- weps Erik-

Ex-Weps Gert is met zijn vriendin op vakantie en ik vertoef een week in zijn nieuwe stulpje om op zijn katten te passen. Ook een soort vakantie, zeg maar. Temeer als je weet dat Gert ruim 6.000 cd's heeft (je leest het goed: zes-dui-zend) met de mooiste muziek.

Ik bevind mij dan ook in een permanente staat van nirvana, waan mij in het Walhalla en voel wat Alice in Wonderland voelt. Heel toepasselijk trok ik dan ook Alice in Chains als eerste uit de enorme collectie. Ik doe het maar alfabetisch, want anders is er geen doorkomen aan.

Ik luister op dit moment naar het nummer Yellow van de Coldplay-cd Parachutes. Naast de cd-speler liggen de Counting Crows en hier naast het toetsenbord the Cult.

Je begrijpt: ik heb de A en de B al gehad, maar ben er nog lang niet. Toch verwacht ik aan het eind van de week wel bij Weezer uit te komen. Ik heb in ieder geval voldoende conditie, dankzij de Serevent Diskus (zie de vorige Weps).

Yes. Dit gaat een heerlijk weekje worden. Lekker minimalistisch muzikalistisch leven tussen ruim 6.000 cd's en twee luie katten. Kattenvoer genoeg, terwijl snackbar One-2-Eat om de hoek net een foldertje door de brievenbus gooit met het maandmenu ...

... ze weten het gewoon! Of zou Gert een vaste klant zijn? Want in je leven regelmatig 6.000 cd's beluisteren en eten koken: dat gaat natuurlijk niet samen.

Tot zover een onsamenhangend wepsje, want de muziek lonkt. Ik stort me weer in mijn muzikale nirvana. En dus grijp ik naast het toetsenbord, waar Love van The Cult ligt. Raad eens hoe het eerste nummer heet?

Geplaatst op maandag, februari 28, 2005 om 18:25 uur.
Je kunt reageren. Tot nu toe is of zijn er: .

- weps Erik-

Ik heb het estafettestokje van mijn moeder overgenomen. Haar dood was het einde van haar jarenlange medicijnengebruik. En het begin van het mijne. 37 Jaar lang heb ik het zonder kunnen stellen, maar nu moet ik er aan geloven.

In de periode rond het overlijden van mijn moeder kreeg ik steeds meer last van een piepende adem. Vanochtend ging ik maar eens naar de dokter. En die stuurde me al snel terug met de Serevent Diskus.



In dit discusvormige apparaatje zit het middel Serevent, dat ik twee weken lang moet inhaleren. Na die twee weken moet blijken of -en ik ben er nu al van overtuigd dat- ik dat middel de rest van mijn leven moet blijven gebruiken om mijn longblaasjes de kans te geven datgene te doen waar ze goed in zijn: mij in leven houden.

Terugfietsend van de dokter, met die eigenlijk best wel kekke groene diskus in mijn binnenzak, besefte ik mij dat dit een keerpunt in mijn leven is. Een keerpunt in ieders leven. Je begint zonder structureel medicijnengebruik en je eindigt met structureel medicijnengebruik.
Bij een enkeling bevindt het keerpunt zich al in het eerste levensjaar (een erfelijke chronische aandoening), bij een andere enkeling pas op het allerlaatste moment (morfine om de stervenspijn te verlichten), maar bij de meeste mensen zit het er ergens tussenin, wellicht halverwege.

Ik heb dat keerpunt nu bereikt. En koers voor mijn gevoel op het einde af. Niet dat ik daar depressief van word. Integendeel: ik wrijf mij in de handen en ga genieten van het relaxte tweede deel van mijn leven. Geen ratrace meer, geen stress, geen carrière opbouwen, geen dure verzekeringen, investeringen of andere absurde en zenuwslopende uitgaven.

Nee: relaxen, de dag plukken, genieten van de kleine geneugten van het leven. Leuke dingen doen met je dierbaren en die momenten koesteren. Dat deed mijn moeder ook. Zelfs op haar sterfbed wist ze er met haar geliefden nog wat van te maken.

