- weps Erikkie-

Soms is het wel goed om de politieberichten die tegenwoordig op internet te staan even te controleren voordat je er een krantenbericht van maakt.

Drachten: winkeldief aangehouden
Dinsdag omstreeks 15.30 uur werd bij een schoenenzaak aan de Noorderbuurt een 189-jarige inwoner van Drachten aangehouden. Hij had een broek weggenomen. Aangifte werd gedaan door een 2-jarige medewerkster van de zaak uit Leeuwarden. Afgehandeld via Kort-Om.

Ik ben al een tijd niet meer in Drachten geweest, maar wat ik hier lees gaat er bij mij echt niet in. Een schoenenzaak aan de Noorderbuurt? Kom nou!

Geplaatst op woensdag 31 maart 2004 om 18:26 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Oppaskindje N. is een echte charmeur. Als ik met die vrolijke peuter op stap ga, krijgt hij steevast alle aandacht van het vrouwvolk, jong en oud. Als hij in de winkelwagen zit en ik een wagentje passeer met een jonge deerne op zijn ooghoogte, komt er steevast een Valentino-smile tevoorschijn en klinkt het van ‘Haaaai’, waarna het meisje geheel volgens oerprincipes begint te blozen. Soms krijg ik daarna zelfs een hi-five van N. Gelukkig zijn de winkelende moeders er meestal niet zo van op de hoogte, zodat ik ook niet constant blozend door de winkel hoef.

Maar op een zonnige lentedag in de dierentuin kom ik door Don Juannetje bijna zelf klem te zitten.

Ik loop met hem naar een bankje bij een speeltuin om een drinkyoghurtje achterover te slaan en tref daar een leuke moeder, type single and desperate, met dito dochter. Het welbekende ‘Haaaai’ weerklinkt natuurlijk meteen, waarna de drinkyoghurt niet meer ter zake doet.

‘Wil jij misschien samen met haar op het paard?’, vraagt de moeder aan N. zonder het antwoord af te wachten. En ja, dan zit het verliefde stel op het duopaard te wippen en staan mams en oppaspaps zwijmelend toe te kijken.

‘Tsja,’ opent mams de conversatie. ‘Ik dacht ik zet hem er maar even bij, want alleen is ook maar alleen, nietwaar?’ Om vervolgens schalks in mijn richting te kijken ...

... en opeens besef ik mij dat mams waarschijnlijk een ritje met mij op het duopaard in gedachten heeft. 'Ahum. Zeg N, moest jij je drinkyoghurt niet eens opdrinken?’ Gelukkig heeft hij dorst.


Geplaatst op dinsdag 30 maart 2004 om 19:39 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Ik ben een fan van Rozengeur & wodka lime. Prachtig acteerwerk, schitterende muziek, mooie beelden en soms ontwapenend realistische verhaallijnen. Lange tijd durfde ik er niet voor uit te komen dat ik er naar kijk, omdat het een echte vrouwenserie is. Lange tijd ook dacht ik na elke aflevering dat mannen eigenlijk overbodige wezens op deze aardkloot zijn.

Maar gelukkig is mijn mannenzelfvertrouwen vandaag weer danig opgekrikt. Ik ben er in de aflevering van vanavond achter gekomen dat het juist de mannen in de serie zijn die er voor zorgen dat M. en ik af en toe in een deuk liggen op de bank. Bijvoorbeeld die scene waarin de dikke timmerman Bart plotseling een stel Duitse stewardessen voor z'n neus krijgt en hen stamelend vraagt wie das wetter in Deutschland ist. En dan die leuke intermezzo's van de nieuwe 'werkster' van Donna. Of we nu voor aap worden gezet of niet: zonder mannen geen humor!


Geplaatst op zondag 28 maart 2004 om 22:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Jakkes, ik dacht dat ik ruimdenkend en modern was, maar ik kan niet tegen al dat vlees op straat. Het is nog maart, maar nu al heb ik te vaak een fietser recht in het gat gezien. Durf er niks van te zeggen, zometeen vinden ze me nog seksistisch ofzo, al ben ik een vrouw. Maar getver, wat een lelijke konten zijn er op deze wereld. Please, please, please, mag de heupbroek-zonderonderbroek-maarmetveter-mode afgelopen zijn? Alsjeblieft, meiden, TREK WAT AAN! Of ga eerst even onder de zonnebank.

