- weps Erikkie-

Klonk veelbelovend: rondvaart-by-night door Groningen. Gluhwein, borrelnootjes en een verlichte stad. Tsja. Beslagen ramen, zoute nootjes en donkere panden. En een overdagbandje. Links een jugendstil-pand.
O ja?

Gelukkig kende ik de stad-by-night nog. Daar woonde zij, daar had je een kraakpand, daar kon je speed kopen, daar is mijn fiets gejat, daar heb ik een fiets gejat, daar een knalfeest ...

Lachen was het ook wel. Toen we langs het station voeren en het overdagbandje engels sprak. On the left you see the statue of the horse of uncle Loeks. Ik zag niks. Volgens mij was the horse dead. Hartstikke dead.


Geplaatst op zaterdag 29 november 2003 om 17:49 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Van de week heb ik van uitgever gewisseld, voor een deel van mijn schrijfwerkzaamheden. Dat heeft mij nogal wat tijd en energie gekost. Zoiets moet je echt niet te vaak doen. Hoewel je het soms ook echt gewoon wel moet doen. Zoals nu dus. Daarom heb ik geen minuut tijd gehad om ook maar iets te schrijven voor weps, wat ik normaal gesproken rond de woensdag doe. Ik moet nu ook snel weer weg: ik ga straks een rondvaarttocht-by-night maken in Groningen. Weer eens wat anders. De stad waar ik zoveel heb geslenterd-by-night eens van onderen zien. Dat levert vast wel een leuk verhaal voor weps op. Morgen ofzo.

Geplaatst op vrijdag 28 november 2003 om 17:15 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

De eerste met een mobiele telefoon was ik zeker niet. Eerder de laatste. Sindsdien begrijp ik mensen die geen mobiel hebben niet. Wat is er nu makkelijker dan altijd overal en iedereen kunnen bellen en gebeld worden? En als je even niet wilt kun je hem gewoon uitzetten, toch?

De eerste telefoon (een echte Philips Swing) kreeg ik van mijn ex, en met hem belde ik dan ook het vaakst. Niet om lang te ouwehoeren, maar om even uit te vinden waar hij was. Vaak kwamen we erachter dat we allebei op de universiteit waren en wel even konden koffie drinken. Heel leuk en spontaan, en vooral relaxed.
Na de Swing kocht ik een uitklapbare Ericsson. Een handig klein ding, waar ik steeds meer aan gehecht raakte. Leuke SMS-jes liet ik staan, het telefoonboek bevatte de nummers van al mijn vrienden. Het toestel had voice-memo, waarmee je al pratend mensen kunt bellen.
Heel leuk allemaal, en zo’n toestel is natuurlijk ook onontbeerlijk voor een journalist. Geweldig, zo’n beroep dat legitimeert dat je tot drie keer toe je ‘gratis beltegoed’ verhoogt!
Ik voelde me steeds meer één met mijn telefoon, en heb hem dan ook nog nooit vergeten.

En dan houdt hij er plotseling mee op. Laat me van het ene op het andere moment in de steek, terwijl ik midden in de stad op iemand sta te wachten. (OK, ik heb hem niet heel zacht laten vallen op de keien) Na aanvankelijke verbijstering raak ik volledig de kluts kwijt. Doe de batterij erin en eruit, sla hem tegen de muur. Begin te trillen en zenuwachtig te worden.
Gelukkig begrijpt mijn gezelschap vijf minuten later de acute nood en belooft een leenmobiel. Dat geeft weer een beetje lucht en zo kom ik de avond door. Maar de volgende dag blijkt de leenmobiel kapot en moet ik de trein in. Brrr, nu kan ik niemand bellen, en misschien zijn er wel allemaal mensen die mij willen bellen en dan ben ik er niet. WaaaaH!
Via de mobiel van iemand anders spreek ik mijn voicemail opnieuw in en verwijs daarop door naar mijn mobiel thuis. Hard fietsen en pff, de rest van de dag niet meer bij de telefoon weg...

Misschien wordt het tijd de invloed van de mobiel op mijn leven nog eens te evalueren. Maar heeft iemand ondertussen even een leenmobiel?