Ik heb het estafettestokje van mijn lieve moeder in handen gekregen en ben net als haar van plan het zo lang mogelijk vast te houden. Met dank aan de Serevent Diskus en weet ik wat voor chemisch spul ik nog binnenkrijg.

Het estafettestokje. Mijn moeder klampte zich de laatste dagen steeds vaker letterlijk en figuurlijk vast aan het grijpstokje boven haar sterfbed. Het ging steeds moeilijker, maar ze wilde niet dat ik haar hielp. Ze moest en zou het stokje op eigen kracht grijpen. Toen dat uiteindelijk niet meer lukte, was het heel snel gebeurd.

Geplaatst op maandag, februari 21, 2005 om 23:00 uur.
Je kunt reageren. Tot nu toe is of zijn er: .

- weps Erik-

Tring!

Hallo pa. Hoe gaat ie?

Tsja, eenzaam, hè. Het valt niet mee allemaal. Leeg huis. Geen aanspraak.

Red je het wel?

Tsja, makkelijk is het niet. Vooral die eenzaamheid.

Zal ik vanavond even langskomen, dan?

Nou dat hoeft niet, vanavond zit ik bij de overburen.

Oh, fijn. Morgen dan?

Tsja, dat wordt moeilijk. Morgenvroeg biljarten, morgenmiddag de stad in en morgenavond zangrepetitie.

Zaterdag?

Naar de markt, 's middags naar een optreden van een zangkoor en 's avonds koffiedrinken met een buurvrouw.

Zondag?

Optreden ander zangkoor en op visite bij je tante. Maar zondagavond heb ik nog niets, dan kun je wel even langskomen.

Goed, de eenzaamheid blijft. Die kun je nooit ontvluchten, hoeveel je ook onderneemt. Daarvoor is het gemis in huis te groot, na bijna vijftig jaar lief en leed te hebben gedeeld.
Dat geldt niet alleen voor pa, maar ook voor zoons, schoondochter en kleinkinderen. Maar ik ben wel blij dat we pa niet achter de geraniums hoeven weg te slepen. Ik denk dat we eerder een reddingsactie voor de geraniums moeten verzinnen.

Geplaatst op maandag, februari 14, 2005 om 21:26 uur.
Je kunt reageren. Tot nu toe is of zijn er: .

- weps Erik-

Tussen de ongeveer 150 condoleance-kaartjes en -mailtjes (bedankt allemaal!) zit een handgeschreven brief.

Dat doet je wel even iets, zo'n handgeschreven brief. De meeste mensen sturen een kaartje met de voorbedrukte tekst 'Met oprechte deelneming', hier en daar een kort tekstje in de sfeer van 'sterkte' of 'we denken aan jullie' en de afzender.
Het valt in zo'n situatie ook niet mee om iets te schrijven. Bovendien: als je sprakeloos bent, kun je dat ook alleen maar als zodanig laten blijken. Alleen de echte intimi schrijven iets uitgebreider en kunnen dat ook.

Wij gaan er dan ook echt even voor zitten als we de handgeschreven brief openvouwen. Klaar voor de deken van troost die over ons heen zal vallen bij het lezen van deze ongetwijfeld warme woorden en wellicht prachtige herinneringen.

De brief komt van H. Reurich uit Appingedam. Lichte verbazing maakt zich van ons meester. Reurich? Wie is dat? Niemand van ons kent hem of haar. Ook hebben we ma nooit deze naam horen noemen. Een stille aanbidder? Een oude vriend of vriendin? Een geheime connectie? Onze nieuwsgierigheid wordt steeds groter. Lezen maar, die brief.

Waarde familie Riensema e.a.,

Geboren aan het Noorderdiep te Nieuw Buinen, en thans ruim 95 jaar zijnde, maak ik door deze even van de gelegenheid gebruik om van mijn medeleven blijk te geven betreffende het overlijden van uw fantastische vrouw en superlieve moeder en oma.

Doesn't ring a bell. Dat onze ma fantastisch en superlief was, dat weten we. Sterker nog, we hebben het in de overlijdensadvertentie gezet. Verder lezen, dan maar.

Tevens wil ik gaarne onder uw aandacht brengen wat de toekomst voor onze gestorven geliefden kan zijn, en dat door middel van Gods woord de bijbel, die u mogelijk wel bezit.

