- weps Tjitske-

Dat buitenlopende koeien steeds schaarser worden in Nederland is alom bekend. Dat schapen in Nederland alleen nog rondlopen bij gratie van de ooipremie, weet ook menigeen (en anders hoort u dat bij deze uit de mond van een schapenfokkersdochter).

Eveneens oud nieuws is dat koeien niet veel voorkomen in onze hoofdstad. Dus zou het me niet moeten verbazen dat ze een gewild schilderobject zijn. Maar dat er tien kilometer buiten Amsterdam om elke koe drie schilders staan, die hun kunstwerken samen met een gefantaseerde molen op de achtergrond vervolgens als Hollands landschap van de hand doen, vind ik shockerend.

Deze schilders zorgen ervoor dat de Duitse vriendin bij wie ik op bezoek was vroeg waarom ik geen tulpen had meegenomen en waar mijn klompen zijn. Wat zou de beste repliek zijn: een koeienpremie invoeren en klederdracht aanschaffen of de Amsterdamse schilders een cursus Modern Nederland geven?

Geplaatst op maandag 31 mei 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Ik moet eens over mezelf gaan schrijven in plaats van over Tjitske en Josien, zegt Tjitske, mede namens Josien. Om dat te bereiken zullen de dames voorlopig geen aandacht meer aan mij schenken, zo beloven ze. Dan stopt mijn aandacht voor hun vanzelf, is de redenatie.
Ik heb nooit geweten dat mijn stukjes zo’n invloed op het denkpatroon van vrouwen hadden. Ik verbaas me toch al over het redenerend deel van de vrouwen, want uit de voorgaande regels valt niet bepaald op te merken dat mijn aandacht voor Tjitske en Josien gestopt is.
Ik redeneer anders: als ik over Tjitske en Josien schrijf, of over Linda, Angeline, Petra, Yolanda en hoe ze ook allemaal mogen heten, of over Erik van mijn part, schrijf ik ook over mezelf. Wie dat niet begrijpt verwijs ik met alle plezier naar het gert meijer lifelog, waar ik al sinds maart vorig jaar zin en onzin van mijn leven aan de openbaarheid prijsgeef. Aan de reacties van de lezers te merken heeft dat in de tussentijd al menige lach en traan opgeleverd, en geloof me: dat was bij het schrijven niet anders.
Persoonlijke stukjes reserveer ik het liefst voor dat weblog, dat lijkt me duidelijk. Maar vandaag ben ik in een goeie bui. Vandaag wil ik de lezer hier best een primeurtje uit mijn leven vertellen dat nog nergens anders te lezen was.
Ik ben helemaal ruzievrij.
Nou?



Geplaatst op zondag 30 mei 2004 om 16:18 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Ik wilde deze week iets over oppaskindje N. schrijven, maar partner M. schreef laatst zo iets leuks over hem; daar kan ik niet tegenop en dus staat het hieronder.

Daar sta ik dan met een peuter hangend aan mijn benen, te wachten op de diskjockey's. Met mijn noteblok en pen in de aanslag. Deze muzikale mannen zullen mij alles vertellen over de volksmuziek. Vragende ogen kijken vanachter de draaitafel terug. Is dat die journaliste, komt ze hier met een kind?

Terwijl een vijftigtal toeschouwers hangend aan het statafeltje deinend met het hoofd en slurpend aan het bier staat te genieten van de uithalen van Jannes, kruipen de dj's, N. en ik achter een tafeltje.

Veiligheidshalve kruipt N. bij mij op schoot. Hij krijgt een glaasje appelsap. De mannen nemen bier en ik hoef even niets te drinken. Breed meten de volksmuziekliefhebbers uit over het lied van het volk. Een genre dat in hun ogen te kort wordt gedaan. ,,Ze draaien dit niet op de Nederlandse zenders. Het wordt te weinig gepromoot. Jammer toch, hoor eens..dit is pas een stukkie muziek", meent één van de geïnterviewden.

Terwijl ik luister naar stemmen die kwelen: ,,Als de sterren hoooooog aan de hemel staan", kijkt N. met een scheef koppie naar de mannen die aan de andere kant van de tafel zitten en zegt: ,,Nee hoor niks aan".

De dj's raken even van hun stuk. ,,Oh, dus jullie draaien dit niet
thuis", klinkt het verontwaardigd in koor. Ik probeer de zaak nog te sussen: ,,Nou, wij hebben meestal Kink FM op staan". Waarop N. luid en duidelijk roept: ,,Jaaah, Kik effem."

Aan het interview komt abrupt een einde. Snel schiet ik nog wat foto's om met een peuter hangend aan mijn benen de zaal weer te verlaten.

Geplaatst op zaterdag 29 mei 2004 om 19:00 uur.

1 reactie(s)

Test.

