- weps Erikkie-

Fantastische nacht beleefd in Nijmegen. Voor het eerst echt uitgebreid op stap geweest in deze stad (ja: ik geef het toe: mijn persoonlijke ontwikkeling kent nog wat hiaten). Sinds vannacht staat Nijmegen bovenaan mijn lijstje van gezellige uitgaanssteden in Nederland.

Het begint al als ik op vrijdagmiddag aan kom rijden (net voor de files aan) en de Waal over ga. Wat een mooie rivier en wat torent die stad statig boven die rivier uit, met de heuvels op de achtergrond en Duitsland in de verte.
Nog mooier wordt het als ik Partnertje gratis aan de rand van de stad parkeer en mijn fiets er uit haal, om koers te zetten naar mijn afspraak (aperitiefje in café De Nieuwe Maan).

Het begint al wat te schemeren, ik ben nog op tijd, en rij dus even een rondje om en door het centrum om een cd'tje van Air te kopen voor mijn gastvrouw en ondertussen gefascineerd rond te kijken. Het Kronenburger Park, de Waalkade, de Valkhof, de Waalbruggen, allemaal mooi opgemaakt met een licht sneeuwlaagje. Feeëriek, gewoon. Het sprookje wordt compleet met de aan weerszijden van de rivier flakkerende fluorlichtjes, waarvan de spiegelingen in het Waalwater kabbelend samensmelten met die van de stralende sterren op deze heerlijke winteravond.

Terwijl het buiten Nieuwe Maan is, zit ik er binnen toe te kijken hoe verschillende Belgische bieren rijkelijk uit de tap vloeien. Mijn favoriet is daar ook bij: Kasteel. Na drie van deze zware jongens en twintig jaar bijpraten met een oude schoolvriend ben ik vervolgens helemaal klaar voor het uitgaansleven.

Lekker eten in restaurant de Opera aan de Waalkade, rivellaatje drinken in het fascinerende bioscoopcomplex Lux (een perfecte combinatie van filmzalen, cultuurcentrum en mega-kroeg), nog enkele kroegjes van binnen en buiten zien, om uiteindelijk in discotheek Gonzo te belanden. Gelukkig zijn we in het zwart, want er is net een vleermuisfeestje aan de gang.

Wat leuk om A Strange Day van The Cure twintig jaar na dato weer eens te horen en om daar als vanouds helemaal in op te gaan, staand op een verhoging boven de dansvloer. En al die getoupeerde zwarte haren en zwarte lijntjes onder de ogen: leuke revival, dat Gothic. Wel raar om housedreunen onder de Sisters of Mercy door te horen, maar het blijkt om een Elektric Gothic Party te gaan. Vingers in het stopcontact dus.

Na het nodige vleermuisbloed te hebben gedronken is het tijd om naar ons doodskistje te gaan, voordat het licht wordt. Laverend tussen marktkraamopbouwers en bibberend tot in onze teennagels bereiken we het gezellige studentenherenhuis in het centrum …

... waar ik op zaterdagmiddag met een heerlijk ontbijtje weer tot leven kom. Ik ontwaak er in warmte. In alle opzichten. Een heerlijk warme serreliving, waar de ijle voorjaarszonnestralen door het glas worden opgekrikt tot subtropische-temperatuurleveranciers. Het warme koperen zonlicht, de warme oven die deeg omtovert tot knapperige croissantjes, de warme inrichting, de warme mensen om mij heen, de warme koffie, de warme platenspeler met de warme klanken van de Beatles, maar bovenal: de aardige gastvrouw die mij dan nog niet eens kent maar toch een fantastisch ontbijt op tafel zet en er –geloof het of niet- kaarsjes bij aansteekt. Nijmegen en mijn Nijmeegse gastvrouw kunnen bij mij niet meer stuk. Ontbijt bij candlelight.


Geplaatst op zaterdag 28 februari 2004 om 21:14 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Vrienden en bekenden onder de weps-lezers: wie zin heeft om op zaterdag 15 mei mee te gaan wadlopen naar Ameland, meldt zich voor zondag 14 maart aan op erikriensema@planet.nl. Als het doorgaat krijg je van mij na 14 maart een rekeningnummer waar je vervolgens binnen een afzienbare tijd 18,50 euro op kunt overmaken en dan sta je ingeschreven. Als het met dat betalen enzo ook allemaal goed gaat, gaat het echt door en rekent het wadvogeltje op je. Hou wel rekening met een modderbad, want ik sluit niet uit dat Tjitske meegaat.

