- weps Erikkie-

Gelukkig is het niet zo dramatisch afgelopen als in de beroemde roman van John Steinbeck, maar de titel 'of mice and men' was de afgelopen twee dagen wel even van toepassing op Abel. Letterlijk dan. Gisteren was hij nog een muis, sinds vandaag is hij een man (goed, Steinbeck bedoelde mens, maar in dit verhaal past man beter).


Onze 2-jarige trots zit sinds kort op peuterspeelzaal Pinokkio en gisteren mocht ie mee voor z'n allereerste schoolreisje. Een halve dag met de grote bolderwagen (een begrip in Odoorn) naar de idyllische pleisterplaats Poolshoogte (een begrip in de regio) in de Staatsbossen bij Odoorn. Een feest!

Verkleden mocht, nodigde de uitnodiging uit, en dus ging Abel als muis. Hij gedroeg zich er ook naar. Als een ware veldmuis trippelde Abel de hele ochtend door het gras van de speelweide. Dansend, huppelend. Lief. Spelend. Er is werkelijk niets aandoenlijker dan een stel losgeslagen peuters in het gras te zien spelen. Met in het midden een onschuldige muis.


Vandaag schudde Abel zijn onschuld van zich af. Om half 8 werd hij in het ziekenhuis in Emmen verwacht voor het indalen van zijn testikels. Zijn balletjes vonden het tot nu toe lekker warm in de buik en hadden zoiets van bekijk het maar, wij gaan niet naar die rimpelige en koudere balzak toe. Geef ze eens ongelijk.
De ballen hebben het echter niet voor het zeggen. De artsen wel. En die vonden het toch maar beter om Abel nu al meer mans te laten worden.

En dus ging onze stoere jongen -hij gaf geen kik- vanochtend volledig onder narcose en had paps een zenuwslopend wachtuurtje in de hal van het ziekenhuis en daarbuiten. Extra zenuwslopend, want de verpleegster mompelde iets van 20 minuten, en de pieper piepte na 20 minuten nog niet. Na 21 minuten ook niet. Na 21 minuten en 30 seconden nog steeds niet. Zucht ...

... na iets van 60 minuten, ik was al op weg naar de operatiekamer, hoorde ik een verlossende piep.

Snel de uitslaapkamer op (normaal vind ik de weg in het ziekenhuis met een tomtom nog niet, nu liep ik blindelings naar de afgesproken plek) om mijn lieve mannetje tot mijn grote schrik aan zuurstof, infuus en monitor te zien liggen.

Gelukkig werd ik meteen gebriefd. Hij had tijdens de operatie een astma-aanval gekregen en de artsen hadden het zekere voor het onzekere genomen. Niets aan de hand, moesten ze me twaalf keer zeggen.

Ik zat naast zijn bedje. Mijn hand om zijn rustige vingertjes heen. Hij lag prinsheerlijk te slapen. Wat een contrast. Precies 24 uur eerder trippelend door het groene gras, en nu in een bedje met spijlen, liggend aan slangen en draadjes. Met een nerveuze vader die zich van alles zat voor te nemen om het slapende kereltje op een zo relaxed mogelijke manier weer kennis te laten maken met de wereld.

Hij bleef maar slapen. Wacht maar even, zei de anesthesist. En deed iets -ik weet niet wat- waardoor Abel in een reflex wakker werd. De oogjes gingen open, draaiden wat rond, focusten zich op mij en de armpjes gingen omhoog.

Pappaaa!

Er zijn vaak momenten waarop het leuk is om dat te horen, zoals de eerste keer dat hij het tegen mij zei, maar dit was tot nu toe wel het ultieme moment.

Knuffel knuffel knuffel

Autoooo?

Hij zocht de auto die ik hem in handen stopte toen hij langzaam wegzeilde. Ik drukte het gevaarte snel weer in zijn knuistjes.

Broemmmm broemm ...

... terwijl de anesthesist, verpleegkundigen en vader verwoede pogingen deden om de slangetjes en draadjes ontward te houden, toverde Abeltje zijn ziekenhuisbedje om tot een racebaan.

Uiteraard begon dat snel te vervelen.