Door Erikkie, op zaterdag 19 juni 2004 1:37:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

De trap van mijn portiek aflopend, zie ik vier benen op een stapel stenen (mijn straat wordt aangepakt) staan. Wat gek, wat doen die mensen daar? Buiten blijken het twee kinderen te zijn. Ik schenk er verder geen aandacht aan, maar als ik op de terugweg de wandelvierdaagse heb doorkruist, is een van de meisjes bezig een laagje zand op een steen te leggen. "Wat ben je aan het doen?" vraag ik. "Koekjes aan het bakken", is de simpele verklaring. Ineens herinner ik me weer dat ik vroeger ook het liefst in zandhopen speelde, en dat er voor onze kinderogen eens een enorme Alp in de tuin lag (de buren groeven een vijver). Geweldig! Ik denk met haar mee. Voor koekjes heb je een oven nodig, en een van de uitgegraven rioolputten lijkt er sprekend op. "Daar is er een", zeg ik, "een oven." Het meisje kijkt me niet-begrijpend aan. Wat zou ze gedacht hebben: 'die is gek, ik ga toch geen zand in een betonnen gevaarte stoppen?' Ach, misschien word ik wel te oud..

PS: Morgen is het tijd voor een gedicht van onze gastcolumnist Nanny!

Geplaatst op donderdag 27 mei 2004 om 18:29 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Ik hou van vrouwen met kort haar. Wat ze er ook over zeggen. Ze zijn mooier, vlotter, stoerder en stralen meer intelligentie uit. Zelf had ik altijd een lange blonde staart in mijn nek. Nu ben ik één van hen!
Vandaag heb ik voor het eerst sinds tijden mijn haar laten knippen. Mijn moeder had me zelfs geld toegestopt, omdat de dooie punten ook haar begonnen te irriteren. De kapper waar ik lang geleden eens naartoe ging, bleek niet meer te bestaan. Buurtbewoners bij wie ik navraag deed, konden zich niet meer herinneren dat er ooit een zaak gezeten had.
Ik vond al snel een ander (gingen alle zoektochten maar zo makkelijk) en die heeft me helemaal kortgewiekt. Vroeger moest ik altijd smeken om een paar centimeter extra eraf, maar dit meisje deed in één keer rats rats rats alles weg.
Ik weet niet waar het door komt, maar het valt me op dat mensen me tegenwoordig vaker serieus nemen. Als ik vroeger tegen een jongen zei: “Ik wil je nooit meer zien”, bleef hij nog dagen bellen. Tegenwoordig moet ik met hangende pootjes “Sorry, sorry, zo bedoelde ik het niet” erachteraan. En als ik vroeger bij mijn vriendinnen aankwam met de uitspraak: “Ik drink teveel” begonnen ze keihard te lachen en vroegen ze "Wat heb je nu weer uitgespookt?" Tegenwoordig stoppen ze me subtiel foldertjes toe. Etc. etc.
In dit geval pakte mijn nieuwe overtuigingskracht voor de verandering eens goed uit. Ik ben heel heel blij met m’n nieuwe coupe! Nu nog een kale man en een borrel…

Geplaatst op dinsdag 25 mei 2004 om 17:16 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

In plaats van verkracht, vermoord en in de gracht gegooid te zijn, zoals menigeen voorspelde toen ik meedeelde een weekend te gaan liften, heb ik het paradijs ontdekt.

Ik begon samen met vriendin E, gewapend met twee rugtasjes en een stapel kartonnetjes plus stift in Holten op de parkeerplaats. Na enkele lachende afwijzingen van verbaasde mensen bij een leuke Tukker in de auto. Vanuit Borne naar Enschede in een limo (!) en vanaf daar met een jaguar bestuurd door een vrolijke stewardess naar de andere kant. Toen met een voormalige paardensmid naar Osnabrück, waarbij ik me even moest verstoppen tijdens het passeren van de grens (er mag maar een persoon meeliften, en eigenlijk alleen familie). Vanaf Osnabrück met een heuse Oost-Duitser met lang haar en een snor mee in zijn LKW (vrachtauto), toen even lekker bijgekletst met vriendin want meneer werd gebeld door zijn moeder wat hij wilde eten. In Hannover uit de auto, bij de snelweg op de bus gestapt en bij vriendin S. thuis afgeleverd voor 2,50 euro.

Op de terugweg bij Nederlandse mensen met caravan mee naar Tobias, met wie we via internet hadden afgesproken. Tobias heeft een erg mooie autopluszonnebril. Hij heeft mij bij Bathmen afgezet, vanwaar een stel me naar mijn auto (..) bracht. E. stapte bij de eindbestemming van Tobias uit en was in 5 minuten thuis. Het enige nadeel was het einde (weer in je eigen auto stappen op weg naar werk en huis).