Geplaatst op zaterdag 27 maart 2004 om 21:09 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Er is iets gewijzigd in de situatie van je vader.

Toch heel even schrikken. Wat is er dan met mijn vader? Maar natuurlijk is de IBG niet beter op de hoogte dan ikzelf. De aanhef klopt al niet, want ik ben al twee jaar geen student meer. Heb al mijn schulden al afbetaald, me uitgeschreven enzovoort, dus wat moeten ze nog?
Ach, natuurlijk. Hoe kon ik zo stom zijn? Per 1 maart 2002 heb ik geen recht meer op OV. Aj, dat is even vervelend, kon ik toen dus niet meer gratis in de trein! Toch jammer van al die ritjes, die ik dus eigenlijk niet meer mocht maken, en die wel heel leuk waren.
Laatste zin is helemaal een juweeltje: Kloppen je gegevens niet of verandert er iets? Geef wijzigingen ZO SNEL MOGELIJK aan de IB-Groep door. Misschien moet ik ze even vertellen dat IK per 1 maart 2002 ben afgestudeerd, en niet mijn vader.

Geplaatst op om 21:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

In de categorie handige huis-tuin-en-keukentips: de Römertopf.

Je pleurt alles er rauw in en na een uurtje stoven in de oven is het klaar. Met een voor mij zeer handig neveneffect dat als je het er per ongeluk een half uurtje of zelfs twee uur langer in laat staan het gerecht niet aanbrandt en nog net zo lekker is.

Ik ben er na twee dagen al verslaafd aan. Hop, een zootje rijst, hop een beetje water, hop een zootje kruiden, hop wat paellagroenten, hop wat garnalen enzo en hop twee -biologische- kippepootjes: vooral niet roeren, deksel er op en hop de oven in. Nog nooit was de paella zo goed gelukt.



Geplaatst op dinsdag 23 maart 2004 om 20:35 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Uitwaaien in Amsterdam: klinkt niet echt logisch maar met die megawind wel fantastisch. Voor de koopmannen op het Waterlooplein wat minder: hun kraampjes waaien met spullen en al de gracht in. Oude vrouwtjes moet je in de gaten houden, want die zijn makkelijk slachtoffer met hun bloemetjesjurken als zeil en hun 40 kilo als lichtgewicht plank. Om nog maar te zwijgen over de exemplaren die hun paraplu proberen te behouden.
Rotzooi in de afvalbak gooien is een aparte ervaring. Je houdt een pakje in de ton, laat het los en kijkt hoe een windvlaag het meevoert naar verre oorden. Ik hoop dat mijn pakje de Sahara bereikt, zoals hun zand mij vorige week in de ogen woei.
Ben je lopend, dan is het De kans om op leuke jongensjacht te gaan. Zie je een exemplaar, neem dan een aanloopje, spring in de lucht en waai per ongeluk tegen hem aan. Voor je het weet vliegt hij mee en maak je een ronde over de Amsterdamse grachten. Wowie, wat is het leven toch wonderleuk! Enne, dat idee van een gratis treinreis met je boekenweekgeschenk is ook wat: heb je er meteen een leuk boek bij. (Paul Coelho, De alchemist). Maarre, waar ik wel enigszins bezorgd over ben: waar zijn alle strandgangers gebleven? Of moet ik dat even uitrekenen met behulp van de windrichting - en snelheid van afgelopen zaterdag?

Geplaatst op zondag 21 maart 2004 om 23:36 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Is het zo maar even lente, lonken de witschuimende witbiertjes op witte terrastafeltjes, krijg ik alle kriebels die ik krijgen kan, laat ik de kapster-aan-huis mij zodoende coupe soleilen en wat gebeurt er dan? Juist. De coiffeuse heeft het maison nog niet verlaten of de regen valt met bakken uit de Hollandse hemel. Weg schitterende goudstralen. Weg geplande imago van eerste zomerse terrasbink. Weg ultiem lentegevoel.

Toch ziet dit kersverse blondje nog een lichtpuntje: ik moest mijn haar nog een keer of drie uitspoelen voordat het de juiste blondstatus bereikt. Laat het maar drie dagen regenen. Maar dan moet het ook weer afgelopen zijn, oké?