Geplaatst op woensdag 25 februari 2004 om 11:17 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Een taalfreak als ik hoeft niet helemaal naar Guatemala voor het paradijs. Voor mij is een weekendje Antwerpen voldoende. Kijk maar even met me mee naar het tafereeltje op de foto (Groenplaats, afgelopen zaterdag).



(klik hier voor een grotere versie)

Vooreerst natuurlijk de tekst op het bord. Ze verzinnen ze waar je bij staat, die mensen van 'borrelend eetkaffeetje' De Kleine Post. Het bierglas werd er zelfs even voor op de grond gezet. En iets naar rechts, misschien niet voor iedereen goed te zien, zitten mensen op het terras. Afgelopen zaterdag, dus. Toen het voor het eerst in tijden weer eens overdag vroor bij een straffe wind. Wellicht moeten we de verklaring zoeken in de tekst boven de deur: 'In de zon'...

Awel, dat ze zo in hun Vlaamse taal geloven dat ze er een verkoudheid voor oplopen is mij een brugske te ver, maar je moet ze nageven dat ze beter met hun taal omgaan dan wij. Waar wij die vreselijke gevallen die in de straat floepen als een auto het centrum in gaat 'bollards' noemen, reppen de Belgen van 'verdwijnpaaltjes'.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ware het niet dat mijn geheugen mij in de steek laat, want het was ook nog eens errug gezellug in Antwerpen. Doordat we in een Formule 1 hotel aan de rand van de stad verbleven, met de fiets naar en van het centrum gingen en meer dan voldoende gastronomisch genoegen beleefden aan het gebodene in de 'eetkaffeetjes', hielden we genoeg geld over voor een tevredenstellende hoeveelheid van die befaamde bollekes. Of van die verboden vruchten. Inderdaad, in alle opzichten een paradijs.


Geplaatst op maandag 23 februari 2004 om 23:18 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Finca Ixobel, een paradijsje op aarde. Hutten op palen, met aan alle kanten luikjes waardoor je de tropische vogeltjes buiten ziet vliegen. Heerlijk eten, verse vruchtensappen en superlekker vers brood. Een tafeltennistafel en een bar aan het meertje, en bovendien een prachtig terrein tussen de bergen, of zitten er toch pyramides onder? Er schijnen hier honderden onontdekte pyramides te zijn, en een van de bergen rond ons terrein is wel verdacht hoekig. Misschien dat ik een dezer dagen even met mijn schepje ga checken..
Dan de wereld onder een dak: Israeliers die over het leger praten, Amerikanen die over zichzelf praten, oost-Duitsers die over materialisme praten, Guatemalteken die over feestjes praten, een verdwaalde verlegen Spanjaard en dan ik ertussenin.
Erg aardig, de Israelische jongens, al houden ze niet van drop. Vrijdag ga ik met Haji (ex-marketing-director bij L Oreal) naar Tikal, het goortste park met Maya-ruines. Zonet heeft Asaf (die ik voor de grap Achmed noem, elke keer als hij mijn naam vergeet, waarna een van de andere ex-soldaten mij ongerust vroeg of ik misschien een Achmed ken..) mij geholpen bij de bank, waar ik geen geld kreeg! Dat word dus liften en vasten de laatste dagen. En bibberen, want het regent hier al een paar dagen. Dat is hier nog nooit voorgekomen in deze droge tijd, zegt men. Zouden mijn Hollandse roots zoveel invloed hebben? Maar we gaan vrolijk door..

Geplaatst op woensdag 18 februari 2004 om 21:38 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Sommige getrouwde mannen en vrouwen winden er geen doekjes om in hun profiel. ‘Zin in een avontuurtje’ (Frank, 33). ‘Wie is er ook op zoek naar wat meer spanning in het leven? Ik zit een beetje in te dutten hier zo’ (Jouwdroom, 35). ‘Ik ben op zoek naar een man die met mij zo eens per maand een spannende dag wil hebben’ (Annette, 45). ‘Zijn er ook nog wilde mannen?’ (Ellen, 37). ‘Ik ben getrouwd, maar lig niet aan de ketting’ (Kim, 31). ‘Ik kom aandacht te kort, wie doet er wat aan?’ (Jackie, 36).