Ik kan iedereen het walhalla van de Europese snelwegen aanraden: geen concurrentie, oneindig veel mooie en lege auto’s op de weg. Nu nog even automobilisten over hun liftersangst heen helpen. Hopelijk hebben onze broodjes, ijsjes en drinken daarbij alvast een beetje geholpen!


Nog een paar tips:

www.liftcentrale.nl
www.mitfahrtzentrale.de
Als je iemand niet vertrouwt, zeg je iets onaardigs over zijn auto, en weg is-ie!
Als mensen stoppen, je rent naar ze toe en ze scheuren weg: heel hard lachen!
Samen met een vriend gaan, samen in- en uitstappen en geen tas tussen de deur laten zitten!
Je bagage bij je houden, tenzij er al een kind, een hond en een picknickmand op de achterbank zitten/staan.


Geplaatst op maandag 24 mei 2004 om 20:41 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Wat de gemiddelde lezer van dit log niet weet is dat de schrijvers hier elkaar niet kunnen uitstaan. Ze staan elkaar doorlopend naar het leven en dat is ook de reden waarom er nog steeds maar vier schrijvers zijn in plaats van de zeven, waarop wij al een tijdje hopen.
Er zijn ook genoeg redenen om ruzie te maken. De een houdt zich niet aan de afgesproken datum, de ander schrijft vier stukjes op een dag, nummer drie zegt daar weer wat van en nummer vier… nu ja, die valt wel mee, want dat ben ik.
Om ook een duit in het zakje te kunnen doen heb ik besloten de vuile was naar buiten te brengen. Dat kon ook niet uitblijven, want wie even naar beneden scrollt ziet dat anderen al met die vuile was op de foto zijn gaan staan en dat lijkt het moment om maar gelijk schoon schip te maken.
Kortom, ik beken. Het botert niet tussen ons. Wie ons goed gevolgd heeft tijdens het wadlopen van het afgelopen weekend kan het niet ontgaan zijn. De een deed niets anders dan de rest vrolijk nat spetteren, de ander dronk alleen maar bier afgewisseld met Rivella, nummer drie zei daar helemaal niks van en nummer vier… nu ja, die zag de bui al hangen en kwam het weekend gewoon niet opdagen.
Inmiddels is een werkgroep in het leven geroepen die de situatie onder de loep neemt en iedereen om de tafel probeert te krijgen om de rijen weer te sluiten. Dat klinkt prachtig, maar de commissie ziet zich voor de bijna onmogelijke taak gesteld om de agenda’s van De Vier op elkaar af te stemmen.
Amsterdam? Nee, toch Groningen. Waarom niet Emmen? Sodemieter op met je Emmen, Meppel is veel centraler. Toch Groningen? Of Amsterdam? Als je al niet eens uit de plaats komt, kun je nagaan hoe het vinden van een geschikte datum in z'n werk gaat.
En dan zijn er ook nog mensen die hier zeven schrijvers willen.


Geplaatst op zondag 23 mei 2004 om 12:41 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Hoeveel glazen alcohol drinkt u gemiddeld per dag?

Twee (...eigenlijk best wel veel...)

Hoe vaak heeft u contact met uw familie?

Eens per week (...hmm, zometeen even mijn ouders bellen...)

Hoeveel kilo weegt u?

84 (...er moeten eigenlijk nog wel wat kilootjes af...)

Hoeveel uur per week zit u achter de computer?

40 (...dat kan best wat minder...)

Heeft u wel eens spierpijn?

Nee (...behalve dan laatst na het wadlopen, man ik kon geen stap verzetten...)

Bent u tevreden?
Sport u wel genoeg?
Bent u gelukkig?
Werkt u niet te veel?
Zit u wel eens in de put?
Verdoet u uw tijd wel eens met het schrijven van stukjes?

Toch wel goed, dat zo’n CBS-enquêteur even langs komt. Al zullen mijn antwoorden de statistici tot wanhoop drijven: ik heb er zelf zeker iets aan. Iemand heeft mij weer eens een spiegel voorgehouden. Dankjewel, CBS-enquêteur.


Geplaatst op zaterdag 22 mei 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Sorry lezers! Ik moet nog even wennen aan mijn vaste stek op deze weblog en de verplichtingen die daarbij horen. Door mijn studie aan de Universiteit van Amsterdam heeft het woord ‘deadline’ voor mij ook niet de machtige uitstraling, die de profi’s in dit nest wel degelijk voelen. Daar markeerde een ‘uiterste inleverdatum’ het begin van een vaak maandenlange periode waarin je werkstukken in kon gaan leveren. Ook op mijn stage bij de gemeente krijg ik niet het goede voorbeeld. Ik ben vorige week aangenomen om een opdracht uit te voeren, die volgens de planning afgelopen maand al afgerond had moeten zijn.
Maar ja. Tegen de martelende Amerikaanse soldaten in de Abu Graib gevangenis zeggen ze ook: je kunt de schuld niet afschuiven op je omgeving. We snappen best dat je erbij wilde horen, gewoon opdrachten uitvoerde en dat iedereen om je heen hetzelfde deed. Toch blijf je zelf verantwoordelijk voor je daden.
En ik weet dat deze vertraging helemaal voor mijn rekening komt. Dit is trouwens nog niet eens mijn ergste fout van de laatste tijd. Door 100% stom gedrag van mezelf belandde ik de afgelopen dagen flink in de problemen. Ik ben al gestraft. Wat een levensles. Nog even uitzitten. Binnenkort is mijn hoofd weer vrij. Dan gaat het stukjes schrijven ook wat vlotter hoop ik.

