- weps Tjitske-

Met de tip van Erik om twee dingen tegelijk te doen heb ik zojuist vanaf mijn paard, die keihard galoppeerde door het oudjaarsgeknal, het jaar nog eens overdacht.
Eigenlijk was het voor mij het jaar van de vrijheid. Vrijheid, na zes jaar relatie waarvan drie jaar in een huis. Vrijheid, want eindelijk van die stomme anderhalf jaar durende scriptie af. Vrijheid, maar daarmee ook af en toe eenzaamheid en onzekerheid. De laatste twee gevoelens zijn gelukkig gedurende het jaar minder geworden, ik heb toch weer een nieuw leventje opgebouwd. Met een heleboel nieuwe dingen en ontdekkingen.
Een nieuwe baan, maar dat was na de vorige drie niet meer zo opzienbarend. Wel heel leuk, en eindelijk een beetje rust in die wiebelkont van me. En nieuwe mensen. Sommige vriendschappen heroverwogen, andere hergewaardeerd. Ook is de familie deze kerst voor het eerst weer compleet geweest sinds een dikke anderhalf jaar. Heerlijk om weer even zo echt thuis te zijn, boven mijn moeders groentesoep die ik vast ooit nog eens op prijs ga stellen.
In de liefde niet al te slimme dingen gedaan, maar er wel veel van geleerd. Ik durf zelfs te beweren dat het er nu, op de valreep van het jaar, beter voor staat dan ooit..


Geplaatst op dinsdag 30 december 2003 om 23:47 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Mm, da's eigenlijk wel een goeie, zo'n eigeneindejaarsoverzicht aan het eind van het jaar. Maar het leven van nu is eigenlijk nogal tekenend voor de rest van het jaar, dus kan ik ook volstaan met het moment te beschrijven. Ik moet, uh bedoel mag, nog een wepsje schrijven, paardje doen, etentje met vriendinnen en zwemmen.
En dat allemaal in een avond, omdat ik gisteren tot drie uur 's middags logees had, ouders op bezoek, twee paarden te verzorgen en 's avonds een etentje. En de dag ervoor uitslapen van uitgaan, werken, rijden in de auto en op mijn paard, uitgaan, en de dag ervoor... en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het leven is mooi.
Mijn goede voornemen om wat meer alleen te zijn ben ik dit jaar dus niet nagekomen, en tijdgebrek blijft bestaan. Zelfs met de kerstdagen bij mijn ouders heb ik me geen moment verveeld, en na een week boerderij en Deventer-Dickens-gluhwein festijn kon ik de stapel tijdschriften ongelezen weer mee naar huis nemen. Maar een ding heb ik wel weer herontdekt: mediteren. In een kwartier ben je weer fit en klaar voor het volgende agendapunt. Misschien is dat een goed voornemen: elke week voordat ik een wepsje produceer even een kwartiertje mediteren. Ga het morgen vast uitproberen!
En voor het geval ik niet op tijd ontwaak wil ik jullie toch nog even laten weten dat ik blij ben met de wekelijkse plicht om stuifmeel naar het web te vliegen en ik hoop jullie allemaal terug te zien in het nieuwe jaar. Gelukkig nieuwjaar!

Geplaatst op maandag 29 december 2003 om 18:20 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

2003 Zuigt, om maar eens een modewoord te gebruiken. Die conclusie trek ik uit mijn persoonlijke jaaroverzicht. Je zou het niet zeggen, als je de verhaaltjes op Weps en op Eriks Logica leest, maar dat komt omdat dat de vrolijke noten waren die mij door dat jaar heen hebben gesleept (met dank aan alle mensen die in die verhaaltjes voorkomen). Gelukkig maar. Zodoende ben ik nu nog in staat om het gezuig van 2003 van mij af te schrijven.

En waarom zuigt 2003 dan? Nou, het begon al op de eerste dag van de eerste maand, toen vrienden hun kindje verloren (sterkte, de komende dagen, D. en F.). Diezelfde maand liep een door mij gekoesterde vriendschap spaak. Door mijn eigen toedoen, maar dat maakt het niet minder spijtig.
Ook kwam ons bedrijfje in januari aan een zijden draadje te hangen en konden we het jaarcontract van onze eerste en tevens laatste medewerker niet verlengen (voor hem zuigt 2003 om die reden ook, kan ik mij zo voorstellen).

Vervelende maand dus.

Ik ga nu niet februari tot en met december apart behandelen. Want alles valt verder voor M. en mij in het niet bij het defintieve afscheid dat wij dit jaar hebben moeten nemen van onze wens om biologische vader en moeder te worden, na negen jaren van (letterlijk) vruchteloze pogingen, deelname aan het medische circus en dit jaar twee miskramen.