That does ring a bell. Het zal toch niet waar zijn? Misbruiken die aasgieren van een Jehova's Getuigen de dood van onze moeder om ons te bekeren? Met oprechte verbazing lezen we verder. En ja hoor:

Op meerdere plaatsen maakt de bijbel melding van een 'opstanding der doden', wat ons doet denken aan een 'herschepping'. Dit zal in de toekomst voor het overgrote deel hier op aarde plaatsvinden ... blablabla ... Koninkrijk der hemelen ... blablabla .... Ik hoop dat deze prachtige toekomst uw aller deel mag worden. Een andere toekomst bestaat niet. Zou u gaarne meer omtrent deze prachtige toekomst willen weten, deel het mij dan even mede. Vanuit uw woonplaats kan ik u hulp daartoe zenden, en dat zonder kosten. Met vriendelijke groeten, H. Reurich.

Even speelde bij mij de gedachte om namens mijn moeder een brief te sturen vanuit het Koninkrijk der hemelen. Dat ze toevallig de brief gelezen heeft, dat er inderdaad binnenkort een opstanding der doden komt, dat zij dan als levende dode als eerste even gezellig komt buurten in Appingedam en bij Reurich zal aankloppen om hem of haar naar de hel te slepen.

Maar in tegenstelling tot de 95-jarige (?) H. Reurich heb ik als 37-jarige al geleerd om niet met de gevoelens van iemand anders te spelen om iets duidelijk te maken of een bepaald doel te bereiken. Hoe goed je het ook bedoelt, vanuit jouw al dan niet verknipte belevingswereld. En dus laat ik Reurich maar mooi in zijn of haar sop gaar koken. Zonder kosten.

Geplaatst op vrijdag, februari 04, 2005 om 21:28 uur.
Je kunt reageren. Tot nu toe is of zijn er: .

- weps Erik-

Ons oppaskindje denkt dat mijn moeder in Sprookjesland is. Ik weet wel beter. Hoewel: beter? Wat weet ik eigenlijk? Ik probeer me een voorstelling te maken van waar mijn moeder nu is, een week na de crematie.

De a-theist die ik ben, ziet haar niet voor een of andere hemelpoort staan of op eeuwige jachtvelden ronddolen. Wel visualiseer ik haar graag in een of andere heavenly place, simpelweg omdat ze dat verdient. Het moet een soort twilight zone zijn, zoiets als de plek waar ze naar toe ging in de laatste uren voor haar dood, die een heel rustgevende uitwerking op haar had.

Een paar uur na haar dood was ze in ieder geval nog wel bij ons. Of kwam ze terug bij ons. Met ons bedoel ik mijn broer en ik, haar zoons, de laatste twee stervelingen die ze bij bewustzijn heeft gezien.

Het was een uur of zes, het werd alweer licht. Het lichaam van mijn moeder werd naar de aula gereden in de, zoals door Elvis Presley zo mooi bezongen, 'long black limousine'. Het eerste deel van het hectische uitvaartcircus was achter de rug en ik probeerde een oogje dicht te doen, na een zware dag en dito nacht.

Gemakkelijk was het niet. Mijn gedachten gingen even uit naar een zakelijk akkefietje dat nog moest worden opgelost en waar ik even mee zat. Een negatieve gedachte.

Plotseling voelde ik een pijnlijke steek in mijn kuit. Het gevoel hield het midden tussen iemand die je bij je been grijpt en kramp. De nuchtere ik hield het bij kramp, maar diezelfde realist weet ook dat kramp niet slechts een paar seconden duurt om daarna even resoluut weer te verdwijnen. En dus kreeg ik de beroemde rilling over mijn rug: dit moest een teken van mijn moeder zijn. Glimlachend dommelde ik weg.

Een paar uur later was mijn broer weer bij ons. Hij had ook even geslapen en bij hem ging het eveneens niet gemakkelijk. ,,Vooral toen ik opeens het gevoel had dat iemand mij bij mijn kuit greep.''

Weer kreeg ik een rilling over mijn rug. En nu ik het schrijf opnieuw. Lees je soms mee, ma?


Geplaatst op dinsdag, februari 01, 2005 om 13:00 uur.
Je kunt reageren. Tot nu toe is of zijn er: .