p.s. Erik, mijn advocaat stuurt je binnenkort op basis van deze tekst en met een beroep op je mededogen een verzoek om strafver-(modder)mindering.

Geplaatst op om 16:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-


Heerlijk, zo'n weekendje weg na twee weken keihard werken: hangen op de boot, liggen in het gras, op het strand en in de duinen. Tot je met een verbrand hoofd wakker wordt van mensen die je zoeken. Heerlijk ook: liggen in het park wat geen park blijkt te zijn als je wordt weggeschopt door de eigenaar van de tuin. Nog fijner: liggen in je bed en niet eens door hebben dat er een voetbalelftal met bierflesjes aan het volleyballen is buiten. Maar wat het aller allerfijnst is: liggen in de zee, die zo zout is dat ze je draagt, na een glibberig moddergevecht met een leuke vrouw...
"Tjitske, Tjitske, wakker worden!" Ik doe een oog open. "Tjitske, een boot!" Dan wordt het echt tijd om wakker te worden: er komt een veerboot recht op me af!


Geplaatst op maandag 17 mei 2004 om 21:01 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Wat, tetterde Tjitske in m'n oren? Heb jij een werkster?
Ze vroeg het op een manier alsof ik haar zojuist een oneerbaar voorstel had gedaan.
Nee, herstel.
Dat is niet waar. Tjitske verwelkomt op dit moment ieder oneerbaar voorstel met open armen, dus ik moet een andere beeldspraak verzinnen.
Ze vroeg het op een manier alsof ze dacht dat ik stapelgek geworden was. Haar ogen schoten vuur, haar hoofd sloeg rood uit – Tjitske is duidelijk niet van de generatie die een werkster kan of wil betalen.
Ik ben dat wel.
Misschien al wel twintig jaar.
Zodra ik een baan kreeg die meer uren opslokte dan de 38 die ik betaald kreeg en mijn huizen het door mij te behappen vloeroppervlak overstegen heb ik werksters in dienst. Schoonmaaksters. Interieurverzorgsters, zo u wilt. In het verleden waren dat nog wel eens bijschnabbelende vriendinnen, maar de laatste jaren zijn het echte profs. Die dan in een enkel geval weer vriendin worden, zoals Mien die natuurlijk geen Mien heet.
Toen Tjitske weer een beetje gekalmeerd was deelde ze mee dat, als het ooit zover kwam, ze een werker in dienst zou nemen. Dat suggereert dat ze hele andere plannen met haar personeel heeft dan goed is voor de hygiëne in haar woning.
Arme Tjitske.
Ik probeer me een voorstelling te maken hoe ze haar huishoudelijke taken uitvoert. Hoe ze als een bezetene door het huis rent, met de kop in de wc staat om die een beurt te geven en vervolgens de badkamer in één moeite doorneemt.
Dan komt de stofzuiger tevoorschijn. Alles wordt op de kop gezet.
Ze klopt en ze veegt en ze zuigt.
Maar in al haar chaotische bezetenheid vergeet ze een hoekje.
De stof tot dit stukje.

Geplaatst op zondag 16 mei 2004 om 14:03 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Laatst ontmoette ik een mij tot dan toe nog niet bekende vriendin van onze lieve maandagweps Tjitske. Na de nodige grapjes, kwinkslagen en andere leuke vormen van communicatie die nodig zijn om een band te scheppen, kwam het pijnpunt al snel op tafel: ,,Ik ben die vriendin van die eendenpiemel. En ik heb de biologielessen niet gemist.’’ Kijk, dat schept meteen een band.

Voor wie het even niet kan volgen: een hunkerende Tjitske schreef op 25 april in het stukje ‘Paartijd 2’ iets over neukende eenden, die ze samen met vriendin H. had gezien in het park. Ze schreef onder meer Mijn vriendin: Ieks, hij heeft een piemel!, terwijl het groene koppie met zijn oranje stengeltje vlak voor haar neus paradeerde. Waarop ik in de reactiedinges schreef: Ben benieuwd hoe oud die vriendin van jou is. Of heeft ze de biologielessen op school gemist?