Zo. Uitgezogen. Uithuilen en opnieuw beginnen. Dat opnieuw beginnen komt later wel. Daar hebben we 2004 voor. En misschien brengt 2003 op de valreep nog iets moois.

Hoe was jouw 2003, trouwens?


Geplaatst op zaterdag 27 december 2003 om 16:11 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Tja, en dan word je ineens met jezelf geconfronteerd op een vroege zaterdagmorgen in december. Net een paar uurtjes slaap achter de rug en auw, een steek in mijn kleine teen! Waar heb ik dat aan verdiend? Een hele mensenmassa om me heen (feestje gehad) ligt nog te slapen, geen idee van het kleine drama dat zich afspeelt. De wesp ligt half bewusteloos onder mijn dekbed, mijn kleine teen wordt almaar rooier en dikker. Langzaam ontwaakt mijn buurman, en heeft ook kriebels op zijn lip gevoeld. Het duurt even, maar dan komt hij toch in actie. Teen uitzuigen, beetje prikweg ofwel azaron erop. De wesp krijgt niet eens de doodstraf, maar wordt gewoon uitgezet. Onder luid protest van mij, omdat ik vind dat je als slachtoffer recht hebt op een stem in het proces. Leuk hoor, die wespen, vooral op een koude december-zaterdagmorgen in een warm bedje!




Geplaatst op maandag 22 december 2003 om 23:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Als journalist moet je een beetje handig zijn. In omgaan met mensen, in rollenspelen én in je onopvallend gedragen. Vooral dat laatste gaat mij meestal vrij goed af, zolang ik maar gewoon ergens luistervinkje mag spelen.
Maar dan moet ik echt iets hebben. Weet niet precies wat en van wie, maar daar zal ik op het gemeentehuis vanzelf achter moeten komen. Nadat ik het van te voren aangevraagde informatiepakketje heb opgehaald, draai ik me om en wil naar de auto lopen. Halverwege bedenk ik me dat het wel een erg aardige baliemedewerker was, en wil omkeren om nog even verder te babbelen. Maar wat moet ik dan zeggen? Ik weet het niet, dus stap in de auto. Halverwege de terugweg bedenk ik me dat ik wel om een nieuwe gemeentegids kan vragen, en draai om. Een kwartiertje later sta ik weer voor dezelfde verbaasde, baliemedewerker, visitekaartje in mijn mouw, een onzeker blik in de ogen. ‘Uh, mag ik nog een nieuwe gemeentegids?’ Stamel ik. Binnen no-time legt de nog steeds verbaasde medewerker de gids voor mijn neus neer. ‘Uh, bedankt.’ Ik wil me alweer omdraaien maar bedenk dat het kaartje nog in mijn mouw zit. Schud, schud, hij blijft hangen. De man volgt mijn ogen naar mijn mouw en krijgt een blosje op zijn wangen. Dan stop ik mijn andere hand in mijn mouw, pak het kaartje, leg het op de balie en ren het gemeentehuis uit. Pff, gelukt?!



Geplaatst op om 23:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Klik hier voor een toepasselijk achtergrondmuziekje (mp3) bij dit wepsje. En klik nog een keer als je er geen genoeg van kunt krijgen.

Er was eens een prinsesje van wie iedereen dacht dat ze vernoemd was naar Amalia van Solms. Maar dat was niet zo.

Het zat zo. Een hoogzwangere Máxima en Máxipa gingen gezellig naar het filmhuis in Den Haag om de film Amélie te zien. Net als iedereen had ook het prinselijk paar te horen gekregen dat je deze film moet zien. En net als iedereen pinkten zij een traantje weg toen Amélie de deur open deed terwijl Nino net wilde aanbellen, en lag het vorstelijk stel in een deuk toen Pa Poulain de zoveelste ansicht van de reislustige tuinkabouter kreeg.

Tijdens het ritje terug naar Wassenaar sprak Máxima de hoop uit dat als zij een dochter zou krijgen, het kind net zoals Amélie zou worden. Dit met instemming van Máxipa, die bovendien voorzag dat het dan met Nederland wel goed zou komen. Toen het wolkje geboren was en met een guitig blikje de wereld in keek, riep het duo dan ook eenstemmig: prinses Amélie!

Op het moment dat de dolgelukkige Máxipa deze naam in familiekring opperde, werd hij, zoals gebruikelijk, keihard teruggefloten door Máxioma. Julia of Wil, dat was toch ook modern? In ieder geval een van de voormoeders. En als het iets cultureels moest zijn: waarom dan niet iets met opera, zoals bijvoorbeeld Carmen? En waarom niet haar eigen naam Beatrix? Nou?