De meeste vreemdgangers winden er echter meters doek om. Ze vullen ‘alleenstaand’ in en ‘op zoek naar een vaste relatie’, maar als de gulp weer dicht gaat blijkt meneer of mevrouw getrouwd te zijn en geen contact meer te willen. Dat overkwam ook Lynn (32). Twee jaar nadat een jarenlange relatie was gestrand probeerde ze het maar weer eens.

Haar date was op slag verliefd, stuurde haar bloemen en zelfs een champagne-ontbijt, maar bleek getrouwd en wilde eigenlijk alleen maar een minnares. ,,Ik voelde me belazerd en dat doet erg veel pijn'', zegt Lynn. ,,Ik heb hem daar ook op aangesproken. En dan krijg je het standaard verhaal: te weinig aandacht, geen begrip, al dat soort onzin. Toen ik zei dat hij eerst zijn thuissituatie zou moeten oplossen, vooral ook omdat er een kind in het spel was, werd ie boos. Zielig figuur. Heb ik niets mee. En als ik hem wel leuk had gevonden, dan deed ik er nog niets mee. Ik hou er zelf niet van om belazerd te worden en werk er ook niet aan mee om een ander te belazeren.’’

Toch knap, zo’n opstelling van Lynn. Vooral als je in je profiel schrijft dat je ‘de knuffels en de warmte wel weer begint te missen’. Hoe verleidelijk is het dan om een vreemdganger daarvoor te gebruiken. En hoe sterk is het dan om dat toch niet te doen.

Dus, hierbij een virtuele knuffel, Lynn. Je verdient een leuke alleenstaande man, die net als jou gek is op pasta’s maar ook af en toe een lekkere stamppot, zeilen, skiën, lezen en met de hond in de sneeuw ravotten. Enneh, heren: ze is nog knap ook!


Geplaatst op dinsdag 17 februari 2004 om 22:25 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Liefde en dood zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wij weekdiertjes die vandaag achterbleven terwijl mijn opa zijn reis naar de andere wereld maakte, vonden veel steun bij elkaar. De liefde was overal, dat ontroerde me enorm. Eigenlijk was ik helemaal niet echt verdrietig, want het was allemaal zo mooi.
Mijn opa was 6 januari 85 geworden, had zaterdag zijn eigen avondwake getypt en ging zondagochtend zoals gewoonlijk naar de kerk, 500 meter verderop. Onderweg kreeg hij een hartaanval en overleed de volgende dag in het bijzijn van zijn familie. Hij is niet meer bijgekomen, maar zelf zou hij het ook zo gewild hebben. Mijn opa was namelijk een erg trotse man, die slecht tegen zijn toenemende gebreken kon. Hij fietste nog, liep en werkte in de tuin.
De avondwake op donderdagavond was rustig, wel moeilijk om opa ineens dood te zien. Maar dat was slechts zijn lichaam, dat nog de trotse vriendelijke uitstraling van altijd had. Opa was er even niet, maar later weer wel. Mijn zus en ik beseften ineens dat het wel wat waard is een groot (25 man) gezin te stichten, zo fijn was het om alle ooms en tantes en neven en nichten bij elkaar te zien. Ik was de enige die aan de andere kant van de wereld zat, maar de terugreis was vlot geregeld. En later fijn nog even bij oma op de bank gezeten, die alweer voorzichtig lachen kon.
Vandaag de begrafenis. Die was geweldig. Mijn hele familie bijeen, allemaal netjes in pak zoals opa gewild zou hebben. Wij als kleinkinderen met de bloemstukken voor de kist, de mannen die de kist droegen erachter, daarachter oma en de tantes. Iedereen op straat aan de kant voor opa, de klokken in het Twentse Losser aan het luiden. Een goede mis, met mijn oom, mijn vader en mijn zus als voorlezers. De Latijnse gezangen duurden voor het eerst niet te lang. Daarna op het kerkhof verschillende vrienden en kennissen gezien, die helemaal waren komen afreizen! Mijn neefje kreeg het kruis, zoals opa gewild had, en wij legden allen witte rozen op de kist.

Het leven gaat nu door, en ik wens mama en oma en de anderen daar veel sterkte bij. We zullen opa geregeld herdenken. Dag lieve opa.