H., die op een leeftijd is dat je al van de bloemetjes en bijtjes weet en altijd het braafste meisje van de biologieklas was, wilde daar graag op reageren. Want ze had iets heel anders gezegd, namelijk Ieks, hij heeft een groene piemel.

Ja, dat is wel even andere koek. Als je het nog nooit met de Hulk hebt gedaan, kan ik mij voorstellen dat je van een groene piemel schrikt. Ik heb de biologielesboeken er nog even bij gepakt en inderdaad: over de kleur werd niet gerept, vreemd genoeg. Ook is het mij in twintig jaargangen Donald Duck nooit duidelijk gemaakt, terwijl ik tot nu toe verstoken ben gebleven van de Donald Fuck.

Ongetwijfeld had H. na soortgelijke overwegingen een passende reactie in petto, maar ja: we hebben een gratis reactiedinges, die maar vijf reacties per keer toestaat. En een reactiedinges onder een verhaal over neukende eenden is natuurlijk snel vol. Zodoende verdween de reactie die H. typte in het niets. Omdat ik dat erg lullig vind, besloot ik deze weps volledig te wijden aan een passende rectificatie.

En bied ik H. bij deze de gelegenheid om hieronder alsnog te reageren. Waarbij ze misschien nog een prangende vraag kan beantwoorden: had het snaterende studieobject ook een erectie?

Geplaatst op zaterdag 15 mei 2004 om 18:55 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Waar begin je de strijd tegen onrecht? Net als weps Gert voer ik zo mijn privé-oorlogjes.
Voor een paper dat ik schreef met drie studiegenootjes kregen we een zes. In tegenstelling tot wijzelf had de begeleidend professor zich nauwelijks ingezet voor het vak. Hij vroeg de studenten om in groepjes een stuk te schrijven en dit tijdens de colleges te presenteren. Hij zat erbij en keek ernaar en streek ondertussen vele euro’s op. En het dan aan het eind wel presteren om ons een lage beoordeling te geven!
Als echte streber stuurde ik de man een verontwaardigde mail met de vraag: hoe krijg ik dit onterecht verkregen ondermaatse cijfer wat omhoog? Want hier kan ik met mijn grote “die hele studie stelt geen klap voor” mond niet mee aankomen bij mijn ouders en vrienden. Na wat aandringen van mijn kant besloot hij me terug te mailen. Het cijfer was dan wel lager dan dat van andere groepen, schreef hij, maar de paper was zeker niet als ‘slecht’ beoordeeld. Dat zag ik toch verkeerd.
Over mij op de kast krijgen gesproken: dit is dus dé manier. Dat mensen, als ik me ergens druk over maak, zeggen: je ziet het niet goed, het zit in je hoofd. En dat gebeurt opvallend vaak! Maar behalve wat kritiekpunten op de paper, kreeg ik van de beste man geen antwoord op mijn ‘hoe schroef ik dit cijfer op?’ vraag.
En ik weet dat ik mijn tijd beter kan besteden. En dat de wetenschap op deze manier ook niet geholpen wordt in de zoektocht naar ware kennis. Toch vond ik het ethisch verantwoord ons beider tijd te verspillen aan een volgende eigenwijze email. Hierin deelde ik de professor mijn visie op het cijfer 6 mee en deed ik hem een eerzaam voorstel om er een 7 van maken. Onze paper is meer waard!
Want ergens geloof ik dat je als je dit soort kleine dingen niet aanpakt, dat het dan ook geen zin heeft om je druk te maken over economische globalisering, vluchtelingen of zeehondjes. Onrecht moet vanaf het allerlaagste niveau aangepakt worden. Ik zie de strijd tegen de demonisering van woordgrapjes en roeiers dan ook met enthousiasme tegemoet.

Geplaatst op dinsdag 11 mei 2004 om 18:54 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

"Daar heb je het resultaat van alle paringssessies die we hebben meegemaakt", zegt een vriendin terwijl ze naar een paar jonge eendjes wijst. Even later vliegt een zwaan ons aan; ze blijkt ook moeder en dus te behoren tot de soorten die het in het voorjaar doen.

Van Erik moet ik oppassen dat ik geen naam krijg en eens over iets anders gaan schrijven, maar ik kan het niet laten. En sinds de opmerking van mijn collega (kunstenaars halen hun inspiratie vaak uit hun trauma's en frustraties en laten zich daarom niet behandelen) weet ik ook waarom.

Laat ik het zo zeggen: misschien ben ik daarom wel gestopt met mannen.



