. Van belang is of de populaire meisjes je leuk vinden / tolerereren. Anders proberen ze je te isoleren. Een methode is niet groeten. ’s Ochtends kom je de garderobe binnen. Nietsvermoedend zeg je goedemorgen. IJzige stilte. Gelukkig kan ik deze situatie bespreken met de mensen, die van mij houden. En ik volg hun advies. Ik wacht nu tot mensen mij groeten.
Een andere methode is poeslief tegen je doen en dan, onverwachts, supergemeen uit de hoek komen. Hoe kan, dat iemand, die je nog maar twee maanden kent, je zo kwetsen? Ben ik niet veranderd? Middelbare school was hel en nu lijk ik in dezelfde situatie terecht te komen.
Maar ik heb nu de zes regels van Wendo:

Hou oogcontact
Hou je stem laag
Houding rechtop, voeten aan de aarde
Zeg wat je niet bevalt
Zeg wat het met je doet
Zeg wat je wilt dat er verandert.


En het werkt, het lukt dit keer niet om me te isoleren. Dat geeft me zo’n zelfvertrouwen! Ik raadt iedereen aan om Wendo te doen. Het is een soort zelfverdediging, fysiek en psychisch. Wendo voor vrouwen en Kendo voor mannen.


Geplaatst op vrijdag 2 juli 2004 om 18:43 uur.

1 reactie(s)

Dank je wel voor deze zes regels. Ze helpen vast en zeker ook om wanbetalers te manen geld wat je nog van ze te goed hebt, over te maken. Dit weekend ga ik Wendo toepassen. Tjakka!!!!

Fia

Door Anoniem, op vrijdag 2 juli 2004 21:47:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps fiavisser-

Minister Donner van Justitie wil dat alle huizen van bewaring meerdere personen in cellen gaan plaatsen. Geen vrijwilligheid meer. Meer mensen bijelkaar met besmettelijke virussen, psychische gestoordheid en verslaafden. Volgende week gaat de Eerste Kamer de wijziging van de Penitentiaire beginselwet behandelen.

Ik moet glimlachen bij dit bericht en denk terug aan Leo Sande Gasnier. Een Noor die op z’n 19de na vele stommiteiten in Denemarken en Nepal uiteindelijk in New Delhi werd opgepakt voor het smokkelen van drugs. Zie: Leo in de Tihargevangenis
Op een mooie zomerdag, twee jaar geleden, kopte ik de Volkskrant. Met groeiende interesse las ik verder in een stuk over Leo door correspondente Sacha Kester.Sacha Zij had hem opgezocht in de Tihar gevangenis in New Delhi. Een duister oord waar ongeveer 14.000 gevangenen op elkaar leven. Leo moest 10 jaar verblijven in een cel die hij deelde met nog 4 anderen. Karig eten, slapen op een matje en verder een erg onzeker bestaan. Op een gegeven moment kwam hij in contact met een medegevangene die aan een bepaalde vorm van meditatie deed.Meditatie in Tihar. En dat heeft zijn leven veranderd. Deze meditatievorm sterkt je geestelijk evenwicht en je krijgt een beter inzicht in levenswetten.
In een opwelling zocht ik een ansichtkaartje en schreef hem. Kon me niets schelen dat het waarschijnlijk niet zou aankomen. Wilde hem gewoon laten weten dat er mensen op deze aardkloot zijn die aan hem dachten en ook aan al die andere gevangenen waar Amnesty International zich sterk voor maakt.
Tot mijn verbazing kreeg ik een paar maanden later een brief van hem. Een heel mooie correspondente ontstond. Na een half jaar schreef de Noorse Ambassadeur Truls Hanevold mij: I am sure you will be delighted to know that Leo was pardoned by the President of India a few days ago and was released from prison on December 11th 2002. Na 5 jaar cel zomaar een vrij man en 24 jaar jong. Hij leeft nu een heel fijn leven in Noorwegen. Helaas hebben wij elkaar nooit in levenden lijve ontmoet. Misschien komt dat nog.
Ik deed uiteindelijk de Vipassana cursus in België. Zie: Vipassana Centrum België en heb daar heel veel geleerd. Mijn leven is hierdoor zeker veranderd. Minister Donner zou deze cursus ook wel kunnen waarderen denk ik.



Geplaatst op donderdag 1 juli 2004 om 19:00 uur.

1 reactie(s)

Fia, je neemt risico's. Als Donner en Zalm over de Vipassana lezen bouwen ze de Bijlmerbajes om tot tweede Tihar. Maar hoe zit het nu met onze collectieve behoefte om de dader te zien lijden? Deze week heeft onze langst zittende TBS-klant, de 61-jarige pedofiel H. weer twee jaar verlenging gehad. Ik had ooit de twijfelachtige eer hem op vele verloven te begeleiden. Wat voelen we werkelijk als hij ooit weer ....

Dank voor je andere kijk, Roel

Door Anoniem, op vrijdag 2 juli 2004 0:21:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Roos-

Wow, wat is Weps Eric streng! Ik zal nu wel extra sancties krijgen omdat ik ook nog eens op de verkeerde dag log, maar ik doe het lekker toch... Roos was gisteren bevangen door de Oranjezenuwen en besloot alvast een nervositeitsbiertje te drinken. Dat werden er helaas wat meer. Toen was Roos niet in staat om meer te loggen dan: wemoetewinnewemoetewinnewemoetewinne! En toen wonnen we niet. De vlaggetjes die tegenover mijn huis hingen, worden nu opgeborgen, de Oranjetoeters kunnen bij het grof vuil. En ik ben het er niet mee eens. We moeten gewoon Oranje blijven. En hand en hand allemaal altijd dezelfde jongens aanmoedigen. Bij deze beloof ik plechtig de hele week mijnj foeilelijke oranje-sokken aan te houden... Hup Holland Hup...

Geplaatst op om 12:14 uur.

1 reactie(s)

Ja, ondergoed en sokken is niet zo'n kunst! Ik zou zeggen: Erik's hoed.

Door Tjitske, op vrijdag 2 juli 2004 0:56:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-



Weps Erik voor het eerst van zijn leven gehuld in oranjalia. En prompt verliest Nederland. Weps Erik heeft de hoed inmiddels opgegeten en de ratels gaan naar een weeshuis in Sri Lanka. En toch was het gezellig, gisteravond met Weps Tjitske in het Robbencafé.

Eigenlijk zou hier nu trouwens een wepsje van Weps Roos moeten staan. Die is gisteravond vermoedelijk bevangen door de oranjekoorts. Maar als dat haar enige excuus is, volgen passende sancties. Vanaf nu een week lang in het oranje rondlopen in Amsterdam ofzo.

Geplaatst op om 11:39 uur.

3 reactie(s)

malllerd

Door Anoniem, op donderdag 26 juli 2007 21:35:00 uur CEST  

malllerd

Door Anoniem, op donderdag 26 juli 2007 21:35:00 uur CEST  

malle erikkie
ik wil zuigen
aan je pikkie

Door Anoniem, op donderdag 26 juli 2007 21:36:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.