Geplaatst op zondag 23 november 2003 om 23:02 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Al enige tijd ben ik geïntrigeerd door de tekst van de fantastische ballad 'Flying' van Living Colour (yep, ze zijn weer terug, en hoe!). Deze single van de nieuwe cd Collideoscope vliegt regelmatig voorbij op Kink FM en zal ook spoedig op de grotere radiostations verschijnen.

Tot voor kort zag ik iedere keer een vliegende zanger Corey Glover voor me als het nummer voorbij kwam. Ik ga graag mee in beeldende fantasieën van poëten. Lees deze flard tekst maar:

I jumped out of the window to get to the parking lot,
I'm writing this little song on my way down,

(...)

Lange tijd had ik wel het idee dat het over zelfmoord ging, maar dan een soort tragikomische fantasie daarover. Tot ik van de week hoorde waar het werkelijk over gaat. Een bittere werkelijkheid. Glover verbeeldt namelijk de gedachtegang van een van de ruim drieduizend mensen die op 11 september 2001 om het leven kwamen bij de WTC-aanslagen. En wel een van de vele mensen die de naderende vlammen niet afwachtten en een zekere dood tegemoet sprongen uit het raam van de zoveelste verdieping. Iedereen kent die beelden nog wel.

Dat is een gedachtegang waar je even stil van wordt. Gedwongen zelfmoord. 'Mooi' doodgaan om een afschuwelijke dood te vermijden.

Ik moest er van de week ook nog even aan denken toen ik het bericht las over een aantal studenten die van vijf meter hoog uit een brandende flat in Maastricht sprongen en daarbij gewond raakten. Zou er ook zoiets door hun hoofd zijn gegaan, waarbij ik er van uit ga dat ze niet zeker wisten dat ze de sprong zouden overleven?

Even terug naar Flying. Hieronder de complete tekst. Nog dramatischer. Probeer het maar eens te lezen zonder een brok in je keel.


Flying

I jumped out of the window to get to the parking lot,
I'm writing this little song on my way down,
Never in my life have I felt a heat so hot,
I had to get out

Such a lovely day to go flying,
Sky so clear the sun is shining,
Fate has given me wings,
Such a terrible funny thing

I was gathering up my nerve to ask out Carmen,
She glanced out the window,
Oh My God,
The room it went away,
Now we're holding hands,
Just not the way I planned

Such a lovely day to go flying,
Sky so clear the sun is shining,
Fate has given me wings,
Such a terrible funny thing

I jumped out of the window to get to the parking lot,
I'm writing this little song on my way down




Geplaatst op vrijdag 21 november 2003 om 20:21 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Nou, op naar Portugal voor een te gekke hete zomer. Hoewel de kroegen en terrassen in Nederland het ook wel goed zullen doen, badend in oranje en het licht van grote beeldschermen. We kunnen ons er weer op verheugen. Met een klein beetje dank aan het carillonnetje van Emmen.

Geplaatst op woensdag 19 november 2003 om 22:40 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Doet dit zeer? Vraagt ze en duwt keihard op mijn knie. Een pijnscheut flitst van mijn knie naar mijn hoofd en ik knik verdoofd: ja, behoorlijk. Terwijl ze mijn knie stevig vast blijft houden hoor ik haar heel in de verte uitleggen dat aan het kraakbeen een kartelrandje is gekomen. Vervolgens worden alle enge details van pezen die scheuren als ze er overheen gaan uit de doeken gedaan, waardoor het geluid nog verder vervaagt. Vind het wel erg triest dat ik niet eens het verhaal van mijn eigen knie kan aanhoren. Doe er zo luchtig mogelijk over in de hoop dat het enge verhaal spoedig zijn einde nadert. Knik fanatiek jajaja, ik begrijp het. Zo gauw de dokter een adempauze neemt, spring ik op en au au au ren de behandelkamer uit. Pfff, eindelijk veilig..
Sorry, knie, hoofd dee het even nie.


Geplaatst op maandag 17 november 2003 om 23:26 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Dames en heren, welkom op de alweer 83e Conferentie van Europese Regeringsleiders met Ballen. Zoals gebruikelijk beginnen we deze conferentie met de verkiezing van de Lefgozer van het Jaar. We hebben dit jaar vier kandidaten, die om de beurt vertellen wat ze aangedurfd hebben. Als eerste onze trouwe kandidaat Jacques Chirac.