Geplaatst op maandag 10 mei 2004 om 18:33 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Het is zaterdagnacht kwart over twee, ik zit midden in een chat met een eerder deze avond ontdekte dame uit Appingedam off all places en ik bedenk me opeens dat ik een wepsje moet afscheiden.
Het leven van een logger is niet eenvoudig.
Het was mijn vaste voornemen om in de eerste vijf zinnen tien woordgrapjes te maken maar tot mijn grote droefenis moet ik bekennen dat me dat niet is gelukt. Ik moet dus een andere manier zien te vinden om Josien op de kast te krijgen. Met die blonde doos, die tegenwoordig de voorlichting van de gemeente Staphorst verzorgt, is me dat ten slotte ook gelukt.
Wat is er trouwens tegen woordgrapjes? Vanavond bij Dit Was het Nieuws (verplichte kost voor webloggers – ik had hier eerst weblogers staan en de spellingcontrole vond dat dat weglopers moest zijn, exemplarisch? - en zij die dat willen worden) hoorde ik zelfs Annamarie Thomas er één maken (een Noordpoolexpeditie die ging kijken of er groente te kweken valt daaro, ijsbergsla!, goed zo Annamarie) en ondertussen moet ik constateren dat deze zin volgens degenen die het kunnen weten veel en veel te lang geworden is.
Inmiddels is het drie uur, heb ik behalve een fles rosé ook een fles Hooghoudt wodkaplus in grapefruitsmaak op en weet ik nog niet waar ik het vandaag over zal hebben. Er zijn van die dagen dat niets lukt. Zelfs woordgrapjes niet.

PS: Wat zijn trouwens roeiers? Zijn dat mensen die geen spaan heel laten van dit stukje?

Geplaatst op zondag 9 mei 2004 om 03:10 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Als het lot je treft, is het in dit land zo dat je vroeg of laat met lotgenoten om de tafel zit. Ook dat is je lot, als het lot je treft. Maar wel een lot waarmee je iets kunt winnen.

Zoals een deel van de groeiende schare lezers wel weet, is mijn lot dat ik met mijn partner niet op natuurlijke wijze kinderen kan krijgen. Terwijl deze weps zo graag pappie wil zijn en zoals je vaak kunt lezen ook met veel plezier oppaspappie is. Maar toch: na het oppasdagje of –weekendje is het altijd weer zwaai-zwaai.

Donderdag zaten we met acht van die would-be pappies en evenzoveel would-be mammies bij elkaar. Met een op zich wel mooie reden: we lopen allemaal met de gedachte rond een kind te adopteren en moeten daarom een aantal meetings bijwonen voordat we verder de procedure in gaan. Nu is adoptie het hoofditem van die serie meetings, maar in het eerste rondje voorstellen bleek meteen dat de meeste van ons er toch wel even mee zitten dat we geen kinderen kunnen krijgen. En niet iedereen praat daar even makkelijk over. Een enkeling kreeg het zelfs te kwaad, wat mij op mijn beurt weer aangreep.

Beste lotgenoten: zoals beloofd zal ik jullie privacy in mijn verhalen respecteren en niet te veel in details treden. Wel wil ik iedereen en sommigen in het bijzonder op het hart drukken dat je het goed moet verwerken dat je geen kinderen kunt krijgen, zo is mijn ervaring. Het hakt er namelijk nogal in. Je moet het dan ook zeker niet verstoppen of onderschatten. Doe er iets mee. Plant een gedenkboom, stuur een rouwkaart rond, verniel je (oude) servies, scheld iemand uit als hij of zij je met een dooddoener onbedoeld krenkt (met opmerkingen als ‘dan neem je toch een hondje’), schreeuw het uit of schrijf het van je af.

Pas als je dat goed hebt verwerkt, ben je in staat om het adoptieproces in te gaan. Om op zo'n eerste meeting meteen naar een documentaire over afstandmoeders uit Colombia te kijken. Om te zien hoe die jonge vrouwen twijfelen of ze er wel goed aan hebben gedaan om geen abortus te plegen. Hoe ze het verantwoorden dat het afstaan van hun kind een daad van liefde is. Hoe ze van adoptieouders willen weten of ze hun kindje later ook Spaans leren ...

... dat soort dingen. Die hakken er ook in. Die vragen van je dat je sterk in je schoenen staat.

Geplaatst op zaterdag 8 mei 2004 om 14:25 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Josien-