Geplaatst op donderdag 18 maart 2004 om 18:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Mevrouw, mag ik even uw kaartje zien? vraagt de buschauffeur. Oh, waar kan ik dat kopen? Bij het loket. Ok, de survivaltocht begint.
Loket 1 bestellen, loket 2 betalen, loket 3 afhalen, loket 4 tas laten zien, loket 5 tas scannen, loket 6 jas en schoenen uit, loket 7 vingerafdruk, loket 8 irisscan, loket 9 ondervraging, loket 10 hou ik het voor gezien, maar mag gelukkig door. Tas in bus: kaartje laten zien, mezelf in de bus: kaartje laten zien. Mezelf onderweg: kaartje laten zien. Tas onderweg: kaartje laten zien. Uitstappen: kaartje laten zien bij loket 1. Loket 2: tassen scannen, deodorant, batterijen en nagelvijltje armer. Loket 3: Jas en schoenen uit. Loket 4: bom-steekproef. Loket 5: fouilleren, loket 6 vingerafdruk, loket 7 kaartje laten zien.
Brr, boze dromen combineren mijn Amerikaanse met mijn Guatemalteekse ervaringen.. Wie maakt me wakker?

Geplaatst op dinsdag 16 maart 2004 om 00:23 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Dit verhaaltje is met een bijzondere pen geschreven. Een pajaloro pen. Een pen die de halve wereld is overgevlogen. Die bomaanslagen en andere zelfmoordacties heeft overleefd, toch veilig in Nederland is neergestreken om nog een barre tocht naar het Noorden te maken, waar hij van warme hand naar warme hand is gegaan.

Het leuke aan deze pen is dat er een pajaloro op zit. Een exotisch vogeltje dat het midden houdt tussen een kolibri en een papegaai. Een vogeltje dat kan fluisteren. Deze pajaloro fluistert verhaaltjes in mijn oren en alleen ik kan ze horen. Het zijn spannende verhaaltjes uit een broeierig land. Van die verhaaltjes die je met een korreltje zout moet nemen. Of een slokje cuba libre.

Een van die verhaaltjes is dat van een lief klein nimfje, dat eenzaam ronddoolt en na enkele omzwervingen terechtkomt in een tafereel dat in Lord of the Rings niet zou misstaan. Hangende tuinen, dampende meertjes, een pastelgele zon en mosgroene varens. Alles is vochtig en zacht. Temidden van klaterende watervallen houdt het nimfje het niet meer, slaat een rivellaatje achterover en springt in het lonkende water. Al gauw is ze niet meer alleen. Het in geluk badende nimfje wordt omgeven en aanbeden door tientallen prinsen in witte roeibootjes. Uit hun keeltjes klinkt mystiek gezang.

Het nymfje raakt in vervoering. Maar ook in verwarring. Is dit niet te mooi om waar te zijn? Ze denkt even aan de zeemeermannen, waarvoor ze altijd is gewaarschuwd. Ze durft dan ook niet in het bootje te stappen. Stom natuurlijk, want nu wordt ze opgevist door een psychopatische bandido, die haar met een norse kop ontvoert in een ronkende bus.

Na een helse tocht dumpt de kidnapper het nimfje in een metershoge boomhut in de broeierige jungle, waar nog nooit een buitenstaander levend uit is gekomen. Nu zou ze daar niet lang hoeven te blijven, ware het niet dat de prinsen zo met hun gezang bezig zijn, dat ze hun morele plicht om zielige nimfjes te redden, helemaal vergeten.

Na enkele losgeldloze jaren is de bandido het nimfje vergeten. Snikkend blijft ze achter en slijt de rest van haar ooit zo veelbelovende leven in een aftandse boomhut. Tenminste, als ze niet op de rug van de pajaloro was meegevlogen.

En de prinsen? Die krabben zich achter hun oren, laten daardoor de riemen los en koersen stuurloos op de waterval af. Hoe dat afloopt, laat zich raden. Ze leven in ieder geval lang noch gelukkig. De pajaloro durft het niet na te vertellen. Hij weet wanneer hij moet zwijgen. Hij gebruikt de ijzige stilte na het smoren van de laatste kreten om alvast na te denken over het volgende verhaal.



Geplaatst op maandag 15 maart 2004 om 01:05 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Ik weet dat veel mensen die dit lezen werkzaam zijn in de journalistiek of andere vormen van communicatie. Voor al jullie vakbroeders en -zusters zou Wikipedia verplichte kost moeten zijn. Niet alleen om in te lezen, maar ook en vooral om in te schrijven. Wikipedia staat voor wat ooit de bedoeling was van internet: een open en dynamisch tweezijdig communicatiemiddel. Dus: sta jij al in het rijtje van ruim 3300 mensen die vrijwillig een bijdrage aan Wikipedia leveren? Ik nog niet. Tssss...