Maar nee, voor het eerst zette Máxipa zijn zin door (anders kwam hij er bij Máxima ook niet meer in) en gebeurde er iets unieks voor Oranje-begrippen: een compromis. Amélie werd verbasterd tot Amalia, terwijl met de officiële naam Catharina-Amalia Beatrix Carmen Victoria ruimschoots tegemoet werd gekomen aan de wensen van Máxioma.

En het volk? Dat noemde het prinsesje stiekem Amélie.

Dus leefde iedereen nog lang gelukkig.



Op deze foto van Máxivriendin is goed te zien hoe gelukkig Máxipa, Máxima en Máxioma zijn. Amélie ligt ondertussen te dagdromen over haar Ninootje.



Geplaatst op vrijdag 19 december 2003 om 21:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Voor wie schrijf ik deze stukjes eigenlijk? Vroeg ik mij net af. Normaal sta ik daar nooit zo bij stil, maar nu wel even. Over het antwoord hoefde ik niet lang na te denken: ik schrijf ze voor jou.

Ja, jij!

Ik weet dat je dit leest en dat deze woorden door jouw hoofd dansen. Ik hoop dat ze jou raken. De wetenschap dat jij ze leest, motiveert mij in ieder geval ze te schrijven.

Meestal schrijf ik niet zo persoonlijk. Nu wel. Ik maak namelijk graag van deze gelegenheid gebruik om jou een lekkere kerst en een heerlijk nieuwjaar toe te wensen!

Geplaatst op woensdag 17 december 2003 om 00:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Heel lief bedoeld, en ook wel goed voor mij: een meditatie-uitnodiging. Het enige is dat ik niet zomaar gestresst ben, het heeft altijd wel een reden. Meestal heeft het met werk te maken, soms met een te saai of (meestal) te druk leven. Ook kunnen conflicten een belangrijke rol spelen.

Bewuste dag. Eerst hangt er nog een vergadering voor die avond in de lucht. Als die is overgewaaid kom ik bij een Parkinson-patient aan, die ik moet interviewen. Heel leuk, maar twee en een half uur later moet ik als een gek het stukkie tikken. Net om half negen klaar, tussendoor gauw boterham weggestauwd. Ik bel dat ik eraan kom (ben dan kwartier te laat). Vindt ze niet leuk. En dan.. is mijn mobiel weg. KUT.
Half uur later, even ge SMSt wat er aan de hand is, sta ik met mijn fiets met platte band op de stoep. Zweet, hijg, puf.
X is er helemaal klaar voor: kaarsjes aan, thee met honing warm, verwarming hoog en een lekker wierookstokje op tafel.
"Je bent laat", zegt ze als ik binnenkom, "zullen we maar meteen beginnen?"

Geplaatst op maandag 15 december 2003 om 22:54 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Beschuit met oranje muisjes is aan onze oosterburen niet besteed, maar gek doen kunnen zij ook. Zodra de d in de maand zit, wordt alles groen, rood en verlicht. Behalve bratwurst kun je op elke straathoek lebkuchen en gluhwein kopen. 's Ochtends al.

Gevolg: als argeloze Hollander loop je op een zaterdagmiddag opeens tussen een meute lallende roodneuzige Duitsers (want ze hebben ook nog de prettige gewoonte om rum of amaretto door de gluhwein te gooien).

En dus vind ik het niet eens zo gek dat ik bij een stoplicht oog in oog sta met dertig schommelende kerstmannen op evenzoveel Harley Davidsons. Hohooooo!

Geplaatst op donderdag 11 december 2003 om 10:08 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Als verslaggever van Winsum maak je rare dingen mee. Vanmorgen op een wierde geweest, je weet wel, zo’n bult in het landschap die vroeger nodig was om de voeten droog te houden. Met dorpsbewoner en fotograaf. Moeten we het weiland in. Stel ik voor dat we over de dikste paal heenklimmen, waar prikkeldraad overheen zit. “Prima, maar dan ga jij eerst” , vindt de fotograaf. Okee, dat laat ik me geen twee keer zeggen. En dan sta ik daar, in de wei tussen de schapen, en besluiten de twee heren een ander ommetje te gaan maken..

Geplaatst op maandag 8 december 2003 om 23:57 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Gezellig, zo’n bezoekje in de winter. Kachel maximaal, dikke trui uit de kast en nog krijgt ze blauwe vingers. Uiteindelijk dekentjes onder de bank vandaan gevist (ah, daarom liggen die daar) en als een stel mummies of Afghaanse vrouwen naast elkaar op de bank gezeten. Best gezellig, moet je ook eens doen.