Het lege limonadeglas dat even over deze weps heen was gezet, om me wat tot rust te laten komen, is weggehaald. Met plakkerige vleugels en wat versuft, maar me langzaam steeds meer bewust van de wereld, publiceer ik vandaag mijn eerste column.
Mijn naam Josien. Als je mijn echte naam op google intypt, kom je uit bij een prachtige pornoster. En ik wil geen valse verwachtingen wekken. (uit: 1001 redenen om een pseudoniem te gebruiken als je een weblog publiceert)
Politicologe en binnenkort ook nog bestuurskundige. Later word ik ambtenaar en ga ik werken voor het algemeen belang. Vooralsnog loop ik stage bij de gemeente en schrijf ik voor de tweede keer in mijn leven een scriptie die geen hond zal lezen.
Mijn hobby’s: demonstreren (met de man van mijn dromen) en skaten (met Tjitske). Ik heb een hekel aan: roeiers en woordgrapjes.
Weps Tjitske –moordwijf, hulp in nood, trouwe steun en toeverlaat - lokte mij dit nest in. Zij verzekerde me dat het veel aandacht op zou leveren. Tot nu toe heeft ze geen woord teveel gezegd!
Met mijn weps breng ik voortaan het nieuws uit de grote stad en geef ik de broodnodige politieke input. Want dat ontbreekt er nog aan! Een misstand als ‘censuur op deze site’ aan de kaak stellen, kan natuurlijk iedereen. Maar échte problemen benoemen (zoals genetisch gemanipuleerde groenten, de monarchie, en het recht op privacy), daar moet je wel even voor gestudeerd hebben. Komt er dus aan!
Maar eerst bijkomen. Dan kijken wie ik als eerst verantwoordelijke steken kan.

Geplaatst op dinsdag 4 mei 2004 om 19:00 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Deze koningin is een beetje zenuwachtig. Morgen, of eigenlijk vandaag, komt er namelijk een tweede vrouwtje bij. Koninginnen hoeven geen andere wijfjes in hun nest te dulden, zoals jullie weten, maar aangezien deze weps ook wel van vrouwen houdt, heeft ze besloten haar angel voorlopig nog niet uit te slaan.
“Wie is de nieuwe weps dan?”, vragen de mannetjes al. Nou, ik zal een tipje van de sluier oplichten. De nieuwe weps heet Josien, een naam waarover de meningen verschillen, maar, zo verzekerde ze me, er is over nagedacht. Haar echte naam wil ze namelijk niet prijsgeven, maar met zo’n pseudeniem weet natuurlijk meteen iedereen dat ze verliefd is op Jos en dat haar moeder Ineke heet. En dat het een leuke Hollandse meid is, die van Hollandse namen houdt. Of niet, diet?
Welkom, in dit warme nest! Bzz, bzzz, bzzzzz, lekker meid, kom erbij!


Geplaatst op om 00:22 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Zonder perskaart toch tussen de hekken door op koninginnedag, dat lukt me nog wel. Druk schrijvend de polsbandcontrole ontlopen gaat ook nog. Undercover de wadvolleyers aanmoedigen lukt net, met wat modderspetters hier en daar. Maar twee en een half uur onopvallend wachten is net vijf minuten te lang. "Mevrouw", tikt een agent me om elf uur op de schouders, "Mag ik uw perskaart even zien?" En daar sta je dan keurig achter het hek naar de koningin te zwaaien, omdat de krant niet genoeg accreditaties heeft gekregen. Zeiden ze, maar tot mijn verbazing vist een van mijn collega's vandaag even in zijn laatje en trekt een hele bos kaartjes tevoorschijn. "Wil je er een bewaren in je plakboek?", lacht hij vals. Grrrr. Gelukkig heb ik een troost: Maxima, Maxima Maxima. En natuurlijk Willem-Alexander. Ze lachten naar me!

Zie hier het bewijs:


Geplaatst op maandag 3 mei 2004 om 23:58 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

"Hij bijt niet echt hoor, maar wil gewoon graag iets in zijn mond hebben", zegt de eigenaar van de hond die in mijn been hangt. "Als ik thuiskom neem ik meestal een stokje mee."
Ik, verstijfd van schrik, baal als de hond met zijn baasje verder loopt dat ik hem met mijn polsbeschermer niet een enorme ram op zijn kop heb gegeven. Of nog beter: met een van mijn skates een paar tanden eruit heb gemept. "Ik stop mijn voet gewoon graag ergens in", zou ik dan vriendelijk glimlachend hebben verklaard.

Maar, in plaat daarvan ben ik als weps nu weer een aantal litertjes gif rijker. Brr, ik mag dan van prikken houden, geprikt worden is een heel andere zaak..

Geplaatst op om 23:51 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Spierpijn komt pas na twee dagen, verzekerde een vriendinnetje mij nadat we zondag veertig (!) kilometer hadden geskate. Dat zou betekenen dat dit wepsje inderdaad te laat is, auauau, en dat het nu (bijna) dinsdag is.

Geplaatst op om 23:44 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Het zijn drukke tijden voor wepsen. Nest bouwen enzo, je kent het wel. Vooral wepsientje Tjitske heeft het er maar druk mee, vertrouwde ze me zojuist al voorbijzoemend toe. En dus geen wepsje van haar op dit tijdstip, zoals we wel zo optimistisch aankondigen hierboven.

Ik deel je teleurstelling, lieve lezer. Later maar even weer terugkomen. Misschien vannacht nog. Als het wepsientje niet overzoemd raakt, natuurlijk.