Geplaatst op vrijdag 13 februari 2004 om 22:06 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Goedenmiddag! (tot acht uur)
Midden in de nacht gedropt bij gastgezin. Uren vertraging, maar dat wist de chauffeur gelukkig eerder dan ik.. (Belde hem vanaf Atlanta om te zeggen dat ik niet om half negen zou arriveren, maar om half tien. Zei hij: er komt alleen iemand om 1 uur. Wat achteraf klopte, alleen waren we met zijn tweeen.)
Bij het gastgezin door aardige maar enigszins verbaasde papa ontvangen en meteen bedje in. Volgende ochtend op pad, afgesproken met een vriend M uit Nederland in het park. Geen M, dus maar weer naar huis, adres in de hand. Bijna voor de deur vraag ik iemand de weg, een aaardige Indigenas met mooie klederdracht. Zij neemt mij een eind mee de stad in, terwijl ik telkens achterom wijs. Het lukt me niet aan haar uit te leggen dat we de verkeerde kant olopen, vasberaden sjouwt ze voor me uit. Gelukkig heeft mijn beschermengel het goed met me voor, want ik kom toevallig reisgenoot Christiaan tegen, die me meeneemt naar zijn gastfamilie. En daar blijkt: we zijn verwisseld, hij woont op mijn adres. Dat is nog niet het ergste: hij heeft ook mijn mama, Ana, met wie ik goed op kan schieten in het hands-en voets. Maar: ik heb zusje Nathalie, die mijn haarknipjes geweldig vindt! En hond Daisy, die goed over me waakt, altijd op een meter afstand ligt en papa Eddy, die heel lief met zijn dochter barbequet en de was doet. Nu nog een woordje Spaans en wie weet, zegt mijn gastmoeder Claudia wel allemaal aardige dingen..

En, inderdaad, een sombrero gekocht, nou ja, meer cowboyhoed, wat wil je als paardenmeisje.. Volgens vriend M die ik uiteindelijk toch trof is het hier het Disneyland van Guatemala, dus daar hoort dan ook een hoed bij!

Geplaatst op maandag 9 februari 2004 om 02:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Terwijl Tjitske met een grote sombrero op een tequila sunrise achterover slaat, genietend van een graadje of 23 celcius, moeten wij het doen met een weekendje stacaravan van mijn schoonouders in Duitsland, met door de beslagen ramen twee dagen lang een vaag en vooral bibberend uitzicht op iets wat het midden houdt tussen regen en sneeuw. Tsja, verschil moet er zijn, nietwaar? Ook tussen wepsen.

Maar zoals elk nadeel zijn voordeel hep, zijn wij lekker goedkoop uit en hebben we geld over om in een naburig stadje Noord-Afrikaans uit eten te gaan en enkele ceedeetjes te kopen. Die en passant (geen Duits, weet ik) ook nog eens stukken goedkoper zijn bij onze oosterburen.

En zo lig ik op zondagavond thuis in een welverdiend warm badje te genieten van een Coronaatje en nog veel meer van de warme lucht die uit mijn luidsprekers komt als ik de cd Talkie Walkie van Air opzet. Wat weer een meesterwerkje van die Fransozen. Ik voel mij meteen ook 23 graden.

A su salut, Tjitske!


Geplaatst op zondag 8 februari 2004 om 23:06 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Sta je op relatieplanet, heb je eindelijk een date, denk dan niet: that's it! No way. Het duurt wel even voor de prins in zijn witte sportwagen voor komt rijden. Dat blijkt tenminste uit het verhaal van Diana.

'Di' is een beauty van 39, heeft een schat van een dochtertje, woont op een woonboerderij en zit nu een maand of drie op Relatieplanet. Ze staat er met een leuke foto op en heeft dan ook niet te klagen over aandacht (minimaal vijf reacties per dag). Ze is ook niet bang om er op los te daten en heeft al zo'n twintig dates gehad, maar de ware zat er nog niet bij. ,,Er waren vier mannen van wie ik dacht: mmmm, maar dat is toch niks geworden'', zegt Diana.

Nummer 1?
,,De eerste moest mij niet. Ik geef 'm achteraf geen ongelijk, want ik was bloednerveus, rookte te veel, liep uren te kletsen, nam hem mee naar het saaiste café in de buurt en gleed er tot overmaat van ramp ook nog uit over een bierplas.''