Geplaatst op zondag 14 maart 2004 om 12:33 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Sinds vorig jaar hebben al mijn vrienden een mobiel. Velen van hen waren altijd tegen, en lieten hem in de beginfase vaak recalcitrant uit staan. Maar tegenwoordig blijkt iedereen verslaafd aan aandacht. Zo verraste mijn ex-een-na-laatste mobielloze vriendin M mij afgelopen zaterdag. Net terug uit het buitenland, dacht ik dat ze nog wel weer een tijdje mobielvrij zou rondlopen. Dus plakte een briefje op de deur dat ik iets later was, in plaats van een sms-je te sturen. Gelukkig kwamen we tegelijkertijd aan.
Even later stapten we er vrolijk op los door het mooie Groninger land. En toen, op een heel oud borgterreintje ter hoogte van Adorp, ging mijn telefoon. De nieuwste SonyEricsson, Z600, met camera, bluetooth en een hoop dingen die ik nog niet ontdekt heb. Hij heeft ook een hele speciale, ouderwetse ringtoon: die van een antieke telefoon in een grote ruimte.
Wat doet vriendin M? Ze grijpt ik haar zak! Had ze eveneens een nieuwe SonyEricsson, met alles wat de mijne ook kan en misschien wel meer, al heeft ze dat dan nog niet ontdekt. Dat ze hem heeft was een ding, maar dat ze hem aan had staan en bij zich had was helemaal verbazingwekkend! Toen ze vervolgens een half uur met mij over mobieltjes wilde praten werd ik met stomheid geslagen.
Ik heb mezelf maar even welkom geheten in het mobiele netwerk van mijn vrienden, en er meteen een geupdate foto van ons samenzijn naar toe ge mmst. Hoe je je grenzen al niet kunt verleggen!

Geplaatst op dinsdag 9 maart 2004 om 23:30 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Zo af en toe moet je even relativeren. Wat doe je dan na een fantastische vrijdagnacht in een uitgaanswalhalla als Nijmegen (zie twee logjes terug)? Juist: dan ga je op dinsdagavond uit in Klazienaveen. Waar zegt u? Klazienaveen. Kla-zie-na-veen (laat die laatste klinkers lekker doorlopen en zelfs een beetje naar ie neigen).

Niet dat ik zelf zo’n groot relativeringsvermogen heb, ik moet eerlijk zeggen dat ik er met mijn haren naar toe werd gesleept door een vriendin die er graag heen wilde. Niet naar de veenkoloniale uithoek van Nederland op zich, maar omdat een vriend er kwam en omdat ze vrijkaartjes had voor een optreden van The Riverboat Gamblers in jeugdsoos The Sparrow. Wie zegt u? The Riverboat Gamblers. Ri-ver- nou ja zoek het zelf maar even op. Ik kom er zo op terug.

Na een half uur tegensputteren in de auto kan ik geen terugrij-argumenten meer bedenken en stap ik daadwerkelijk de jeugdsoos binnen. Gelukkig zijn er nog meer tweede- en derde-jeugders. Dat laatste waarschijnlijk vooral omdat het voorprogramma (Black Rodeo) uit Klazienaveen komt en de familie ook wel eens wil zien wat die jongens nou precies uitspoken tijdens zo’n toernee met The Riverboat Gamblers. Wie zegt u? Ja, daar moet ik het hier ook nog even over hebben.

Mijn verbazing is namelijk groot als ik in The Sparrow enkele muziekkenners uit Groningen tref, die er twee uur voor over hebben om even naar Klazienaveen heen en weer te rijden. Vol spanning staan ze op The Riverboat Gamblers te wachten. Associeer ik de naam aanvankelijk nog met een stokoud bluesbandje, mij wordt al snel duidelijk dat hier iets van een geheel andere orde speelt. Het broeit. En ja: The Riverboat Gamblers blijkt een live-sensatie binnen de Amerikaanse garagerock-revival die momenteel gaande is, een revival die vermoedelijk is opgezweept door The White Stripes.