Kom in ieder geval morgen terug: dan staan er ijs en weder dienende zelfs twee wepsjes, omdat wepsientje Josien dan ook in ons nest duikt. Dat wordt gezellig. Er wordt nu al flink wat rondgeprikt in het nest, met weps Gert er bij. En het geprik zal met Josien erbij alleen maar heviger worden. De koningin zal spoedig moeten ingrijpen, ware het niet dat we nog geen koningin hebben. Hoe zal dit aflopen?

Geplaatst op om 21:08 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Gert-

Als gevolg van censuur en gerede twijfel bij die andere twee moet u het voorlopig nog doen zonder de column van ene Josien. Josien is vrouw en mede om die reden door Erik aangezocht als wepsina om een van de vier nog te vergeven plekjes op dit weblog op te vullen.
Afgelopen week kwam haar eerste bijdrage binnenrollen. Die ging over een demonstratie van tomaten, komkommers en winterwortels.
Dat verbaast me niks. Zodra vrouwen komkommers en wortels zien zijn ze van slag. Gaan ze dingen roepen die ze later betreuren.
Dat is overigens niet de reden dat je dit stukje nog niet op het weblog hebt aangetroffen. Ik weet niet wat de reden is. Misschien is het wel omdat ze zich ook tegen mij wendde. Josien is namelijk niet haar echte naam, biechtte ze op, en je weet hoe ik daar over denk.
Wie staat voor wat hij/zij schrijft moet op z’n minst aan de voornaam te herkennen zijn. Josien is bang dat op een goeie dag het hoofd p&o van haar kantoor op Google haar naam intikt, waarop een hele stroom aan wepsjes voorbij komt rollen. Althans, in de fantasie van Josien.
Ik heb even Gert ingetikt op Google. Ik ben weliswaar geen chef p&o, maar wel nieuwsgierig. Er kwamen als vanzelfsprekend een hoop Gerten voorbij, maar onder de meer dan 1,3 miljoen resultaten was deze Gert voorlopig niet te vinden.
Er is dus maar één mogelijkheid. Josien heet in het echt Jodelahititiana.
Binnenkort in dit theater.

Geplaatst op zondag 2 mei 2004 om 13:47 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

EEEEN TWEEEE DRRRIEEE VIERRR, brult het lallende drietal. Tellen kunnen ze nog. Maar wat ze niet meer kunnen, is beseffen dat als je naar een (semi-)akoestisch festival gaat, er niet alleen ge-eentweedrievierd wordt. Dat een stevige band als The Gathering ook breekbaar kan spelen. Zo breekbaar, dat het publiek op sommige momenten gewoon even zijn bek moet houden. Het drietal begrijpt dat niet.

En niemand die het ze aan het verstand brengt. Zelfs de innemende zangeres Anneke van Giersbergen, die vanuit haar positie op het podium het drietal tot de orde zou kunnen roepen, houdt het bij een geniepige blik in de richting van de verdwaalde bruiloftsgasten. Om het drietal heen regent het boze blikken. Maar daar blijft het bij.

Hoe zit dat nou? Zijn we door het gemediahypte straatterreur van de afgelopen jaren zo bang geworden dat we een ander niet meer op zijn gedrag durven aan te spreken? Kunnen we niet meer als groep functioneren op de momenten waarop dat nodig is?

In dit geval is het zo klaar als een klontje dat degene die het drietal wel aanspreekt, de onvoorwaardelijke steun van de rest krijgt. Of zijn we bang geworden dat dat laatste ook niet meer zo vanzelfsprekend is? Kom op zeg! Driehonderd man ergeren zich aan het gedrag van drie pubers en niemand doet iets.

Dit alles besef ik mij tijdens de schitterende muzikale klanken die af en toe aan Massive Attack doen denken. Plotseling besef ik me ook dat ik door al dat gebesef eigenlijk in mijn fascinatie ben gestoord. Da’s balen.

EEEN TWEEEE DRRRIE VIERRR klinkt het weer, terwijl Anneke met haar hand op haar buik de zuiverste tonen tevoorschijn tovert.

That’s it. En dus stoot ik een van de drie toch wel stevige jongens aan. ,,Hou je kop eens’’, klinkt het oprecht boos uit mijn mond. De omstanders wachten vanuit hun ooghoeken af wat er gaat gebeuren. Ik knijp ‘m eigenlijk ook wel even, maar kan niet meer terug en probeer boos-maar-met-vriendelijke-grondhouding te kijken.

Het lukt. ,,Sorry hoor’’, klinkt het gedwee, waarna de verlate carnavalsvierder in lallemanstaal de andere twee tot de orde probeert te roepen. Met een redelijke mate van succes.

Pfieuw. Je kunt in deze maatschappij nog steeds iemand op zijn gedrag aanspreken.

Geplaatst op zaterdag 1 mei 2004 om 18:45 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.