Uit! Uit! Uit!

Gelukkig wisten we hem nog even zoet te houden met ranja, lange vingers en een broodje, maar al snel werkte dat ook niet meer.

Uit! Uit! Uit!

De Teletubbies op de inderhaast voorgeschoven televisie konden hem ook totaal niet meer boeien. Nee, om den drommel niet. Abel was man geworden. En een man kijkt niet naar Teletubbies. Die gaat op jacht.

Uit! Uit! Uit!

Snel rukten de verpleegsters de complete medische logistiek van Abels lijf, voordat de apparaten achter hem aan zouden bungelen de gang op.

Paps wist Abel nog net in jachttooi te hullen.

En roetsj. Weg was ie. Hoezo nog geen half uur geleden onder narcose?

Hup de gang op. Richting de speelkamer. Die haalde hij niet eens. Op de gang vond hij al wat hij zocht. Een jonge blonde deerne in een trapautootje.

Normaal gesproken zou Abel haar er uit bonjouren, want elke auto is per definitie zijn domein (ook die van ons, we verstoppen de sleutel altijd angstvallig), maar deze keer niet.

Tot mijn grote verbazing begon Abel het autootje met het meisje er in heel hoffelijk te duwen en overal tegenaan te botsen.

Schaterdeschater

Om haar daarna met een rijdend Winnie The Pooh gevaarte voorbij te sjezen.

En nog even later ... zat hij samen met haar in de auto. Nooit vertoond!

Het duo tufte vrolijk naar de vlinderkamer, een chillkamer voor kinderen, met een geeloranje gekleurd warmwaterbed en allerlei rustgevende gadgets.

Daar gingen weldra de schoentjes uit en lagen meneer en mevrouw giechelend op het warmwaterbed te rollen ...

... Abel is sinds vandaag geen onschuldige muis meer.




Of was de muis gisteren ook al niet zo onschuldig?

Geplaatst op donderdag 12 juni 2008 om 23:22 uur.

2 reactie(s)

schattig! Ik mis jullie nu al. Tjitske

Door  Tjitske, op dinsdag 1 juli 2008 17:45:00 uur CEST  

Arm kind, als hij later misschien homoseksueel blijkt te zijn zal hij altijd het feit dat jullie hem dat pakje aan lieten doen als oorzaak aangeven. ;) (Oké een muizepakje, maar toch...)

Ontroerend blogje trouwens, erg mooi.

Door  Aleida S., op maandag 21 juli 2008 2:35:00 uur CEST  

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Het is een keer wat anders dan de Foo Fighters en Franz Ferdinand, maar dan heb je ook wat. Dries Roelvink op het ene podium en Uriah Heep op het andere podium. En ik woon ergens tussen die twee podia.

Over een kleine drie weken is het zover. De binnenstad van Assen is van 25 t/m 27 juni 1 groot festivalterrein. Met 100.000 motorgekken, muziekliefhebbers, lallende Duitsers en ander gratis vermaak. Juist: de TT komt er aan. Met voorafgaand aan de motorraces op zaterdag, het steeds leuker wordende (gratis!) TT-festival dat op woensdag 25 juni begint, met drie dagen live-muziek en als hoogtepunt natuurlijk de roemruchte Nacht van Assen op vrijdag 27 juni, met bands als Vengeance, Moke en Uriah Heep.

Slapen wordt hier drie nachten lang onmogelijk. Dan kun je twee dingen doen: je elke nacht ergeren aan het feit dat je niet in slaap kunt komen omdat je de volgende dag moet werken, of twee dagen vrij nemen (of in mijn geval werk overhevelen naar andere dagen) en drie nachten meedoen. Wat zou jij doen?

Er zijn nog slaapplaatsen (nou ja, slapen ...) beschikbaar. Nog wel, ik heb net een paar uitnodigingen verstuurd ...

Zie voor alle info http://www.tt-festival.nl/nl/index.html.

Als het een beetje meezit hoop ik overdag de jongens nog iets mee te laten krijgen van het motorgebeuren. Door een training bij te wonen of wellicht zelfs de wedstrijden op zaterdag. Ook dat zal vast een succes worden.