En nummer 2 dan?
,,De tweede ging beter, ook al prikte hij bij elk grapje dat hij maakte in mijn zij en had hij een schuurtong. Toen we elkaar later mailden bleek echter dat hij ook een andere date had gehad en het met haar een tikkeltje leuker had gevonden. Of ik er geen bezwaar tegen had dat we weer contact met elkaar konden opnemen als het met die ander niets zou worden. No thanks, Mr. Prikker!''

Met nummer 3 meer succes?
,,Met nummer drie had ik een heel leuk contact via e-mail en msn. Ook had hij een leuke foto. We spraken af op een terras, het was warm die dag. Voor hem leek het echter wel heel warm te zijn, hij begon meteen te zweten toen hij mij zag. Misschien had ik me in een iets te luchtig outfit gehesen, maar ja het was warm. Anyway, hij begon er steeds natter uit te zien, begon zelfs te trillen en schoof z'n stoel steeds dichter naar me toe. Na anderhalf uur hadden we bijna een rondje om de tafel gemaakt en vond ik het tijd om op te stappen.''

En nummer 4 was ook geen Mr. Perfect?
,,Nummer vier zag er leuk uit en had een perfect lichaam. Nou, dat wilde ik wel even checken, ik had ook al een tijd geen sex meer gehad. Een uur voordat hij bij mij langs zou komen belde hij op, vertelde dat hij een gasexplosie had gehad en of hij bij mij mocht blijven slapen. Om in één zucht te vermelden dat hij een uitstekende vader voor mijn dochter zou zijn en dat hij de volgende week ging solliciteren in een club als paaldanser. Omdat ik voor mijn dochter niet echt een paaldansende vader in gedachten had, heb ik de kans om zijn perfecte lichaam van dichtbij te zien toch maar voorbij laten gaan.''

Komt er een nummer 5?
,,Well, how about you, weps Erik?'' Ik? Nee, laten we dat maar niet doen. Ik ben geen perfecte partner voor jou. Ik zweet altijd behoorlijk na het paaldansen.

Wordt vervolgd.

Geplaatst op vrijdag 6 februari 2004 om 02:34 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Wat ook leuk aan hondenpoep is: dat sneeuwpoppen er zo'n bijzonder uiterlijk van krijgen. Wit met bruine streepjes..

Geplaatst op woensdag 4 februari 2004 om 00:26 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Trein ontspoord, allemaal reizigers gedupeerd. Uren wachten op de bus, of... met een van de aanwezige journalisten mee. Velen verkiezen dat laatste. Deze journalist moet echter eerst nog ergens anders heen en heeft dus geen reisgezelschap. Of toch wel?
Ineens staat er een grote man langs de weg. Ik stop meteen, denk: ach, nog een gedupeerde reiziger. S stapt in; beetje smoezelige jas, oneffen gezicht en kort zwart haar. Slecht gebit. Hij ruikt behoorlijk, maar naar wat?
S weet niet dat er een trein ontspoord is. Hij reist meestal met de bus, maar heeft nu net zijn strippenkaart weggegeven. Ach, wat nobel. Ja, de trein kent hij wel, is een makkelijke manier om zwart te reizen. Mits je in het goede treinstel stapt. Vooral handig op de terugweg, vanaf station Noord. Ik krijg al mijn bedenkingen, maar denk: zolang hij praat, gebeurt er niks. Ik doe dus net of ik het allemaal de gewoonste zaak van de wereld vind, en vraag hem waar hij moet zijn. "In de buurt van het AZG." Aj, staat daar niet het drugsbusje? Ineens vind ik het echt stinken in de auto. Subtiel draai ik een raampje open. "Warm he?", glimlach ik de bijna bevroren reisgenoot toe.
Vlak voor de stad is de stank bijna niet meer te houden, en als hij uitstapt inspecteer ik de bekleding. Niks te zien. Nou ja, raampjes allemaal open en rijden maar. Het is echt hardnekkig, het waait zelfs niet weg!
Eenmaal op de krant ruik ik het nog steeds. Hij heeft toch niet aan me gezeten? Ik ruik aan mijn mouw, mijn jas en mijn haar. Niks. Even later loop ik naar de koffie-automaat, en ineens voel ik iets. Getver, poep onder mijn schoen.

Geplaatst op dinsdag 3 februari 2004 om 20:34 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.