,,Alors, ik heb het aantal drugsgebruikende jongeren in mijn land weer weten te verhogen door nog steeds te doen alsof ik streng tegen het spul ben, maar ondertussen heb ik dit jaar wel een aantal nieuwe distributielijntjes opgezet. En ik heb niet alleen lijntjes opgezet, mais non, ik heb ze gesnoven ook, haha.'' (klapklapklap, lachlachlach)

Ja lekker. En dan nu Gerhard Schröder.

,,Danke schön. Meine Damen und Herren: ik heb hier en daar wat met geldstromen gesjoemeld en ben er zodoende dit jaar zo'n 30 miljoen euro rijker op geworden. Verder heb ik seks gehad met drie stagiaires tegelijk. Toll, nicht?'' (klapklapklap, joeljoeljoel)

Nou nou. De derde kandidaat is Tony Blair.

,,Well, ik heb dit jaar tegen de wens van mijn volk in bommen op Irak laten gooien, we hebben wat van die lastige Irakezen een kopje kleiner gemaakt en in eigen land hebben we dat nog eens dunnetjes overgedaan met enkele vervelende critici. Slechts een geval is uitgelekt, maar we hebben het als zelfmoord weten te bestempelen.'' (klapklapklap, juichjuichjuich)

Goed. De vierde kandidaat, dames en heren, is een nieuw gezicht. Voor het eerst in de geschiedenis een Nederlandse kandidaat voor de titel Lefgozer van het Jaar. Hij heeft zichzelf nadrukkelijk naar voren geschoven en we zijn dan ook zeer benieuwd wat hij in zijn land heeft aangedurfd. Dames en heren: Harry P. Balkenende.

,,Dank u vriendelijk, dames en heren ... gnuif, gnuif ... ikkeh, hhmm, hoe zal ik het zeggen, eeeh ik zal maar met de deur in huis vallen. Ik heb dit jaar hoogstpersoonlijk tegen de dames en heren televisiemakers gezegd dat ze geen grapjes meer mogen maken over onze koningin. En omdat ik dat zo duidelijk heb gezegd, zullen ze dat volgens mij ook nooit meer doen ... gnuif, gnuif ...'' (...)



Geplaatst op donderdag 13 november 2003 om 15:45 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Vroeger als je naar de tandarts moest begon je een week van te voren te poetsen. Voor het slapengaan pakte je je tandenborstel, ragde er een paar keer mee rond en probeerde daarna niet meer te snoepen. Na school poetste je braaf je tanden in de wachtkamer en vol angst en beven wachtte je af. Na een paar zeer veelzuggende humpjes deed de tandarts zijn plastic handschoenen uit, zette zijn brilletje omlaag en keek van boven op je neer. Dan zei hij: goed gepoetst, volgend jaar weer! Zo raakte ik in de loop van de tijd mijn angst voor de tandarts kwijt.

Nu heb ik een wat modernere tandarts. Eentje zonder witte jas en brilletje op zijn neus. Kunst in de gang in plaats van een wasbak en animal planet boven de stoel in plaats van een spiegel.

Maar dat zijn de ergste.
Op een dag vroeg de tandarts hoe vaak ik mijn tanden poets. “Een keer per dag, zoals het hoort”, antwoordde ik. Nou, het hek was van de dam: drie keer was minimaal en eigenlijk diende je na elke hap de borstel tevoorschijn te halen. Ik deed een concessie en voerde het tweedaagse poetssysteem in.
Een jaar later lig ik zelfvoldaan op de stoel: ik heb in ieder geval de laatste week twee keer per dag gepoetst. Vraagt de tandarts of ik wel eens flos. “Dat heb ik mijn huisgenoot wel eens zien doen en daar walgde ik zo van, dat ik daar nooit aan begin”, antwoord ik. “Nou, ik zou het toch maar doen, hoe denk je anders dat vuil tussen je tanden weg te krijgen? Minimaal een keer per dag.” Ik doe opnieuw een concessie en flos sindsdien een keer in de week.
Kom ik weer. Ga zelfvoldaan op de stoel liggen; heb ditkeer niet alleen mijn tandenborstel maar ook nog een doosje flos mee naar mijn werk genomen én gebruikt. Maar nee, misgegokt. Met een brede grijns pakt de tandendokter een doosje met houtjes, trekt er een uit en zet hem recht in mijn tandvlees. Au. Het bloed vloeit rijkelijk.
“Zie, dat komt omdat je nooit je tanden stookt. Dan kan het tandvlees tegen geen enkel stootje.”
Wie weet er nog een tandarts met een witte jas?