Al gaan we naar goed Drents gebruik alleen maar op de viaducten en langs de autowegen staan om de motorrijders welkom te zwaaien, ook dat zal voor de jongens een fantastische belevenis zijn. Ik heb dat als kind ook meegemaakt. Tuinstoeltje, thermoskan en broodjes mee. Volgens mij is het een collectieve Drentse jongensherinnering. Of niet, jongs?

Geplaatst op zaterdag 7 juni 2008 om 11:37 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-



House for sale
You can read it on the sign
House for sale
It was yours and it was mine

And tomorrow some strangers
Will be climbing up the stairs
To the bedroom filled with memories
The one we used to share

Het tragische nummer van Lucifer (Margriet Eshuis) uit 1976 is voor ons bittere waarheid geworden. Het is een van de consequenties van mijn beslissing om bij Marjan weg te gaan en ik moet zeggen dat het mij erg droef stemt. Van onze relatie had ik al veel eerder afscheid genomen, maar stukje bij beetje neem je nu ook -al dan niet noodgedwongen- afscheid van het verleden dat je samen hebt opgebouwd. Ons prachtige huisje is een heel letterlijk voorbeeld van dat opbouwen.

Als je dan ook nog eens leest hoe het door onze makelaar wordt aangeprezen op Funda, krijg je helemaal een brok in je keel.

Ik hoop dat de nieuwe bewoners vele jaren van onze noeste arbeid mogen genieten en ik hoop ook dat Marjan met de jongens gelukkig wordt in het andere huis, een huurhuis even verderop in Odoorn. Een prima huis, met een leuke tuin waarin de jongens kunnen spelen, en met veel ruimte, naast goede kennissen van ons, het zal ze daar prima bevallen.

Maar ik zal altijd met een wee gevoel door de Nijkampenweg rijden, dat weet ik nu al.

Voor Marjan is het uiteraard nog vele malen moeilijker. Nu helemaal, ze wordt dagelijks met het bord in de tuin geconfronteerd. Ik hoop dan ook dat het snel verkocht wordt. Dus, als je nog iemand weet die op een schitterend plekje in Odoorn wil wonen, wijs hem of haar op de link.

Geplaatst op vrijdag 23 mei 2008 om 21:27 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Twee vlinders draag ik op mijn hoofd

Een grote en een kleine

De ene nog brozer dan de andere

Toch beschermen ze mijn gekwetste ziel

Marjan Buring

Geplaatst op woensdag 21 mei 2008 om 13:03 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Een korte fotoreportage van Getu's eerste zwemles, afgelopen vrijdag in zwembad De Leewal. Waarbij ook acrobaat Abel zich prima vermaakte ...








Geplaatst op maandag 19 mei 2008 om 13:01 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.

- weps Erikkie-

Marjan en ik zijn bijna 15 jaar getrouwd. Op 19 mei 1993 schoven we elkaar de ring om de vinger. En nog veel eerder, op 6 april 1985, gaven we elkaar de eerste zoen. We hebben in die 23 jaar heel veel meegemaakt samen. Deze maand bestaat ons bedrijfje ook 15 jaar. Normaal gesproken zouden we beide lustrums vieren, maar dat doen we nu maar even niet.

Want voor wie het nog niet weet: Marjan en ik zijn uit elkaar. Ik ben twee maanden geleden bij haar weggegaan. Ik heb dat besloten nadat we er niet meer uitkwamen met z'n twee en ook gesprekken bij de relatietherapeut ons niet tot elkaar brachten. Een verstandshuwelijk of een time-out zaten er niet in. Het was uiteindelijk in het laatste gesprek bij de relatietherapeut dat ik de knoop doorhakte om bij Marjan weg te gaan.

Het klinkt natuurlijk absurd: het ene jaar krijg je samen twee kinderen en het volgende jaar ga je uit elkaar. Maar daar is veel aan vooraf gegaan. Ik ga daar niet op Weps over uitweiden, want aan dit verhaal zitten heel duidelijk twee kanten, twee partijen die elk hun eigen verhaal te vertellen hebben. Wil je het hele verhaal weten: neem dan s.v.p. contact op met elk van ons. Dat kan onder meer via de mailadressen onder dit Wepsje.