En zo maak ik weer eens wat mee. Superstrakke rauwe muziek en vooral een waanzinnige ADHD-show van Mike ‘Teko’ Wiebe. Hij geeft de power van de muziek en zijn eigen opgefokte zang een enorme dosis live-glans door als een gestoorde heen en weer te sjeesen over het podium, over de hoofden van het publiek, over tafels en stoelen, glijdend over de bar (even voor de duidelijkheid: al zingend en met snoer), biertappend achter de bar, knuffelend met de Peter Pan Speedrock-achtige jongens uit het publiek en koppend tegen de lichtinstallatie aan het veel te lage plafond.

Ook geeft Mike een nieuwe invulling aan het begrip ‘het dak gaat er af’. Alsof het dat figuurlijk nog niet gaat, kegelt hij met zijn microfoon de plafondplaten naar beneden, slaat ze stuk op zijn hoofd, om vervolgens de vrijkomende aluminium profielen los te scheuren en er als een hyperactieve Zorro mee over het podium te vliegen.

Gelukkig weten ze in Klazienaveen wel van aanpakken. Dat dak zit er zo weer op. Over een jaar kunnen ze tenminste zeggen dat The Riverboat Gamblers al eens in Klazienaveen zijn geweest. En ik kan nu ook zeggen dat ik in Klazienaveen ben geweest. Zomaar op een dinsdagavond.


Geplaatst op woensdag 3 maart 2004 om 00:23 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ben ik een slechte vrouw? Ik vind zelf van niet, maar mijn gedachten liegen er soms niet om. Zaterdag de laatste dag in Guatemala gevierd met een dagje naar het strand, met gastgezin. Auto gehuurd, volgepropt met kinderen, moeder en twee mede-studenten spaans uit gastgezin, die met veel gemopper om half zeven door mij gewekt waren. Heerlijk gevoel van vrijheid, zo rijdend tussen de prachtige bergen en de net opkomende frisse zon. Na twee uur blijkt de kaartlezer het een klein beetje vekeerd te hebben: we zijn 180 graden de verkeerde kant opgereden (waar cuba libres al niet slecht voor zijn). Dus: omdraaien en karren maar. Moeder en kind van achterbank verlost, kaartlezer zelf achter het stuur, ik opgepropt achterin.
Na een paar kilometer klinkt er een enorme knal: Bats! Steen tegen auto. Oeps, niet gezien. Al door rijdend besluiten de mannen dat het misschien toch handig is terug te rijden, want 'er viel wel iets van de auto'. Maar waar was het ook alweer? Tjee, wat een slome duikelaars. Zat ik maar achter het stuur. Helaas, twee kilometer terug is er geen wieldeksel te bekennen. Ook zit er een enorme kras op de auto, die Y grote kopzorgen baart, gezien de diepe rimpels op zijn voorhoofd.
Op de terugweg bedenken we wat we zullen doen. Y en C vinden dat we ons uiterste best moeten doen de deksels alsnog te vinden, omdat dan de kras minder opvalt. Ik denk dat we dan ook wel de linker wieldeksels naar de rechterkant kunnen verhuizen. Maar zodra ik die gedachte heb uitgesproken, heb ik er al spijt van. Want natuurlijk vinden ze het een goed idee. Maar het kan eigenlijk niet. Mijn tweede slechte plan valt al evenzeer in de smaak: ik ga in mijn eentje in strandoutfit de auto terugbrengen en doe zo onnozel mogelijk. Wie weet waar de macho-cultuur al niet goed voor is.. En voor dit laatste plan ben ik ook in tweede instantie wel te vinden.
Dus: nadat ik de familie heb afgezet bij hun huis, en de mannen bij het cafe maak ik mijn omknooprok extreem kort, trek mijn trui uit en woel even door mijn haren. Het zand plakt nog in mijn gezicht.
Als ik de autoverhuur binnenstap, zit daar niet alleen Mister Macho, maar ook zijn vriendin.. 'Heb je het niet koud?' vraagt ze. Ik heb kippevel en sta te trillen als een rietje, maar ontken uiteraard glashard. Met een lief lachje overhandig ik Mr Macho de sleutels, en antwoord in gebroken spaans dat ik een leuke dag heb gehad. Hij kijkt even naar de auto, en zegt verontschuldigend dat ik een tientje moet betalen voor nieuwe wieldeksels! Triomfantelijk overhandig ik Y en C de rekening, uiteraard weer lekker warm aangekleed. C kan het niet geloven, Y trekt een grote grijns. Waar een beetje kippevel al niet goed voor is!



Geplaatst op maandag 1 maart 2004 om 22:52 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.