Geplaatst op om 23:56 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Zaterdagavond in het geweldige café Persee in Deventer, waar ik met veel moiete mijn zus heen sleep na de pakjesavond, weer drie dingen geleerd.
a) Als je bij iemand in de buurt komt die zegt “Do you speak English?”: wees op je hoede. Voor je het weet wissel je twee woorden (Boyfriend? –No, Like friends? –yes) en kom je de rest van de avond niet meer van hem af. Dat betekent dat je óf te maken hebt met een sukkel, óf heel leuk bent, óf dat de rest niet leuk is. Het was best een mooie (Griek), dus een echte sukkel kon ik hem niet noemen. Zo ontzettend leuk ben ik nou ook weer niet (hoewel..), dus komt het erop neer dat de rest niet leuk is. En dat kan niet in Persee. Hmm, zo kom je niet verder natuurlijk. Maar toen ik eens om me heen keek, ontdekte ik dat:
b) Niemand met een ander dan zijn eigen vrienden praatte, laat staan in het Engels met een vreemde. Daarom is hij de rest van de avond een paar meter verderop op de dansvloer blijven staan, terwijl ik inmiddels al genoeg signalen had gekregen én gegeven dat hij iets anders wou dan ik. Maar waarom praat er niemand anders met hem? Blech, soms is Nederland écht klein!
c) Met de laatste ontdekking van de avond denk ik het pijltje van Cupido te hebben uitgevonden. Ik zie een bekende uit Deventer pal naast me op de dansvloer. Hij staat vlakbij een meisje te dansen. Ik wil gewoon even hoi zeggen en tik hem op zijn schouder. Kijkt hij de andere kant op (van haar).. Dan steek ik hem zachtjes in zijn zij. Legt hij een hand op haar rug.. Ik trek me even terug, maar bedenk dat drie keer scheepsrecht is. Om te voorkomen dat hij haar meteen op de bek pakt bij een volgende aanmoediging, neem ik het zekere voor het onzekere en zwaai precies voor zijn gezicht. Even is hij beduusd, dan krijg ik drie hartelijke zoenen, en een handje op mijn rug.. Ja, die was inderdaad voor mij bedoeld..



Geplaatst op om 23:56 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Bericht van het NNI, de club die overal regels voor bedenkt (NEN-normen). De nieuwe norm NEN 0512 bevat richtlijnen voor het vieren van Sinterklaas.

Zo moet het strooigoed uit 40 % pepernoten bestaan. En: Zwarte Piet mag dat strooigoed uitsluitend frontaal en in een rechte lijn werpen, mits de afstand tot de overige aanwezigen minimaal 7 meter en 35 centimeter bedraagt.

Ik ken een Zwarte Piet die vorig jaar en ook dit jaar weer zwaar in overtreding was. Alle peuters die menen recht te hebben op smartengeld, kunnen zich beroepen op NEN 0512. Ik ga vanmiddag meteen met Piet onderduiken.

Sinterklaas.


Geplaatst op vrijdag 5 december 2003 om 15:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Comedy train bij theaterfestival De Opkomst in Utrecht. Binnengesniekt met kaartjes die door een vrijwilliger waren gejat. Terwijl de hele tribune al vol zat met medewerkers en wij de enigen waren aan wie ze wat hadden kunnen verdienen. Maar toch geen spijt:

Waarom roepen ze in de trein toch altijd om: U bevindt zich in de stoptrein naar Groningen? Dat weet je toch? Anders zit je toch niet in de trein?
Tenminste, dat dacht ik altijd. Maar laatst drong ineens tot me door dat het bedoeld is voor die mensen die verdwaald zijn. Je ziet ze wel eens; van die mensen die door de trein lopen en onrustig om zich heen kijken. Zo van: help, help, waar ben ik? Dan is het toch heel geruststellend om te weten dat je in de stoptrein naar Groningen zit..

Heb ik weer hoor. Ga ik even een brief posten met mijn fiets. Gooi ik de brief in de bus, kijk achterom, fiets weg. Je moet hem ook overal op slot zetten. Kom ik thuis, ligt hij daar voor de deur. Helemaal in puin: Stuur en banden krom, spaken eruit, bagagedrager een meter verderop.
Blijkt dat de snelbinder achter het tuinhek was blijven haken..

De volgende ochtend in de wijk Lunetten waar we logeerden krijgt mijn vriendin het onzalige plan als dank voor de kaartjes en het logeren een enorme studentenhuis-afwas te doen. Natuurlijk, goed idee. Maar ja, ik heb nog niet zo lang geleden zelf in een studentenhuis gewoond en had het dus kunnen weten. Drie uur, tien witte pluispaddestoelen en twintig blauwe schimmelalgen later was de keuken schoon en konden wij na onze levenswijsheden te hebben gespuid (zet vieze pannen onder water of spoel ze voor, en was minstens eens in de week af) met gerimpelde vingers naar onze trein rennen. BLECH!!!


Geplaatst op dinsdag 2 december 2003 om 00:16 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.