Geplaatst op maandag 10 november 2003 om 08:24 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Gakgakgakgakgak.

Daar gaan ze weer, op weg naar zonnige oorden.
Waarom gaan wij ze niet achterna?

Geplaatst op zaterdag 8 november 2003 om 11:04 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Ik loop een stukje Hermannsweg, een schitterende route van 156 kilometer door het sprookjesachtige Teutoburger Wald. Het is Allerzielen, de dag waarop de katholieken hun gestorven geliefden herdenken. Voor mij uit strompelt een oud stel over de rotsige zandweg.

De twee houden halt bij een mistroostig kerkhofje, ter hoogte van de rotsformatie Dörenther Klippen. Het oude vrouwtje plaatst stilzwijgend een roodplastic kaarsenpotje op een van de oude grafmonumenten en steekt het aan. Ze blijft nog even staan, om daarna weer met haar begeleider verder te strompelen. Dat gaat al jaren zo.

Het rode vlammetje flakkert boven een soldatengraf. Een van de 29. De betonrot slaat al toe. Zoals het de Duitsers betaamt, legt een goed gedocumenteerd hardplastic bordje mij de geschiedenis achter deze 'Denkmal' uit. Veel feiten en cijfers. Over die dag, 2 april 1945. Zoveel soldaten op de terugtocht, zoveel kilometer van het front, zoveel vliegtuigen en zoveel bominslagen. Nog zoveel dagen tot het einde van de oorlog. Boeiend om te lezen, maar het raakt mij nog niet zo.

Tot die ene alinea. IJskoud meldt het bordje hoe de 17-jarige Ernst Hilmer en 28 andere piepjonge Duitse soldaten op die vroege voorjaarsdag in 1945 op de vlucht waren geslagen en bij de Dörenther Klippen een veilige schuilplaats hadden gevonden. Dachten ze. Hun droom van een vredige terugkeer naar hun families in een na-oorlogs Duitsland werd echter intens wreed verstoord door een letterlijk inferno. Engelse soldaten hadden het groepje ontdekt en maakten de laatste seconden van deze 29 jonge soldaten tot een ware hel door ze van grote afstand met enorme vlammenwerpers levend te verbranden.

'De vlammen waren 40 meter lang en 1 meter breed', staat er ijzingwekkend pünktlig op het bordje.

Ik hoop dat het oude vrouwtje het bordje in al die jaren nooit gelezen heeft. En dat ze het ook nooit zal lezen, als ze jaarlijks op Allerzielen een kaarsje plaatst bij het graf van haar gestorven vriendje.

Geplaatst op vrijdag 7 november 2003 om 09:31 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Tjitske-

Ik houd erg van drama in mijn leven en maak dan gretig gebruik van de aanbieders op dat gebied: tv, theater, boeken en films zijn aan mij wel besteed.
In het echt wat emoties ondergaan vind ik ook wel lekker. Helaas kan het leven niet alleen uit louter toppen bestaan en moet je zo nu en dan ook eens door een dal. Niet erg, daar leer je van. Maar je moet als emotioneel mens af en toe wel uitkijken met het verzamelen van emoties.
Bijvoorbeeld als je op toneelles gaat. In de eerste lessen hadden we al geleerd grenzen los te laten: zoveel mogelijk te geven. En toen kwam opdracht vijf, getiteld ‘emoties’. Om en om moesten we iemand aaien alvorens haar in elkaar te slaan.
Wat een heerlijk gevoel! Ik heb me echt enorm uitgeleefd: halverwege de les lag ik uitgeput op de grond. En mijn ‘slachtoffer?’ Tja, haar heb ik wel hard horen gillen..

Maar gelukkig kon zij ook goed toneel spelen.



Geplaatst op maandag 3 november 2003 om 22:11 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.