Feit is dat ik sinds begin maart alleen in Assen woon en Marjan met de kinderen in Odoorn. De kinderen zijn anderhalf dag per week bij mij. Ik verdien in Assen de kost voor ons allemaal. Marjan zorgt er 5,5 dagen per week voor dat de kinderen emotioneel en materieel niets te kort komen en dat doet ze harstikke goed. En ook ik zorg er op de 'pappadagen' voor dat de kinderen de liefde en de structuur krijgen die ze nodig hebben, in goed overleg met Marjan. Ik hoop dat dat voldoende voor ze is en dat de voordelen (geen spanningen meer) opwegen tegen de nadelen (eenoudergezin). We kunnen ze in ieder geval beide al onze liefde geven en doen dat ook. Zonder ze te verwennen, overigens, een goede opvoeding staat voorop.

Ik hoop ook dat de beslissing die ik heb genomen voor een positieve omslag zorgt voor zowel Marjan als mij. Ook al gaan we definitief uit elkaar, dan nog hoop ik dat we er beide beter uit komen en een stabiele vader en moeder zijn voor Getu en Abel die alles uit de kast halen om de jongens op de goede weg te houden waarop ze ontegenzeggelijk zitten.

Op het moment waarop ik dit schrijf liggen ze bij mij in Assen te slapen. Ze logeren voor het eerst bij pappa en morgen gaan we Bevrijdingsfestival vieren. Vorige week heb ik Koninginnedag met ze gevierd. Abel heeft op de vrijmarkt in Emmen nog 50 cent afgedongen van twee autootjes die 1 euro moesten kosten. Abel hield net zo lang met een zielige blik het 50-cent stuk in zijn knuistje omhoog, totdat de stoicijnse verkoper brak en 'vooruit maar' riep. Abel mag nog wel eens vaker met pappa mee op koopjesjacht.

...

En nu verder. Voor Marjan is het vele malen moeilijker dan voor mij, want ik ben immers bij haar weggegaan. Ik hoop dat Marjan alle steun krijgt van haar vrienden en van onze gezamenlijke vrienden.

Ik heb ook moeilijke momenten, maar daar wil ik hier niet over uitweiden, dat vind ik niet gepast richting Marjan. Ik zoek steun bij vrienden en krijg die ook. Dat houdt mij op de been. Ik wil trouwens graag nog even benadrukken dat ik ook echt alleen ben op de dagen dat de jongens er niet zijn, ik ben niet voor een ander weggegaan en ook zeker niet van plan weer een nieuwe relatie te beginnen.

Verder is vooruit kijken. Verder is ook moeilijke keuzes maken met consequenties. Of dat de juiste keuzes zijn? De tijd zal het leren. De jongens liggen nu in ieder geval als roosjes te slapen en zijn volgens mij gelukkig. Dat is het allerbelangrijkste. En ik ga zo nog even aan het werk. Verder, doorgaan, verder, doorgaan, verder ...


PS: Ik heb de reactiemogelijkheid onder dit bericht uitgeschakeld. Wil je reageren (graag!), dan lijkt het me beter dat je Marjan en/of mij persoonlijk mailt: marjanburing@msn.com en erikriensema@planet.nl.

Geplaatst op zondag 4 mei 2008 om 21:45 uur.

- weps Erikkie-

Ik heb een groot aantal foto's van Weps verwijderd, in verband met de serverruimte. Alle foto's groter dan 100 kb zijn er nu van af. Dat betekent dat bij veel wepsen geen foto meer staat, danwel dat je de foto niet meer in origineel formaat ziet als je er op klikt. Ik heb de foto's nog wel op mijn eigen harddisk. Dus: wil je de bijbehorende foto (in origineel formaat) graag zien, schroom niet om me te mailen en ik stuur je de foto toe.

Geplaatst op donderdag 27 maart 2008 om 11:30 uur.

0 reactie(s)

Ik ben net zo benieuwd naar jouw reactie als jij naar mijn wepsjes.